(ตอนชดเชย) บทที่ 177 (ตอนชดเชย)

(ตอนชดเชย) บทที่ 177 (ตอนชดเชย)

วิญญาณในขวดมีรูปร่างเป็นชายชรา สูงผอม ผมและเครายาวสีเงินยุ่งเหยิง ดวงตาลึกโหลแต่กลับแฝงประกายปัญญาเอาไว้

ตรงตามที่อู๋เทียนคาดเดาไว้ไม่มีผิด

"เจ้า... เจ้าเป็นนักผจญภัย! เป็นคนของอารยธรรมแห่งกฎ!" ชายชราเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบแห้งแต่มั่นคง แฝงไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

"ท่านก็เช่นกันมิใช่หรือ" อู๋เทียนยิ้มรับ ถือเป็นการยอมรับโดยปริยาย

"ฮ่าๆๆ เกิดแล้วตาย เวียนว่ายตายเกิด!" ชายชราหัวเราะอย่างขมขื่น "ข้าเป็นนักผจญภัย ตายในต่างแดน คิดว่าหมดหวังแล้ว แต่กลับถูกนักผจญภัยด้วยกันช่วยชีวิตไว้ โชคชะตานี่ช่างน่าขันนัก"

"เกิดเรื่องเช่นไรกับท่านหรือ" อู๋เทียนถามอย่างใคร่รู้

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเหี่ยวย่นเผยรอยยิ้มแห้งๆ "อย่างที่เจ้าเห็น ข้าถูกจับมาขังไว้"

"ตายแล้วยังไม่ทันจากไปอย่างสงบ ก็ถูกไอ้ศิษย์ทรยศขังดวงวิญญาณไว้" พูดถึงตรงนี้

น้ำเสียงของเขาก็เจือไปด้วยความโกรธแค้นและผิดหวัง "ในเมื่อเจ้าฆ่าเฉินเต้าแล้ว คงจะรู้ว่าเขาเป็นผู้ใช้คำสาป ความจริงแล้ว ความสามารถนั้นข้าเป็นคนถ่ายทอดให้มันเอง"

"ข้าชื่อเฉินอัน เป็นนักผจญภัยจากประเทศสเตอร์ เมื่อนานมาแล้ว ข้าได้ข้ามมิติมายังโลกนี้โดยบังเอิญ"

ดวงตาของเฉินอันฉายแวว หวนรำถึงอดีตอันแสนไกล

"ตอนแรก ข้าก็คิดจะทำภารกิจของโลกนี้ให้เสร็จ แล้วค่อยจากไป แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับนาง... รักแท้ของข้า"

"เพื่อนาง ข้ายอมละทิ้งทุกอย่าง ทุ่มเทให้กับโลกนี้ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายร่วมกับนาง หลายสิบปีต่อมา ข้าจึงตัดสินใจอยู่ที่นี่ตลอดไป"

"ต่อมา ข้าก็รับเฉินเต้าเป็นศิษย์..." เสียงของเฉินอันเบาลง ราวกับไม่อยากเอ่ยถึง

เขาเป็นสมาชิกของอารยธรรมแห่งกฎ เป็นนักผจญภัยผู้ทรงพลัง เป็นผู้ใช้คำสาปวิญญาณที่หาได้ยากยิ่ง

เมื่อได้ฟังเรื่องราวของเฉินอัน อู๋เทียนก็เข้าใจทุกอย่าง

ถึงแม้ว่าเขาจะอาศัยอยู่ในเมืองสุ่ยเฉิงมาตลอด แต่ก็มักจะหาข้อมูลเกี่ยวกับนักผจญภัยของอารยธรรมแห่งกฎทางออนไลน์อยู่เสมอ

นักผจญภัยแต่ละคนล้วนต้องเดินทางข้ามผ่านมิติมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดชีวิต

ทว่า ก็มีนักผจญภัยบางส่วนที่เริ่มเบื่อหน่ายกับการต่อสู้ การเดินทาง และการจากลา พวกเขาจึงเลือกที่จะลงหลักปักฐาน สร้างชีวิตใหม่ในโลกที่ตนเองเลือก

นักผจญภัยเหล่านี้ ไม่ได้เลือกที่จะกลับไปยังอารยธรรมแห่งกฎอีก

เช่นเดียวกับเฉินอัน เขาเลือกที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในโลกนี้ มีความรักที่สวยงาม และจากไปอย่างสงบ...แต่โชคชะตากลับเล่นตลก

อารยธรรมแห่งกฎนั้นกว้างใหญ่ไพศาล มีนักผจญภัยมากมายนับล้านล้านคน

แต่จักรวาลนี้กว้างใหญ่กว่านั้น มากมายมหาศาลจนไม่อาจหยั่งถึง

การที่อู๋เทียนได้พบกับนักผจญภัยในโลกนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

