บทที่ 460: ผู้คุมวิญญาณมันอันตราจริง ๆ (ฟรี)

“อ๊า!” นักเรียนคนหนึ่งที่ดูขี้กลัวรีบหลบไปอยู่หลังเพื่อน

“แล้ว… แล้วคุณจะกินความสุขของพวกเรารึเปล่า?” เด็กอีกคนถามอย่างกล้าหาญ

“ฉันจะลงโทษพวกเธอฐานใช้ความรุนแรงในโรงเรียนต่อรุ่นพี่บ้านกริฟฟินดอร์ปีห้า” โคเฮนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังสุด ๆ

“แต่พวกเราไม่ได้รังแกรุ่นพี่เลยนะ!” เด็กที่ใจกล้าหน่อยเถียงกลับทันควัน

“แถมพวกเราก็รังแกรุ่นพี่ไม่ได้ด้วย!”

“ใครบอก? พวกเธอทำร้ายฉันนี่ไง” โคเฮนพูด “ฟังที่พวกเธอพูดเมื่อกี้แล้ว ฉันเสียใจมากเลยนะ พ่อฉันยังเคยพาพวกเธอไปเล่นดันเจี้ยนแอนด์ดรากอนเลยนะ แต่พวกเธอกลับ… ฮึ่ม ๆ…”

เขายืนอยู่บนจุดศีลธรรมสูงสุด แล้วก็ชี้หน้าพวกเด็ก ๆ ซะเลย!

“ขอโทษค่ะ/ครับ…” พวกเขาก้มหน้าลงทันที ความรู้สึกผิดด้านศีลธรรมมันแทรกจนลืมไปเลยว่าเหตุผลที่คุยกันเรื่องนี้ก็เพราะ “โคเฮนฆ่าคนไปสามร้อยคนตอนยังเป็นทารก” นั่นแหละ…

“ถ้าขอโทษแล้ว…จะรอดจากการลงโทษมั้ยคะ?” เด็กคนหนึ่งถามอย่างมีหวัง

“ไม่” โคเฮนตอบเสียงเข้ม “พวกเธอแบบนี้แหละต้องได้รับบทเรียนบ้าง วันนี้ไปคัดเรียงความนะ ไปที่หน้าห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์ตอนบ่าย ฉันจะให้เรียงความไปคัด สามรอบ”

“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าเขาไม่เสียใจเรื่องนี้เลย” เสียงรอนดังขึ้นจากข้างหลังโคเฮนอย่างช่วยไม่ได้ “เฮอร์ไมโอนี่ ดูสิ…”

“งั้นฉันลดให้ละกัน คัดแค่สองรอบพอ” โคเฮนพูดต่อทันที

“เดี๋ยว ๆ ไม่เอานะ” รอนรีบพุ่งเข้ามาห้ามทันที

พอเขาได้ยินโคเฮนเปลี่ยนจากสามรอบเป็นสองรอบ สมองของรอน ทำงานเร็วเฉพาะตอนขี้เกียจหรือจะลอกการบ้าน ก็ประมวลผลทันทีว่านี่คือ การบ้านของเขา โคเฮน และแฮร์รี่!

“รถไฟมาถึงตั้งแต่เช้า ทำไมพวกนายเพิ่งมาเอาตอนบ่าย?” โคเฮนถาม

“ก็เรื่องของแฮร์รี่นั่นแหละ” เฮอร์ไมโอนี่ตอบ ยังดูเป็นกังวลอยู่ “แต่ที่พวกเราห่วงกว่าคือข่าวในหนังสือพิมพ์… เรื่องของนาย ฉันว่านะ พวกเราน่าจะช่วยกันโต้ข่าวนั้นได้นะ นายไม่มีทางฆ่าคนตั้งแต่ตอนเกิดแน่ ๆ”

“แล้วนายก็ไม่ใช่คนชั่วด้วย” แฮร์รี่พูดอย่างหนักแน่น “ไม่ต้องเสียใจนะเรื่องข่าว พวกเราจะช่วยจัดการกับข่าวบ้า ๆ นั่นเอง”

“แต่รอนบอกว่านายไม่เสียใจเลย…” เฮอร์ไมโอนี่หันขวับไปจ้องรอนอย่างคาดโทษ

“ก็ฉันพูดความจริง…” รอนยักไหล่

“จริง ๆ แล้ว…” โคเฮนเม้มปากนิดหน่อย “ข้อสงสัยข้อแรกของพวกเธอน่ะผิดหมดเลยนะ ฉันฆ่าคนไปสามร้อยกว่าคนตอนอายุขวบเดียวจริง ๆ แล้วก็มีมือปราบมารเป็นพยานร่วมสิบกว่าคนเลย”

“อะไรนะ?!” x 3

“แต่ แต่ว่า…มันจะเป็นไปได้ยังไง หมายถึงว่า…” แฮร์รี่พูดไม่ออก

“ถ้าคนตายเยอะขนาดนั้น ทำไมไม่มีรายงานข่าว?” เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว “แล้วก็…”

“นายล้อเล่นใช่มั้ย?!” รอนอ้าปากค้าง เหมือนจะกลายเป็นหินไปแล้ว

“อยากให้ฉันเล่าเรื่องตอนนั้นมั้ย? จริง ๆ ฉันยังจำได้บ้างนิดหน่อยนะ ตอนที่เพิ่งคลานออกมาจากโหลทดลอง…” โคเฮนพูดอย่างสนุกสนาน

“เดี๋ยว” เฮอร์ไมโอนี่รีบกระซิบ “อย่าเล่าตรงนี้!”

