บทที่ 260: เราต้องคุยกัน (ฟรี)

“โอเค เลิกพูดพร่ำแล้ว เริ่มตรวจเลย!”

โทนี่ดีดนิ้วเป๊าะหนึ่งที จากนั้นพื้นบริเวณที่สตีฟยืนอยู่ก็แยกออก แล้วมีอุปกรณ์โลหะบางอย่างโผล่ขึ้นมาจากด้านล่าง

“เริ่มแล้ว อย่าขยับ”

โทนี่พูด

สตีฟพยักหน้า แล้วก็ยืนให้อุปกรณ์ตรวจร่างกายสุดไฮเทคเหล่านั้นสแกนไปรอบตัว จนสุดท้ายมีการเจาะเลือดเล็กน้อยเพื่อเก็บตัวอย่าง...ถึงเสร็จสิ้น

“เป็นไงบ้าง? ฉันจะกลับร่างเดิมได้มั้ย?”

สตีฟเดินเข้าไปหาโทนี่แล้วถามขึ้น

โทนี่กำลังจ้องจอแสดงผลอยู่ พวกตัวเลขและค่าต่างๆ ที่แสดงอยู่ทำให้เขาสนใจไม่น้อย ตัวอย่างเช่น ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อของสตีฟที่สูงกว่าคนทั่วไปมาก หรือแม้แต่กระดูกกับอวัยวะภายในก็มีความพิเศษเกินมนุษย์

“น่าสนใจ นี่คือผลของเซรุ่มซูเปอร์โซลเยอร์เหรอ?”

โทนี่ถามขึ้น

สตีฟได้ยินแล้วก็ส่ายหัว

“ไม่ใช่ ตอนฉันตื่นขึ้นมา ฉันก็รู้สึกว่าร่างกายฉันแข็งแรงขึ้นมาก ความเร็วกับแรงก็เพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อน ตอนเป็นผู้ชายฉันยังไม่แข็งแรงขนาดนี้เลย”

“งั้นเหรอ?” โทนี่พยักหน้า “ก็ว่าแล้วเชียว! ของโบราณแบบนั้นไม่น่าจะทำให้แกร่งได้ขนาดนี้หรอก!”

ได้ยินโทนี่พูดแบบนั้น สตีฟก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

เธอรู้สึกได้ว่าคำพูดของโทนี่แอบจิกกัดอยู่ไม่น้อย

“พวกนั้นเป็นเรื่องรอง แต่เรื่องร่างกายฉันตอนนี้...”

“ฉันต้องวิเคราะห์ละเอียดก่อนถึงจะรู้ผล” โทนี่พูดขัด แล้วเสริมต่อ “งั้นช่วงนี้เธออยู่ที่นี่ก่อนละกัน ถ้ามีข่าวอะไร ฉันจะแจ้งทันที แต่เธอต้องร่วมมือกับงานวิจัยของฉันด้วยนะ”

พอได้ยินแบบนั้น สตีฟที่กำลังอยากกลับไปเป็นผู้ชายโดยด่วน ก็พยักหน้าตอบรับแบบไม่ลังเล

ยังไงก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว…

คืนนั้น

เพพเพอร์มองสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารด้วยสีหน้าแปลกๆ

“สรุปคือ...เธอไม่ใช่น้องสาวนาย?”

โทนี่พยักหน้า ก่อนจะยกไวน์ขึ้นจิบแล้วตอบว่า

“ใช่ ถึงพ่อฉันจะน่าเชื่อถือบ้างไม่เชื่อถือบ้าง แต่ก็ยังไม่เคยทิ้งปัญหาอะไรไว้ให้ฉัน”

“แล้วเธอยังมาอยู่ที่นี่อีก?”

สีหน้าของเพพเพอร์เริ่มจะไม่ค่อยดี

“ขอโทษที่ต้องรบกวนนะช่วงนี้”

สตีฟพูดขอโทษด้วยความรู้สึกผิด

เพพเพอร์ไม่แม้แต่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ ความจริงคือ...เธอไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนี้เลยตอนนี้!

“โทนี่ เราต้องคุยกัน!”

เพพเพอร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

โทนี่ยักไหล่แบบไม่ใส่ใจ เพราะก็รู้อยู่แล้วว่าจะโดนแบบนี้

หลังมื้อเย็น เพพเพอร์ก็ลากโทนี่ไปคุยกันลับๆ

“ตกลงมันยังไงกันแน่?”

เพพเพอร์ยืนกอดอก ใช้ท่าทีเหมือนคนรอคำสารภาพ

ไม่มีใครรับได้หรอกถ้าแฟนตัวเองอยู่ดีๆ จะไปให้อยู่ร่วมบ้านกับผู้หญิงแปลกหน้า แถมยังสวยขนาดนั้นอีก!

“ถ้าฉันบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นคือกัปตันอเมริกา เธอจะเชื่อมั้ย?”

โทนี่พูด

เพพเพอร์หัวเราะเบาๆ

“นายคิดว่าฉันจะเชื่อเรื่องแบบนั้นเหรอ?”