เพียงแต่ในแง่ของความน่าจะเป็นแล้ว มันช่างน้อยนิดเหลือเกิน

"เช่นนั้น ท่านก็ถือว่าโชคดีแล้ว มีวิธีฟื้นคืนชีพหรือไม่" อู๋เทียนเอ่ยถาม "บอกไว้ก่อน ข้าเป็นเพียงนักบวชธรรมดา ไม่ได้เรียนรู้ทักษะฟื้นคืนชีพ"

"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังของเจ้า เจ้าอยู่ในขอบเขตดาวรุ่ง ย่อมยังเรียนรู้ทักษะฟื้นคืนชีพไม่ได้" เฉินอันยิ้มบางๆ ก่อนจะส่ายหน้า

"ขอบใจในความหวังดี แต่ไม่ต้องหรอก ข้าตั้งใจจะตายเอง หลังจากที่นางจากไป ข้าก็อยู่คนเดียวมาตลอด" ดวงตาของเฉินอันฉายแววเศร้าสร้อย ความทุกข์ทรมานจากการจากล่ายังคงฝังลึกในใจ

"อายุขัยของข้าจริงๆแล้วยังเหลืออีก 1,700 ปี แต่หลังจากที่นางจากไป 1,700 ปีของข้าจะมีความหมายอันใด ก็แค่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ"

"ข้าขอบคุณเจ้าที่ปล่อยข้าออกมา จริงๆแล้วไม่ใช่เพื่อให้ข้ามีชีวิตอยู่ แต่เพื่อให้ข้าได้ตายอย่างสงบ" เฉินอันพูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

อู๋เทียนเงียบลง

เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและความรักที่ฝังลึกในใจของชายชรา

ความรักที่บริสุทธิ์และจริงใจเช่นนี้ ยากนักที่จะพบเจอ ช่างน่านับถือ!

"จริงสิ ท่านรู้จักสิ่งนี้หรือไม่" อู๋เทียนหยิบ "หุ่นฟางอาคมโลหิต" ออกมา

เฉินอันมองหุ่นฟางในมือของอู๋เทียนก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเล่าข้อมูลเกี่ยวกับ "หุ่นฟางอาคมโลหิต"

เฉินเต้าสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา ก็เพื่อสายเลือดวีรบุรุษโบราณของฉู่เฟิง

ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตราย

สายเลือดวีรบุรุษคือทุกสิ่งทุกอย่าง

แผนการของเฉินเต้าที่วางแผนมาหลายปี ก็คือการ "แยก" สายเลือดวีรบุรุษตั้งแต่เด็ก

ตุ๊กตาฟางนี้คือสื่อกลางในการถ่ายเทสายเลือด!

ส่วนที่ฉู่เฟิง "ซื่อบื้อ" เช่นนี้ ก็เพราะถูกแยก "สายเลือดวีรบุรุษ" ออกไป ส่งผลให้จิตใจและสติปัญญาของเขาเข้าสู่สถานะโกลาหล

"สิ่งนี้สร้างยาก แต่แก้ไขได้ง่าย" เฉินอันมองอู๋เทียน แล้วคลายความสงสัย

"จริงๆแล้ว เจ้าสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากมันได้ เฉินเต้าวางแผนมาหลายปี แต่เจ้าใช้เวลาเพียงสามวัน ก็สามารถได้ทุกอย่างที่มันต้องการ!"

"ถึงแม้ว่าโลกนี้จะเทียบไม่ได้กับอารยธรรมแห่งกฎ แต่เจ้าก็เป็นเพียงคนธรรมดา หากมีสายเลือดวีรบุรุษ ในอนาคตอาจสามารถเข้าสู่ขอบเขตสุริยะ"

ขอบเขตสุริยะ!?

ระดับเดียวกับจูหลิง?

อู๋เทียนยิ้มอย่างเหยียดหยัน ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

"ของแบบนี้ ข้าไม่ต้องการ!"

"ข้าไม่เคยคิดจะหยุดอยู่แค่ขอบเขตสุริยะ ในอนาคต ข้าจะกลายเป็นเทพ!"

"ช่างทะเยอทะยาน!" เฉินอันชื่นชมในความมุ่งมั่นของอู๋เทียน เขาค่อยๆลอยเข้ามาใกล้ กระซิบที่ข้างหูของอู๋เทียนเบาๆ

"หากเจ้าต้องการแก้ไข ข้าจะบอกวิธี... "

ข้อมูลเหล่านี้สำคัญมาก

อู๋เทียนจดจำทุกอย่าง พยักหน้าอย่างจริงจัง

"ขอให้เจ้าบรรลุเทพ!" เฉินอันโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ร่างกายค่อยๆ สลายกลายเป็นผงธุลี

เขาจากไปแล้ว จากไปอย่างสงบ สมตามความปรารถนา

ไม่ไกลนัก

อาลิเซียที่มองดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ เห็นวิญญาณของเฉินอันสลายไป ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก วิ่งเข้ามาหาอู๋เทียน "พี่ชาย! ท่านปู่คนนั้นหายไปไหนแล้วเจ้าคะ"

"ไปอยู่กับภรรยาของเขาแล้ว!"