Chapter 4: เกิดเรื่องประหลาด

อย่างที่บอกก่อนหน้านี้ ก่อนเริ่มเกม หานเฟยนั้นได้พยายามหาบทวิจารณ์ออนไลน์ ส่วนใหญ่แล้วเต็มไปด้วยคำวิจารณ์ในด้านบวก ผู้เล่น CB หลายคนชื่นชมเกมนี้ว่าเหมือนไปเกิดในสรวงสวรรค์ที่ถูกสร้างขึ้นมา มันคือนิพพานในความคิดของมนุษย์ ในตอนนั้น หานเฟยก็เคยจินตนาการถึงชีวิตในเกมของตัวเอง เขาน่าจะมีเพื่อนเยอะแยะ และไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป

ชีวิตทุกวันของเขาคงจะเป็นการนับเงินนับทองและทำตามใจตัวเอง ชีวิตของเขาคงจะ ‘น่าเบื่อ’ แบบนั้น

เป็นอีกครั้งที่พิสูจน์ว่าจินตนาการสวยงามกว่าความจริง ‘เสมือน’ นี่ ตอนนี้ หานเฟยนอนขดอยู่ในผ้าคลุมเตียงรุ่งริ่งพร้อมกับมีดปังตอ ขณะเพ่งมองไปยังนาฬิกาบนผนัง สีที่ทานาฬิกานั้นมีบางส่วนหลุดลอก กลิ่นราลอยอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกน่าแขยง ตอนนี้เป็นเวลาประมาณตีสอง!

ภารกิจผู้เล่นใหม่ นอนหลับ เริ่มต้นขึ้นมาสักครู่หนึ่งแล้ว ห้องเงียบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หานเฟยเริ่มผ่อนคลายลง ถึงแม้ว่าคำเตือนของหญิงชราจะน่ากลัว แต่สุดท้ายแล้ว นี่ก็เป็นเกมอิยาชิเคอิ ไม่ว่าชีวิตจะเลวร้ายแค่ไหน หานเฟยก็คิดภาพไม่ออกจริง ๆ ว่าชีวิตประจำวันอันสุขสงบของคนผู้หนึ่งจะเกี่ยวข้องกับฆาตกรบ้าคลั่งและเรื่องเหนือธรรมชาติได้อย่างไร หลังจากผ่านไปอีกสิบนาที หานเฟยก็โล่งใจที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อันที่จริง เขาเริ่มรู้สึกเบื่อนิดหน่อย เมื่อไม่มีอะไรให้ทำเขาก็เปิดหน้าต่างตัวละครออกมาดู ‘ฉันมีชะตาต้องกับเกมคุณภาพดีที่จะได้รับความนิยมเป็นอย่างยิ่งหลังจากเปิดให้บริการ ฉันควรจะหาค่าประสบการณ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนนี้ ถ้าทำได้ดีพอ ฉันอาจจะทำเงินได้งดงามทีเดียว’

ชื่อ: หานเฟย

Clearance ID: 0000

ระดับ: 1

ความฉลาด: 6 (เป็นคำที่ครอบคลุมไปถึงความสามารถทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับจิตใจ ประกอบด้วย ความสามารถในการจดจำ ความคิด อารมณ์ ความเฉียบแหลม สติปัญญา ความมั่นคง ประสบการณ์และความรู้)

กำลังกาย: 4 (เป็นคำที่ครอบคลุมไปถึงทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งทางร่างกาย)

เสน่ห์: -10 (เสน่ห์เป็นเรื่องส่วนตัว ทุกคนมีเสน่ห์ในตัวเอง)

โชค: 9 (ยิ่งมีค่าสูง ผู้เล่นยิ่งโชคดี)

ความชั่วร้าย: 0 (ลองเดาดูสิว่ามนุษย์จะสามารถชั่วร้ายได้เพียงใด)

