บทที่ 187

บทที่ 187

ช่องเก็บของอัพเกรดเป็นมิติส่วนตัว เสริมประโยชน์มากขึ้นกว่าเดิม

ยกตัวอย่างเช่น ตอนนี้สามารถทำไร่ เลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ดได้แล้ว

หรือแม้แต่สร้างบ้าน อาศัยอยู่ข้างใน หากเจออันตราย ก็สามารถพาคนอื่นเข้าไปได้

แน่นอน

อู๋เทียนไม่สนใจการทำไร่ และไม่มีเวลามาเลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด

แต่เขาคิดจะใช้เป็นที่หลบภัย

ปกติตอนต่อสู้ทั่วไป ก็ไม่น่ากังวล มีรัศมีของเขาปกป้อง อาลิเซียก็ไม่เจออันตราย

แต่ถ้าสู้กับบอส หรือวีรบุรุษระดับสูง

แรงระเบิด อาจจะทำให้อาลิเซียที่บอบบางได้รับอันตรายถึงชีวิต...

ตอนนี้

เด็กน้อยคนนี้ ทำได้แค่ช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แน่นอน การฝึกฝนเธอก็มีผลบ้าง

แต่ยังไม่สามารถเป็นเพื่อนร่วมทีม ที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาได้

"เฮ้อ ฉันแข็งแกร่งเกินไป การรวมทีมเป็นเรื่องยาก" อู๋เทียนถอนหายใจอย่างเหี่ยวเฉา

บางที

นี่อาจจะเป็นความเหงาของคนที่ไร้เทียมทาน!

...

เวลาผ่านไป รอจนกระทั่งจูหลิงฟื้นคืนสภาพ

เธอก็ไล่อู๋เทียนกลับ

อู๋เทียนพยายามถามอาการบาดเจ็บของเธอ

แต่จูหลิงไม่ได้อธิบาย

แค่บอกว่า "เรื่องยุ่งยาก ตอนนี้ยังรักษาไม่ได้" น้ำเสียงอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยความจนใจ

อู๋เทียนจึงต้องจากไป

เรื่องราวก็ดำเนินไปประมาณนี้

เรียนทุกวัน พอเลิกเรียนก็กลับบ้านพักผ่อน

บางครั้งก็พาอาลิเซียออกไปเที่ยว

บางครั้งก็ไปช้อปปิ้งกับหยางอี้อี้

ในพริบตา

หนึ่งเดือนก็ผ่านไป อย่างผ่อนคลาย

วันหนึ่ง

อู๋เทียนนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา กินมันฝรั่งทอด กรุบๆ

"อ๊ะ!" อาลิเซียนอนกลิ้งอยู่บนขาของเขา แล้วยกขาอ้วนๆ ขึ้นมาเขี่ยๆที่แขนอู๋เทียน อ้าปากเล็กๆ แสดงท่าทีว่าขอกินด้วย

"ของเธอก็มีนี่ อย่าบอกนะว่ากินหมดแล้ว?" อู๋เทียนหน้าดำ นี่มันถุงที่เท่าไหร่ของวันนี้แล้วเนี่ย

มีอย่างหนึ่งที่เขารู้สึกว่าหยางอี้อี้ไม่ดี นั่นคือตามใจอาลิเซียมากเกินไป

ช่วงนี้ อาลิเซียอ้วนขึ้นอย่างน้อยสิบกิโลกรัม

จากเด็กน้อยที่น่ารัก กลายเป็นเด็กอ้วนกลมเป็นซาลาเปาไปแล้ว!

"อ๊ะ!" อาลิเซียกระพริบตาปริบๆ แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

อู๋เทียนมองเธอด้วยหางตา หยิบมันฝรั่งทอดยื่นใส่ปากเธออย่างช่วยไม่ได้

"อื้ม! อื้ม!" อาลิเซียกินอย่างมีความสุข เหมือนกับลูกแมว กินไปพลาง ถูไถแก้มยุ้ยๆ ไปมาในอ้อมแขนของอู๋เทียน

ในตอนนั้นเอง

"ติ๊งหน่อง!" เสียงกริ่งดังขึ้น

แววตาของอู๋เทียนวูบไหว ให้อาลิเซียนั่งดีๆ ลุกขึ้นไปเปิดประตู

ข้างนอก

มีสาวสวยสามคนยืนอยู่ แต่ละคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มู่ชิงเสวี่ยที่อ่อนโยนราวกับดอกมู่หลาน หลี่อู๋ซวงที่ดูเท่ราวกับแม่เสือสาว และฉินเออร์ที่น่ารัก อ่อนแอเหมือนดอกเดซี่

"พวกเธอ ทำไมถึงมาที่นี่?" อู๋เทียนประหลาดใจเล็กน้อย

มู่ชิงเสวี่ยยิ้มบางๆ พูดว่า "ทำไม ไม่ต้อนรับพวกเราเหรอ?"

