บทที่ 27 สะกดรอยตาม

บทที่ 27 สะกดรอยตาม

"อวี่เกอ เขาจะไปไหนน่ะ? รู้สึกเหมือนเขาแค่เดินเตร็ดเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมายเลย"

สวี่เฟยเกาหัว พวกเขาทั้งสองกำลังแอบตามเสิ่นฮุยอยู่ห่างๆ

"ไม่ต้องกังวลไป ยังพอมีเวลากว่าฟ้าจะมืด เขาคงกำลังหาทรัพยากรอยู่นั่นแหละ"

"พฤติกรรมแบบนี้สมกับเป็นเขาดี ถ้าไม่มีฝีมือจริงๆ เขาจะกล้าเดินเพ่นพ่านไปทั่วแบบนี้ได้ยังไง?"

อวี่เกอครุ่นคิดอย่างละเอียดและให้คำอธิบายที่เขาคิดว่าสมเหตุสมผลที่สุดออกมา

สวี่เฟยพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง "อย่างนี้นี่เอง อวี่เกอสุดยอดไปเลย"

ในขณะเดียวกัน เสิ่นฮุยก็สังเกตเห็นผู้เล่นคนอื่นอยู่ไกลๆ

แต่เนื่องจากระยะทางที่ห่างไกล เขาจึงมองเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดเจน

เขาเพียงแค่ทึกทักเอาว่าเป็นผู้เล่นคนอื่นที่ออกมาหาทรัพยากรเหมือนกัน

ดังนั้น เขาจึงค้นหาทรัพยากรต่อไปตามเส้นทางแบบสุ่ม

แน่นอนว่าหากเสิ่นฮุยรู้ว่ามีผู้เล่นสองคนจงใจสะกดรอยตามเขาอยู่

เสิ่นฮุยก็คงไม่ใส่ใจอะไรนักหรอก หากพวกเขาฝีมือดีพอที่จะตามติดไปได้จนถึงตอนฟ้ามืด เขาก็คงจะรู้สึกประทับใจไม่น้อย

หลังจากเวลาผ่านไปอีกสักพัก เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของผู้เล่นทุกคน

"ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นทุกท่านโปรดทราบ เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมงก่อนฟ้ามืด"

"คลื่นทมิฬกำลังก่อตัว ผู้เล่นทุกคนที่อยู่ห่างจากที่หลบภัยเกิน 2 กิโลเมตร จะถูกลดค่าสถานะลง 20% และเพิ่มโอกาสในการดึงดูดสิ่งมีชีวิตประหลาดให้เข้ามาหา"

เมื่อได้ยินดังนั้น สวี่เฟยก็ดูมีท่าทีร้อนรนขึ้นมาเล็กน้อย

"อวี่เกอ คลื่นทมิฬกำลังมาแล้ว! พวกเรารีบกลับกันเถอะ ขืนมีสัตว์ประหลาดโผล่มามันจะอันตรายนะ"

ทว่าอวี่เกอกลับมีสีหน้าที่แตกต่างจากสวี่เฟยอย่างสิ้นเชิง

เขาตบหัวสวี่เฟยฉาดใหญ่พร้อมกับเผยสีหน้าผิดหวัง "แกจะลนลานไปทำไม? หัดใช้สมองคิดสักนิดไม่ได้หรือไง?"

"ฉันล่ะอยากจะผ่ากะโหลกแกดูจริงๆ ว่าข้างในมันมีอะไรอยู่บ้าง"

"แล้ว... แล้วฉันต้องคิดยังไงล่ะ?" สวี่เฟยยังคงมีสีหน้างุนงงอย่างหนัก

อวี่เกอมองเขาแล้วถอนหายใจอย่างยอมแพ้ ก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง "ถ้าแกคิดจะกลับได้ แล้วอีกฝ่ายจะคิดไม่ได้หรือไง?"

"ตอนนี้แหละคือโอกาสทองในการสะกดรอยตาม และพวกเราก็ยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะกลับไป"

สวี่เฟยทำหน้ากระจ่างแจ้ง "เข้าใจแล้ว"

และในตอนนั้นเอง ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของอวี่เกอ เสิ่นฮุยที่เดินเตร็ดเตร่ไปมาก็ตัดสินใจมุ่งหน้าไปในทิศทางใหม่

ทั้งสองสะกดรอยตามไปอีกครั้ง แต่ไม่นานนัก เสิ่นฮุยก็หยุดเดินอย่างกะทันหัน

เสิ่นฮุยมองดูสภาพแวดล้อมที่กว้างขวางและโล่งเตียน เขารู้สึกพอใจกับทัศนวิสัยตรงหน้านี้มาก