สุขภาพจิต: 100 (ภายใต้อิทธิพลของสภาพแวดล้อมภายในและภายนอกที่แตกต่างกันออกไป รวมถึงการดูแลตัวเอง สภาพจิตใจของผู้เล่นจะไม่เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล เมื่อถูกกระตุ้นจนเกิดขีดจำกัด ผู้เล่นจะถูกบังคับให้ออกจากเกม อธิบายให้เข้าใจง่ายได้ว่า นี่เป็นตัววัดที่ใช้เพื่อประเมินสุขภาพจิตใจของผู้เล่น ค่ายิ่งต่ำ ผู้เล่นจะยิ่งบ้าคลั่งได้ง่าย)

พลังชีวิต: 100 (เมื่อพลังชีวิตของผู้เล่นเป็นศูนย์ ผู้เล่นจะตาย คำเตือน ผู้เล่นแต่จะคนมีเพียงชีวิตเดียว ข้อมูลทั้งหมดจะถูกล้างและเริ่มต้นใหม่หลังจากตายไป)

พรสวรรค์: คืนชีพ (พรสวรรค์ไม่มีขีดจำกัด ไม่ทราบผลลัพธ์ มีโอกาสเล็กน้อยที่ผู้เล่นที่โชคดีจะได้รับพรสวรรค์แต่กำเนิดขณะสร้างตัวละคร)

แถบทักษะ (ทักษะที่ผู้เล่นได้รับจะปรากฏตรงนี้): การแสดงระดับกลาง การทำอาหารระดับเริ่มต้น

บุคลิกภาพ: ไม่มี (เอกลักษณ์อันโดดเด่นของมนุษยชาติ ยิ่งมีบุคลิกภาพที่ต่างออกไปก็จะยิ่งทำให้ชีวิตสมบูรณ์แบบนั้นดียิ่งขึ้นไป)

หลังจากดูหน้าต่างตัวละครจนหมดแล้ว หานเฟยก็รู้สึกงุนงง เขาไม่รู้เลยว่าตัวละครของเขาสร้างขึ้นตอนไหน และมันสะท้อนบางส่วนของชีวิตจริงของเขาได้อย่างใกล้เคียงมาก...

‘บัญชีผู้เล่นเกมนี่ผูกกับข้อมูลประชากรของฉันเหรอ? หรือว่ามันเป็นเพราะระบบจดจำใบหน้า? ยิ่งไปกว่านั้น ตัวละครแต่ละตัวยังมีชีวิตเดียวในเกมตอนนี้ และข้อมูลทั้งหมดก็จะถูกล้างหลังการตายทุกครั้ง เป็นการตั้งค่าที่โหดมากเลย’ เพื่อให้เกมง่ายขึ้น หลาย ๆ เกมระยะหลังมานี้ก็ลดระดับความยากโดยรวมของเกมลง แต่ว่าเกมนี้กลับเลือกทางตรงกันข้าม เกมนี้เหมือนจริงอย่างไม่น่าเชื่อ หลังจากตาย ผู้เล่นจะสูญเสียทุกอย่างที่มีในชีวิตไป ‘ดูเหมือนว่าฉันต้องระวังให้มากขึ้น ตึกที่ฉันอยู่นี่ก็ไม่ธรรมดา ฉันต้องย้ายออกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้...’

ก่อนที่ความสนใจของหานเฟยจะย้ายไปจากหน้าต่างตัวละคร เสียงหนึ่งก็ดังเข้ามาในหูเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาหรี่ตาลง หานเฟยหมอบอยู่บนเตียงเหมือนแมว ‘ฉันอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้ แล้วเสียงนั่นมาจากไหน?’ เสียงนั้นไม่ดัง แต่ว่ามันก้องขึ้นหลายเท่าในความเงียบยามค่ำคืน ดังนั้นหานเฟยจึงได้ยินอย่างชัดเจน หานเฟยคว้ามีดปังตอ ดวงตาของเขากวาดมองรอบตัว ดวงตาของเขาชินกับความมืดแล้ว เขามองเครื่องเรือนทั้งหมดในห้องนอน ห้องนี้เก่า และยิ่งมีหน้าต่างที่ถูกตีไม้กระดานปิดไว้ โดยรวมแล้วทำให้ผู้เช่ารู้สึกกดดัน เดิมทีหานเฟยก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่ว่ายิ่งอยู่ในความมืดนานขึ้นเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