โทนี่ถอนหายใจ

“ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอจะพูดแบบนี้...งั้นดูนี่ก่อน แล้วเธอจะเข้าใจเอง”

เขายื่นแท็บเล็ตให้เพพเพอร์

ด้านในเป็นวิดีโอบันทึกการสนทนาช่วงบ่าย

หลังจากดูจบ เพพเพอร์ก็เงยหน้ามามองโทนี่ด้วยสายตาแปลกกว่าเดิมอีก

“หมายความว่า...เธอคือกัปตันอเมริกาจริงๆ? แล้วก็...จากผู้ชายกลายเป็นผู้หญิง?”

โทนี่พยักหน้า

“แรกๆ ฉันก็ไม่เชื่อหรอก แต่เธอมีหลักฐานครบหมด แถมฉันเทียบ DNA แล้ว ก็ใกล้เคียงกับข้อมูลที่กัปตันอเมริกาเคยให้ไว้ตอนสงครามโลก…เว้นแต่ในส่วนที่เปลี่ยนไปเพราะเพศ”

เพพเพอร์: ……

ผ่านไปหลายนาที

เธอก็พยายามยอมรับให้ได้ว่า วีรบุรุษสงครามโลกที่เป็นตำนานได้กลายมาเป็นผู้หญิงจริงๆ แล้ว

“แล้วนายก็ให้เธออยู่ที่นี่ต่อ?”

“เพื่อการวิจัยสิ!” โทนี่ตอบ “ฉันตรวจค่าต่างๆ ในร่างกายเธอแล้ว เธอเป็นผู้หญิงแท้ๆ เลยนะ น่าทึ่งมาก! แล้วฉันก็อยากรู้ว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ได้”

พูดไป โทนี่ก็อดขำไม่ได้

แค่คิดว่ากัปตันอเมริกาที่พ่อเขาเคยเล่าให้ฟัง เปลี่ยนจากผู้ชายกลายเป็นผู้หญิง โทนี่ก็แทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

เขายังนึกต่ออีกว่า...

ถ้าพ่อเขายังมีชีวิตอยู่ แล้วมาเห็นกับตาว่าสตีฟกลายเป็นแบบนี้...

หน้าของพ่อจะเป็นยังไงนะ?

คิดแค่นี้ โทนี่ก็ยิ่งอารมณ์ดี

เพพเพอร์ที่เห็นโทนี่ยืนขำอยู่คนเดียวก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างหมดแรง

“ช่างเถอะ...จะอยู่ก็อยู่ไปก่อน แต่จะให้อยู่ถาวรไม่ได้ใช่มั้ย?”

แม้เธอจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เพพเพอร์ก็ยังอดระแวงไม่ได้

ใช่เลย!

อีกฝ่ายอาจจะเป็น “ผู้ชายในจิตใจ” แต่สภาพร่างกายคือผู้หญิงเต็มตัว!

เป็นผู้หญิงแท้ๆ ด้วยซ้ำ

สมมุติว่า… แค่สมมุติ ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างโทนี่กับกัปตันอเมริกาฉบับผู้หญิง เธอควรจะโกรธมั้ย? หรือควรให้อภัย?

เพื่อป้องกันปัญหาแบบนั้น...

เพพเพอร์เลยรู้สึกว่า ต้องหาที่อยู่ใหม่ให้สตีฟโดยด่วน

ให้ออกไปจากที่นี่เร็วที่สุดจะดีกว่า!

“เธอกังวลอะไรนักหนาเนี่ย!” โทนี่ทำหน้ายุ่ง “กัปตันอเมริกาเลยนะ! เธอคิดว่าฉัน โทนี่ สตาร์ค เป็นคนที่เห็นแค่หน้าตาเหรอ? เขาเป็นผู้ชายนะ!!!”

พอโดนเพพเพอร์ไม่ไว้ใจ โทนี่รู้สึกเหมือนโดนดูถูกศักดิ์ศรีสุดๆ

เขาเป็นผู้ชาย!

จะไปรู้สึกกับอีกผู้ชายได้ไงเล่า!!!

พอเห็นโทนี่เริ่มโมโห เพพเพอร์ก็รู้ว่าเธอเองก็อาจจะคิดมากเกินไป แต่จะไม่ให้คิดเลยมันก็ยากจริงๆ

สุดท้าย เพพเพอร์ก็ทำให้โทนี่ยอมตกลงว่า พอการวิจัยเสร็จแล้ว ต้องให้สตีฟย้ายออกไปอยู่ที่อื่น

และการสนทนาของทั้งคู่ในตอนนั้น...ดันไปเข้าหูของสตีฟที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกแบบเต็มๆ

ทั้งหมดเป็นเพราะความสามารถการได้ยินที่เกินมนุษย์ของเธอนั่นแหละ...

ถึงได้ยิน “เรื่องบัดซบพวกนั้น”!

พอโทนี่กับเพพเพอร์เดินออกมา ก็เห็นสตีฟนั่งหน้าเครียดอยู่บนโซฟา มองพวกเขาด้วยสายตานิ่งสนิท

โทนี่เห็นแล้วก็นึกขึ้นได้ทันที...ว่าสตีฟคงได้ยินหมดแล้วแน่ๆ

สีหน้าเขาถึงกับเหวออย่างแรง!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….