เสิ่นฮุยจงใจเลือกสถานที่แห่งนี้ เมื่อคลื่นทมิฬกำลังจะมา โดยทั่วไปแล้วผู้เล่นจะรีบแจ้นกลับไปที่หลบภัยของตัวเองกันทั้งนั้น

แต่เสิ่นฮุยสังเกตเห็นว่าผู้เล่นที่เขาเจอเมื่อก่อนหน้านี้ยังคงอยู่แถวนี้

พวกเขาดูเหมือนจะพยายามรักษาระยะห่างจากเขาอยู่ตลอด

นี่แสดงให้เห็นว่าพวกเขาน่าจะมีจุดประสงค์แอบแฝง เสิ่นฮุยจึงอยากทดสอบดูว่าพวกเขาจะยอมจากไปหรือไม่

ในมุมมองของสวี่เฟยและอวี่เกอ ดูเหมือนว่าเสิ่นฮุยได้มาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว

"อวี่เกอ ที่หลบภัยของเขาอยู่ที่นี่เหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นมีอะไรเลยล่ะ?"

สวี่เฟยมองออกไปไกลๆ แต่กลับไม่มีอะไรอยู่แถวนั้นเลย

อวี่เกอขมวดคิ้วเช่นกัน "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน รอดูสถานการณ์ไปก่อนเถอะ"

ในขณะเดียวกัน เสิ่นฮุยก็หาพื้นที่ที่ค่อนข้างราบเรียบและทรุดตัวลงนั่ง

ภายใต้สายตาที่จ้องมองมา เสิ่นฮุยนั่งลงบนพื้นดิน

ไม่เพียงแค่นั้น เขายังจุดไฟและหยิบของบางอย่างออกมาเพื่อย่างบนกองไฟอีกด้วย

"ไฟ! อวี่เกอ เขาสามารถจุดไฟได้จริงๆ ด้วย!"

สวี่เฟยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

ทว่าอวี่เกอกลับไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลยสักนิด

"บ้าเอ๊ย หมอนั่นหมายความว่ายังไง? คิดจะกินข้าวที่นี่ก่อนค่อยกลับหรือไง?"

"เขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"ในเมื่อเขาไม่รีบ ฉันก็ไม่รีบเหมือนกัน!"

อวี่เกอบ่นพึมพำ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย

เสิ่นฮุยจะยอมทนอยู่ในป่ารกร้างจริงๆ งั้นหรือ ต่อให้เขามีไฟก็เถอะ

มันจะลุกโชนตลอด 24 ชั่วโมงได้ยังไง แถมยังมีสัตว์ประหลาดและสถานการณ์อันตรายสารพัดรูปแบบอีก

ส่วนเรื่องที่อาจจะถูกอีกฝ่ายจับได้ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

ทางด้านเสิ่นฮุยก็ไม่สะทกสะท้านใดๆ เขาเอาไข่หนอนกลืนสติวางย่างบนกองไฟ

เขาหยิบสลัดผลไม้ออกมาและเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

พร้อมกันนั้น เขาก็เปิดช่องแชทขึ้นมาดูว่ามีข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์บ้างไหม

"ในที่สุดก็จะมืดอีกแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ฉันรอคอยมากที่สุดเลย จะได้พักผ่อนอย่างสงบสุขสักที"

"ฉันว่านายไม่มีเซนส์ระวังภัยเลยนะฮะ? ป่านนี้ยังจะมาพักผ่อนได้อีกเหรอ?"

"จะกลัวอะไรเล่า? พรุ่งนี้ฉันก็จะมีที่หลบภัยเลเวล 2 แล้ว แถมตอนนี้มีข้าวกินก็พอใจแล้วเว้ย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า โทษทีนะ อีกเดี๋ยวฉันก็จะอัปเกรดที่หลบภัยเป็นเลเวล 2 ได้แล้ว ถึงตอนนั้นฉันก็จะมีไฟใช้!"

"พี่ตาพี่สาวใจดีทั้งหลาย โปรดเมตตาด้วยเถอะ ฉันขาดแคลนไม้จริงๆ พรุ่งนี้ก็ไม่รู้จะหาได้พอไหม มีใครพอจะแบ่งให้ฉันบ้างได้ไหม?"

"คนอื่นเขามีไม้กันหมด ทำไมแกถึงไม่มีล่ะ? เคยคิดบ้างไหมว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ขี้เกียจหา?"

"บ้าเอ๊ย วันนี้ฉันเจอหีบสมบัติ แต่ดันโดนขโมยไปซะได้"

"หิวจังเลย ผ่านมาสองวันแล้ว ฉันได้กินแค่น้ำลูบท้องเอง มีผู้ใจบุญคนไหนพอจะแบ่งอาหารให้ฉันบ้างไหม?"

"พวกขอทานออนไลน์ ไสหัวไปซะ ไปอดตายกันให้หมดเลยไป"

...