‘มีการตายเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้มาก่อนงั้นเหรอ? คุณยายเตือนฉันว่าอย่าอาศัยว่าค่าเช่าถูก ก็เป็นปกติที่เมื่อเกิดการตายในบ้านมาก่อนค่าเช่าจะลดลง...’

แกร็ก... ตอนที่จิตใจวุ่นวายของหานเฟยเริ่มมีความคิดในด้านเลวร้าย เสียงประหลาดก็กลับมาอีกครั้ง หานเฟยกลั้นหายใจ กวาดตามองความมืดในห้องนั่งเล่น เครื่องเรือนทั้งหมดนั้นเห็นเป็นเงาน่ากลัวอยู่ในความมืดและเหมือนว่าจะมีชีวิตขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ ‘เสียงมาจากไหนกันนะ?’ ม่านตาของเขาส่ายไปมาทั่วทุกที่ก่อนที่จะไปหยุดลงที่ประตูห้องน้ำ เขาหรี่ตาลงและหัวใจก็เริ่มเต้นรัว

แกร็ก... หานเฟยเห็นอย่างชัดเจนว่าลูกบิดประตูห้องน้ำขยับ!

‘เป็นไปไม่ได้! ฉันตรวจดูในห้องน้ำแล้วก่อนที่จะปิดไฟ ไม่มีใครอยู่ในนั้น!’ อากาศรอบตัวเขาราวกับจะกลายเป็นของแข็ง หานเฟยไม่กล้ากระทั่งจะกะพริบตา ลูกบิดประตูห้องน้ำนั้นเป็นแบบที่ใช้กันในบ้านเก่า ๆ ลูกบิดทั้งสองด้านเชื่อมเข้าหากัน ดังนั้นจึงหมายความว่าเมื่อมีใครบิดลูกบิดจากด้านใน ลูกบิดที่ด้านนอกก็จะขยับด้วย ‘คุณยายบอกให้ฉันล็อกประตูห้องน้ำ หมายความว่าคุณยายรู้ว่ามีบางอย่างแอบอยู่ในนั้น?’

ความง่วงงุนหายวับไปทันที เขาไม่เคยมีสมาธิขนาดนี้แม้แต่ตอนสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เสียงนาฬิกาเดินดังก้อง เวลาผ่านไปช้า ๆ ตอนตีสองสี่สิบสี่นาที ลูกบิดประตูห้องน้ำก็ส่งเสียงแกรกกรากอีกครั้ง

สิ่งที่ถูกขังอยู่ด้านในห้องน้ำดูเหมือนจะโกรธขึ้นกว่าเดิมแล้ว การเคลื่อนไหวของมันชัดเจนขึ้น ในห้องว่างเปล่า ลูกบิดประตูห้องน้ำขยับขึ้นลง! แกร็ก! แกร็ก! แกร็ก!

การสั่นของประตูสะเทือนเส้นประสาทของมนุษย์ หานเฟยจ้องเป๋งอยู่ที่ไม้ถูพื้นที่ขัดอยู่กับลูกบิดประตู ยิ่งประตูสั่นเร็วขึ้น ไม้ถูพื้นก็ไถลลงไปทีละนิด ไม่ช้าประตูห้องน้ำก็แง้มออกเป็นช่องเล็ก ๆ ความสยดสองไร้ที่มาเริ่มแผ่ในความมืด ความเงียบงันปกคลุมห้อง หลังจากวินาทีอันยาวนาน นิ้วขาวซีดห้านิ้วก็เอื้อมออกมาจากในช่องที่แง้มออก แขนเรียวบางคว้าเข้าที่ไม้ถูพื้นที่ขัดอยู่กับลูกบิดประตู

