บทที่ 207

บทที่ 207

"กุลุๆ!" เสียงคำรามต่ำๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากซากปรักหักพัง

ก็อบลินเขียวหลายตัวกำลังลาดตระเวนไปตามซอกมุมของซากปรักหักพัง

พวกมันคือกองกำลังลาดตระเวนของกองทัพก็อบลินที่ยกทัพบุกเข้ายึดครองเมืองโบราณแห่งนี้ แต่เนื่องจากมีพลังรบที่อ่อนแอ พวกมันจึงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วมกองทัพหลัก

หน้าที่ของพวกมันคือการลาดตระเวนรอบนอก คอยเฝ้าระวังภัยจากพันธมิตรมนุษย์ และเหล่ามอนสเตอร์ที่อาจแอบแฝงเข้ามา

"รอบนอกไม่มีอะไรน่าสงสัย! มีแต่ความร้อนนี่แหละ ทรมานชะมัด!”

"ถ้ามีท่านพ่อมดอยู่กับพวกเราสักคนก็ดีสิ ขอร้องล่ะ ร่ายเวทสร้างกำแพงลมเย็นๆ ให้หน่อยเถอะ!”

"ใช่ ร้อนจนจะละลายอยู่แล้ว!” ซากปรักหักพังตั้งอยู่กลางทะเลทราย อากาศจึงร้อนระอุราวกับเตาไฟ

ก็อบลินหลายตัวเหงื่อไหลไคลย้อย อาวุธในมือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

พวกมันไม่ชอบหน้าที่ลาดตระเวนเอาเสียเลย

แต่ก็อบลินชั้นต่ำอย่างพวกมัน ก็ไม่มีสิทธิ์เลือกงาน

"ไปกันต่อ ไปทางนี้!" หัวหน้าหน่วยตะโกนสั่ง

"รีบเดิน! เดินครบรอบแล้วรีบกลับค่าย ไปกินน้ำแข็งเย็นๆ ให้ชื่นใจดีกว่า!" ก็อบลินตัวหนึ่งบ่นอุบอิบ

พวกมันไม่รู้เลยว่า ใต้เงาหินผุพังไม่ไกล มีมนุษย์สองคน กำลังเฝ้ามองพวกมันอยู่เงียบๆ ในสถานะล่องหน!

"ซากโบราณแห่งนี้ มีม่านพลังบางอย่างป้องกันอยู่ ทำให้ไม่สามารถใช้พลังจิตตรวจสอบได้โดยง่าย ไม่แปลกใจเลยที่คนของตระกูลเลือดมังกรจะให้ความสนใจ"

"เพียงแต่ ทำไมที่นี่ถึงตกไปอยู่ในมือของก็อบลินได้?" อู๋เทียนครุ่นคิดอย่างสงสัย ขณะมองดูก็อบลินกลุ่มนั้น

เมื่อเทียบกับก็อบลินที่เขาเคยพบเจอมาก่อนหน้านี้

ก็อบลินพวกนี้แข็งแกร่งกว่ามาก ถึงแม้จะเป็นแค่ระดับพลังชั้นยอด แต่เลเวลของพวกมันกลับสูงถึง 10-20!

------

[ก็อบลินนักรบ]

เลเวล: 15

ระดับพลัง: ชั้นยอด

ค่าพลังชีวิต: 25,000/25,000

ทักษะ: หนังหนา , ทุบอย่างแรง ,​กระโดดฟัน

คำอธิบาย: ก็อบลินนักรบที่แข็งแกร่ง พวกมันใจร้อน และกล้าหาญ

[ก็อบลินนักเวทย์]

เลเวล: 15

ระดับพลัง: ชั้นยอด

ค่าพลังชีวิต: 4,500/4,500

ทักษะ: โล่มนตรา , กระสุนฝน , แสงแห่งการรักษา

คำอธิบาย: ก็อบลินที่เรียนรู้เวทมนตร์ ถึงจะเป็นแค่เวทมนตร์พื้นฐาน แต่ก็ทำให้พวกมันอันตรายขึ้นมาก

[ก็อบลินนักขว้างหอก]

เลเวล: 10

ระดับพลัง: ชั้นยอด

ค่าพลังชีวิต: 8,000/8,000

ทักษะ: ทุ่มสุดตัว , วิ่งหนี

คำอธิบาย: ก็อบลินที่เชี่ยวชาญการโจมตีระยะไกล รู้ตัวดีว่าพลังป้องกันต่ำ จึงมักจะวิ่งหนีเป็นอย่างแรก และคอยลอบโจมตีจากระยะไกล

......

[ก็อบลินเบอร์เซิร์กเกอร์]

เลเวล: 20

ระดับพลัง: ชั้นยอด

ค่าพลังชีวิต: 45,000/45,000

ทักษะ: คลั่งกระหายเลือด , ชำนาญขวาน , ปลุกจังหวะการต่อสู้ , รัศมีกระหายเลือด

คำอธิบาย: ก็อบลินที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม พลังโจมตีสูง พร้อมบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่ง

------

ก็อบลินทั้งหมดแปดตัว ประกอบด้วยก็อบลินหลากหลายสายอาชีพ ทั้งสายโจมตีระยะใกล้ และระยะไกล

ยิ่งไปกว่านั้น ก็อบลินนักเวทย์ยังมีความสามารถในการรักษา

เรียกได้ว่าเป็นหน่วยลาดตระเวน ที่ค่อนข้างสมบูรณ์แบบ

สำหรับนักผจญภัยทั่วไป การเผชิญหน้ากับก็อบลินกลุ่มนี้อาจเป็นฝันร้าย ยากที่จะเอาชนะได้

แต่...