เสิ่นฮุยรู้สึกว่าบทสนทนาเหล่านี้ค่อนข้างน่าสนใจ แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นข้อความหนึ่งเข้า

"ทุกคน ฉันอู๋จื้อเฉิงนะ มีใครเคยเจอสวี่เฟยบ้างไหม"

"สวี่เฟย?" เสิ่นฮุยนึกถึงไอ้ทึ่มที่เขาเพิ่งเจอเมื่อไม่นานมานี้ขึ้นมาทันที

ในขณะเดียวกัน มันก็ไปกระตุกความทรงจำก่อนหน้านี้เข้า: สวี่เฟยคนนี้ไม่ใช่ผู้เล่นที่ถูกแฉว่าไล่ฆ่าคนและขโมยทรัพยากรหรอกหรือ?!

เสิ่นฮุยนึกย้อนไปถึงท่าทีแปลกประหลาดของอีกฝ่าย และมองไปยังผู้เล่นที่ยังคงอยู่ไกลออกไปและไม่ยอมจากไปไหน

จะเป็นหมอนั่นหรือเปล่านะ?

และในเมื่อป่านนี้พวกเขายังไม่ยอมถอยไปไหน เสิ่นฮุยก็แทบจะมั่นใจเลยว่าพวกมันกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่อย่างแน่นอน

จุดประสงค์ของพวกมันนั้นชัดเจนอยู่แล้ว: พวกมันต้องการจะรู้ว่าที่หลบภัยของเขาอยู่ที่ไหน!

พวกมันกำลังหมายตาที่หลบภัยของเขาอยู่!

แต่พวกมันคงต้องพบกับความผิดหวัง หรือไม่ก็อาจจะถูกต้อนให้จนมุมจนสิ้นหวังแทน

เสิ่นฮุยจัดการเติมเต็มกระเพาะของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน

เมื่อเวลาผ่านไปทีละนิด สวี่เฟยและอวี่เกอก็ค่อยๆ หมดความอดทน

"อวี่เกอ ทำไมพวกเราไม่กลับกันล่ะ? ถ้ายังขืนรอต่อไปแบบนี้ บ่ายนี้ฟ้าได้มืดลงจริงๆ แน่"

อวี่เกอไม่ตอบอะไร เขาเอาแต่คิดว่าเสิ่นฮุยมีอะไรผิดปกติกันแน่

หากอีกฝ่ายยังไม่ยอมขยับตัว เขาก็คงจะรอต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด สวี่เฟยก็ร้องเรียกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว:

"อวี่เกอ อวี่เกอ เขาขยับแล้ว เขาขยับแล้ว!"

กองไฟดับลง เสิ่นฮุยปัดฝุ่นที่ก้นแล้วลุกขึ้นยืน

ขณะที่พวกเขากำลังรอดูความเคลื่อนไหวต่อไปของเสิ่นฮุย

จู่ๆ เสิ่นฮุยก็พุ่งตัวเข้ามาหาพวกเขาราวกับม้าป่าที่หลุดออกจากบังเหียน

ความเร็วของเขานั้นน่าเหลือเชื่อมาก และการกระทำของเสิ่นฮุยก็ทำให้พวกเขาตั้งตัวไม่ติดอย่างสิ้นเชิง

สวี่เฟยและอวี่เกอตกใจกับความเคลื่อนไหวของเสิ่นฮุย จึงพากันหันหลังวิ่งเตลิดหนีไปทันที

หลังจากวิ่งไปได้สักพัก อวี่เกอก็ตระหนักขึ้นมาได้ทันที: นี่เขาจะวิ่งหนีหาพระแสงอะไรวะ?!

อย่างรวดเร็ว เขาโยนคำถามนี้ไปให้สวี่เฟยแทน "แกจะวิ่งหน้าตั้งหนีทำไมฮะ ไอ้หนู?"

"อวี่เกอ พี่ก็วิ่งเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

อวี่เกอรู้ตัวแล้วว่าพวกเขาถูกเสิ่นฮุยปั่นหัวเข้าให้แล้ว

โบราณว่าไว้ บริสุทธิ์ใจเสียอย่าง จะไปกลัวอะไร

พฤติกรรมวิ่งหนีหางจุกตูดแบบนี้มันก็เหมือนกับการกินปูนร้อนท้อง ชัดเจนเลยว่าพวกเขามีเจตนาแอบแฝง

เมื่อเห็นเสิ่นฮุยค่อยๆ ร่นระยะห่างเข้ามาเรื่อยๆ พวกเขาก็รู้ตัวว่าไม่มีทางวิ่งหนีพ้นแน่

"บ้าเอ๊ย! ไม่ต้องหนีแล้ว! สู้ดิวะ! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเราจะสู้มันไม่ได้!"

สิ้นคำพูด ร่างของอวี่เกอก็อันตรธานหายไปอีกครั้ง