‘นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?!’ เหงื่อเย็น ๆ ชุ่มแผ่นหลังของเขา แขนขาของหานเฟยเย็นเฉียบ เขารู้ว่าเขาอยู่ในเกมแต่ว่าสัญชาตญาณของเขาบอกให้เขาหนีไปให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ ไม้ถูพื้นขยับ ประตูเหวี่ยงเปิดอย่างเงียบ ๆ เหมือนถูกลมพัดเปิดออก ไฟยังคงปิดอยู่และไม่มีอะไรอยู่ในห้องน้ำมืดมิด ไม่ว่าจะมองมุมไหน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนจะเป็นแค่ภาพหลอน

‘ประตูเปิดจากด้านในแต่ว่าชั้นวางรองเท้าที่ด้านหน้ายังคงไม่ขยับเขยื้อน นี่หมายความว่าเจ้าสิ่งนั้นน่าจะยังไม่ได้ออกมา’ หานเฟยกำมีดปังตอเอาไว้ราวกับเป็นเครื่องช่วยชีวิต ความสนใจของเขาไปอยู่ที่ชั้นวางรองเท้า เหงื่อไหลลงมาตามใบหน้าของเขา หัวใจของเขาเต้นดังจนหนวกหู หานเฟยยังตื่นตัวสุดขีดแต่ไม่มีเสียงดังมาจากในบ้านแล้ว ‘เจ้าสิ่งนั้นยังอยู่ในห้องน้ำใช่ไหม?’

ปลายหางตาของเขากวาดมองไปยังห้องนั่งเล่น ก่อนหน้านี้หานเฟยจดจำตำแหน่งของเครื่องเรือนทั้งหมดเอาไว้ ตอนที่ดวงตาของเขากวาดผ่านห้องนั่งเล่น หัวใจของหานเฟยก็หดรัดแน่น มีเงาตะคุ่มเพิ่มเข้ามาที่ด้านขวาของโซฟาที่ตั้งอยู่กลางห้องนั่งเล่น!

‘ก่อนหน้านี้ข้าง ๆ โซฟาไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันแน่ใจ!’ หัวใจของเขาแทบจะกระโจนออกจากปาก หานเฟยเล่นเกมเพื่อผ่อนคลายและค้นหาความสุขอันเรียบง่ายของชีวิต นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาหวังไว้แน่ ๆ ดังนั้นจึงตัดสินใจจะออกจากเกม ‘ไม่ว่าแกจะเป็นตัวบ้าอะไร ฉันจะปลอดภัยจากแกเมื่อออกไปจากเกมบ้า ๆ นี่!’

หานเฟยเปิดตัวเลือกขึ้นมา หาตัวเลือกออกจากเกม แต่ว่าตัวเลือกนั้นตอนนี้เป็นสีเทา หลังจากแตะมันอยู่หลายครั้ง ความสิ้นหวังอย่างแท้จริงก็ปรากฏขึ้น

“คำเตือน! คุณต้องเล่นเกมอย่างน้อยสามชั่วโมงและทำภารกิจให้สำเร็จอย่างน้อยหนึ่งภารกิจจึงจะสามารถออกจากเกมได้!” เสียงของระบบทำให้หานเฟยตากระตุก หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น

‘ฉันกลับออกไปไม่ได้?!’ ความเหน็บหนาวกัดกินหัวใจของเขา ตอนที่หานเฟยออกจากหน้าเมนู เขาก็พบว่าเงาที่อยู่ข้าง ๆ โซฟานั้นขยับมาทางประตูห้องนอน จากระยะห่างที่หดเข้ามา หานเฟยก็พบว่าเงานั่นอันที่จริงแล้วเป็นคนผู้หนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น!