สำหรับอู๋เทียน ก็อบลินกลุ่มนี้เป็นเพียงแค่มดแมลงตัวเล็กๆ เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่คิดจะลงมือตอนนี้

สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง

ตอนนี้

เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในสถานะล่องหนจากทักษะ "บิดเบือนแสงและเงา" ก็อบลินพวกนั้นไม่มีทางมองเห็นเขาได้

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ขณะที่กองทัพก็อบลินเดินผ่านมุมหนึ่งของกำแพงหิน

หัวหน้าหน่วยอย่างก็อบลินนักรบก็ยกมือขึ้นทำสัญญาณบางอย่างไปยังเงาดำมืดบนกำแพงสูง

บนกำแพงสูง ตรงจุดที่มืดมิดที่สุด อากาศดูบิดเบี้ยวผิดปกติ เหมือนมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่

วินาทีต่อมา

หนวดเหนียวๆ สีเขียวขุ่นก็นับสิบเส้น ยื่นออกมาจากกองหินอย่างรวดเร็ว กวาดผ่านร่างกายของก็อบลินแต่ละตัว

"น่าขยะแขยงชะมัด ทำไมสัตว์เลี้ยงของท่านโบลิน่า ถึงเป็นมอนสเตอร์หนวดแบบนี้กันนะ?" ก็อบลินหลายตัวทำหน้าเบ้ แสดงออกถึงความรังเกียจอย่างชัดเจน

แต่ถึงอย่างนั้น พวกมันก็ไม่มีใครกล้าหลบหนวดเหล่านั้น

"ถึงมอนสเตอร์หนวดจะน่าเกลียด แต่มันสามารถตรวจสอบเวทมนตร์กับคำสาปได้  ป้องกันไม่ให้พวกเราถูกติดตาม แถมยังมีทักษะตรวจจับอันเฉียบคม! ป้องกันโจรได้เป็นอย่างดี!"

ไม่ไกลออกไป

อู๋เทียนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างใจเย็น

"อย่างที่คิด พวกมันมีบางอย่างที่ช่วยเฝ้าระวังอยู่!" มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

เดิมทีอู๋เทียนคิดว่า อาจจะมีก็อบลินโจร หรือก็อบลินนักฆ่าซ่อนตัวอยู่ จึงยังไม่ลงมือ

ไม่นึกเลยว่า จะไม่มีก็อบลินโจรหรือก็อบลินนักฆ่า แม้แต่ตัวเดียว

กลับเป็นมอนสเตอร์หนวดสุดประหลาดนี่แทน!

"ได้เวลาลงมือแล้ว!" อู๋เทียนจูงมืออาลิเซีย เดินออกจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ

......

หนวดเหนียวๆ กวาดผ่านร่างกายของก็อบลินตัวสุดท้าย สร้างความรู้สึกเย็นยะเยือกจนพวกมันขนลุกซู่

แต่ในวินาทีนั้นเอง

หนวดที่กำลังเลื้อยอยู่ก็ชะงักกะทันหัน ก่อนที่กองหินจะระเบิดออก มอนสเตอร์หนวดตัวมหึมา ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกสายตา

มันมีดวงตาขนาดใหญ่หลายสิบดวงที่กำลังเบิกกว้าง เปลือกตาหนาสีเขียวขุ่น มีหนวดจำนวนนับไม่ถ้วน ตามผิวหนังเหนียวๆ เต็มไปด้วยเมือกสีเขียวขุ่น

รูปร่างของมันช่างแปลกประหลาด น่าขยะแขยง และน่ากลัว

หน่วยลาดตระเวนก็อบลินเบิกตากว้าง เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

"มอนสเตอร์หนวดจะปรากฏตัวก็ต่อเมื่อพบผู้บุกรุก!"

"มีผู้บุกรุก!"

"เป็นพวกนักฆ่าหรือโจรแน่ๆ!" ก็อบลินร้องตะโกนเสียงหลง พร้อมกับหยิบอาวุธคู่ใจขึ้นมาเตรียมรับมือ

มอนสเตอร์หนวดคำรามลั่น หนวดขนาดใหญ่ ฟาดลงไปยังอากาศว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว!

เพี๊ยะ!

เสียงระเบิดดังสนั่น อากาศสั่นสะเทือน

หนวดของมันฟาดเข้ากับบางสิ่ง จนเกิดแรงสะท้อนกลับ

วินาทีต่อมา

บังเกิดแสงสว่างวาบขึ้น เด็กหนุ่มที่ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม จูงมือเด็กสาว ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกมันราวกับเป็นเวทมนตร์