"ต้อนรับสิ เข้ามาเลย!" อู๋เทียนยักไหล่ เปิดประตู

หญิงสาวทั้งสามเดินเข้ามา

หลี่อู๋ซวงเดินเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ ส่วนฉินเออร์ก็ก้มหน้าก้มตา ยังคงดูขี้อาย

อย่างไรก็ตาม

เทียบกับตอนแรก ตอนนี้ฉินเออร์อย่างน้อยก็ไม่เงียบเวลาเจออู๋เทียน

"อู๋... อู๋... อู๋เทียน พวกเรา... แค่มาทักทาย แล้วก็จะไป" ฉินเออร์อธิบายเสียงตะกุกตะกัก ก้มหน้าก้มตา รีบวิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"ฉันไม่ได้จะกินเธอสักหน่อย" อู๋เทียนอดหัวเราะไม่ได้ ปิดประตู แล้วเดินตามเข้าไป

หญิงสาวทั้งสามเห็นอาลิเซีย

ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

ผู้มีพรสวรรค์พิเศษ ไม่ใช่คนที่เจอได้ง่ายๆ!

อย่างไรก็ตาม

ด้วยผลงานของอู๋เทียนในการสอบจำลอง พวกเธอก็เข้าใจได้ไม่ยาก

หลังจากทักทาย พวกเธอก็เผยจุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้

"ยืมเงิน?" อู๋เทียนลูบคาง ถามด้วยความสงสัย "มู่ชิงเสวี่ย คนอย่างเธอไม่น่าจะขาดเงินนะ?"

"ฉะ... ฉัน ตอนนี้มีเหรียญทองแห่งกฎแค่ 50 กว่าเหรียญ" มู่ชิงเสวี่ยหน้าแดง พูดเบาๆ "อีกอย่างเรื่องที่พวกเราจะทำ ไม่สามารถให้ตระกูลรู้ได้"

"เรื่องอะไร ถึงไม่สามารถให้ตระกูลรู้?" อู๋เทียนยิ้ม พยายามหลอกถาม

มู่ชิงเสวี่ยมีสีหน้าลำบากใจ แต่ก็ยังไม่ยอมปริปากออกมา

อู๋เทียนเข้าใจแล้ว

เพื่อนสาวคนนี้ มีเรื่องที่บอกไม่ได้

คิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาก็ถามว่า "เธอต้องการเท่าไหร่?"

"นายยอมให้ยืมเหรอ?" มู่ชิงเสวี่ยดีใจ น้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยจะเชื่อ

"พี่สาวน้ำเสียงแบบนี้หมายความว่าไง เธอไม่รู้จักนิสัยฉันเหรอ? ในเมื่อเธอมาถึง ก็แสดงว่ามั่นใจอยู่แล้วว่าฉันจะตกลง" อู๋เทียนมองเธอด้วยหางตา

ช่วงเกือบหนึ่งปีในการสอบจำลอง อยู่ด้วยกันนานขนาดนั้น เขาจะไม่รู้ความฉลาดของมู่ชิงเสวี่ยได้ยังไง?

ในเมื่อเธอมา ก็แสดงว่ามั่นใจว่าอู๋เทียนจะยอมให้ยืมเงิน

ดังนั้น

อู๋เทียนจึงขี้เกียจพูดมาก

"ฮ่าๆๆ ฉันบอกแล้ว อู๋เทียนใจกว้าง!" หลี่อู๋ซวงก้มลงล้วงฝรั่งทอดจากซองขนมในมืออาลิเซียเข้าปาก แล้วขยิบตาให้มู่ชิงเสวี่ย ส่งสัญญาณว่าดีใจด้วย

อาลิเซียที่กำลังกินขนมอยู่ พอเห็นเห็นหลี่อู๋ซวง"แย่ง" ขนมของเธอ ก็อยากจะร้องไห้ เงยหน้ามองด้วยความน่าสงสาร ทำเอาหลี่อู๋ซวงที่กำลังอารมณ์ดีสะดุ้ง

"เอาล่ะ งั้นฉันไม่พูดมากแล้ว" มู่ชิงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ

"ฉันต้องการ... เหรียญทองแห่งกฎ 500 เหรียญ!"