เธอมองไปรอบ ๆ แม้ใกล้ ๆ จะไม่มีใคร แต่ก็มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินตรงไปทางทะเลสาบ

“ไปบ้านแฮกริดกันดีกว่า”

บ้านของแฮกริดกันเสียงไม่ได้เท่าไหร่ แต่คนส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้บ้านของครึ่งยักษ์ ถึงจะรู้ว่าแฮกริดจริง ๆ แล้วเป็นคนใจดีสุด ๆ และไม่มีทางย่างนักเรียนกิน

“ถ้าถามฉันนะ พวกหนังสือพิมพ์พวกนี้มันชอบทำลายชีวิตคนอื่น”

แฮกริดบ่นพลางรินชาสูตรแรงสุดให้พวกเขาเต็มแก้ว

“โคเฮน นายไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไม่มีทางไล่นายออกเพราะข่าวโง่ ๆ แบบนั้นหรอก ถ้านักเรียนคนไหนกล้าปล่อยข่าวว่านายเป็นฆาตกรโรคจิตนะ ฉันจะให้เขาไปล้วงถุงพิษจากโลบลักตาย ๆ ซะเลย!” (โลบลัก เป็นหนอนน้ำที่มีหัวฉีดพิษ)

“อืมมม…” โคเฮนครางในลำคอเล็กน้อย

“จริง ๆ พวกเรามาเพื่อฟังโคเฮนเล่าเรื่องตอนเด็ก…” แฮร์รี่พูดขึ้นอย่างเกรงใจ

“อ้อ” แฮกริดเพิ่งนึกขึ้นได้ “งั้นเหรอ…”

“งั้นตอนเด็ก ๆ นายจริง ๆ แล้ว…” เฮอร์ไมโอนี่ถามด้วยสีหน้าลำบากใจ

“พวกเธอจะคาดหวังให้เด็กทารกที่ได้กลิ่นอาหารอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ลองกัดซักคำได้ไง?” โคเฮนพูด

“พวกที่บอร์กินและเบิร์กส์นั่นมันเลวทั้งร้านนั่นแหละ” แฮกริดพูดปลอบ “มันไม่ใช่ความผิดของนายเลย โคเฮน พวกนั้นมันเชิญชะตากรรมเอง…”

“นายบอกว่ามีมือปราบมารเป็นพยาน…” แฮร์รี่ถาม

“พวกเขาพยายามจะฆ่าฉัน แต่ก็ทำไม่สำเร็จ” โคเฮนพูด “แล้วพวกเขาก็พาดัมเบิลดอร์มา หวังว่าเขาจะมีทางออกให้ได้”

“ฉันพนันเลยว่าศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไม่มีทางทำร้ายเด็ก” แฮกริดพูดอย่างมั่นใจสุด ๆ

“พวกเราก็รู้แบบนั้นอยู่แล้ว แฮกริด” เฮอร์ไมโอนี่พูด “ไม่งั้นโคเฮนคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้กับพวกเรา…”

“ดัมเบิลดอร์ปฏิเสธ แล้วก็จัดการให้โรสกับเอ็ดเวิร์ดรับฉันไปเลี้ยง” โคเฮนพูด “กระทรวงเวทมนตร์ก็ปิดข่าวไว้ เพื่อกันความตื่นตระหนกของสาธารณชน”

“แล้วตอนนี้ไม่กลัวประชาชนแตกตื่นกันแล้วเหรอ?” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงประชด “ถ้าใครไม่รู้เรื่อง คงคิดว่ากระทรวงโดนโวลเดอมอร์ครอบงำอีกแล้ว”

“ตอนนั้นรัฐมนตรีคือมิลลิเซนต์ แบ็กโนลด์ ฉันจำได้…” แฮกริดพยายามนึก “ยุคนั้นโวลเดอมอร์เพิ่งถูกโค่น ทุกคนก็เลยมัวแต่ฉลองกัน ไม่มีใครสนใจเรื่องกฎหมายรักษาความลับ เธอพูดว่า ‘ฉันเคารพสิทธิ์ในการเฉลิมฉลองของพวกเรา’ น่ะ”

“แล้วพ่อมดแม่มดที่พามักเกิ้ลมาแจมงานฉลองด้วยก็ไม่โดนลงโทษเลย” เฮอร์ไมโอนี่เสริม “ฉันเคยอ่านในหนังสือว่าเธอเป็นรัฐมนตรีที่ได้รับความนิยมที่สุดในศตวรรษนี้ เธอเป็นคนที่เข้าใจอารมณ์ของสังคมดีมาก รู้ว่าตอนที่ทุกคนยังปลื้มกับชัยชนะเหนือคนที่ไม่ควรเอ่ยนาม จะไปสร้างข่าวใหม่ให้แตกตื่นทำไม”

“แล้วเธอก็สนิทกับดัมเบิลดอร์มาก” แฮกริดพยักหน้า “น่าเสียดายที่เธอต้องเกษียณเพราะอายุ แล้วก็ยังเคยอยากให้ดัมเบิลดอร์เป็นรัฐมนตรีต่อด้วยนะ แต่ดัมเบิลดอร์บอกว่าเขาอยากตายที่ฮอกวอตส์ สุดท้ายเลยตกไปที่ฟัดจ์แทน”

“งั้นตอนนี้กระทรวงเวทมนตร์ก็คิดว่า สร้างความตื่นตระหนกได้ไม่เป็นไรแล้วสินะ?” แฮร์รี่พูด

“บทความนี้มันเขียนมาเพื่อโยนความผิดใส่ฉันโดยตรงเลยล่ะ” โคเฮนพูดต่อ “ถ้าฉันไม่ยอมช่วยกระทรวงจัดการผู้คุมวิญญาณ ฉันก็จะกลายเป็น ‘สิ่งทดลองศาสตร์มืดสุดอันตราย’ ที่ควบคุมไม่ได้ และเป็นภัยต่อโลกเวทมนตร์ในทันที”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….