บทที่ 317 ปลาพระจันทร์!
บทที่ 317 ปลาพระจันทร์!
น่านน้ำที่เป็นแหล่งอาศัยของปลาพระจันทร์นั้นอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งหากเดินทางจากหมู่บ้านสือถังไปต้องใช้เวลาถึงสองวันสองคืนเต็มๆ
ระหว่างการเดินทางที่แสนน่าเบื่อ ทุกคนจึงมาล้อมวงนั่งคุยกัน
“ปลาพระจันทร์นี่ มันหน้าตาเหมือนดวงจันทร์จริงๆ เหรอครับ?” จ้าวต้าจ้วงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“แน่นอนสิ ตัวมันทั้งแบนทั้งกลมเหมือนกับดวงจันทร์วันเพ็ญไม่มีผิด”
“ที่พิเศษที่สุดคือเกล็ดของมันจะเป็นสีน้ำเงินอมม่วง ถ้าวันไหนอากาศดีๆ มีแสงแดดส่องลงมาในทะเล มองดูจากที่ไกลๆ จะเห็นมันเหมือนดวงจันทร์ที่เปล่งแสงได้เลยล่ะ ชื่อของมันก็มีที่มาจากตรงนี้แหละ”
อาหม่าพิงพนักเก้าอี้พลางอธิบาย
“ปลาพระจันทร์ยังมีความสามารถอีกอย่างหนึ่งที่ปลาอื่นไม่มีนะ มันสามารถสร้างความร้อนให้ตัวเองได้ เป็นปลาชนิดเดียวในโลกที่เป็นสัตว์เลือดอุ่น” ในตอนนั้นเอง อาเฝิงก็แทรกขึ้นมา
“สัตว์เลือดอุ่นในปลานี่คืออะไรเหรอครับ?” จ้าวต้าจ้วงเบิกตากว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยได้ยินเรื่องนี้
“ปกติปลาเป็นสัตว์เลือดเย็น แต่กล้ามเนื้อช่วงอกของปลาพระจันทร์นั้นพัฒนามาเป็นพิเศษ เวลาที่มันว่ายน้ำและขยับครีบอย่างรวดเร็ว มันจะสร้างความร้อนออกมามหาศาล”
“ในตัวมันยังมีระบบหลอดเลือดที่พิเศษมาก ซึ่งสามารถกักเก็บความร้อนนั้นไว้ในร่างกายไม่ให้ระบายออกไปสู่ปลาเย็นๆ ในน้ำทะเลได้ เพราะแบบนี้มันถึงรักษาความกระฉับกระเฉงไว้ได้แม้จะอยู่ในน้ำลึกหลายร้อยเมตร ไม่เหมือนปลาอื่นที่พอลงไปเจอน้ำลึกเย็นๆ ก็จะเริ่มว่ายช้าลงเพราะความหนาว” อาเฝิงอธิบายเสริม
“งั้นปลาพระจันทร์นี่ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ!” จ้าวต้าจ้วงอุทานด้วยความทึ่ง
“มันไม่ธรรมดาหรอก แต่จับยากชะมัดเลยล่ะ!” ในตอนนั้นเอง อาหลี่ก็ร่วมวงสนทนาด้วย
“เพราะมันเลือกกินมาก จะกินแต่พวกกุ้งน้ำลึกกับปลาตัวเล็กๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น แถมตลอดชีวิตของมันยังชอบไปไหนมาไหนตัวเดียว ไม่เคยอยู่รวมกันเป็นฝูง การจะจับมันให้ได้สักตัวนึงน่ะยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก”
“เนื้อปลาชนิดนี้เป็นวัตถุดิบทำซาซิมิชั้นยอด เนื้อจะมีสีชมพู ทั้งนุ่มทั้งลื่น และยังมีรสหวานตามธรรมชาติ กินดิบๆ นี่คือสดอร่อยสุดๆ ไปเลย”
...
เช้าวันที่สาม พวกเขาก็เดินทางมาถึงน่านน้ำมหาสมุทรแปซิฟิก
หลินฟานบอกกับอาหลี่ว่า “อาหลี่ครับ จากนี้เราจะเน้นหาตามเขตที่ราบลุ่มบนลาดทวีปและเขตเปลี่ยนผ่านตรงขอบหลุมมหาสมุทร สถานที่พวกนี้มักจะมีปลาพระจันทร์ปรากฏตัวครับ”
“ได้เลย!” อาหลี่ตอบรับและเริ่มตรวจสอบภูมิประเทศผ่านหน้าจอโซนาร์ทันที
“พี่หลินฟาน ทำไมพี่ถึงรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยล่ะครับ!” จ้าวต้าจ้วงมองด้วยสายตาเทิดทูน
“พี่ก็ไม่ได้รู้ไปหมดทุกเรื่องหรอก แค่ทำการบ้านมาก่อนออกเดินทางนิดหน่อยน่ะ” หลินฟานตอบพร้อมรอยยิ้ม
เรือจู่หลงล่องหาปลาท่ามกลางมหาสมุทรแปซิฟิกอันกว้างใหญ่มาเป็นเวลาสองวันเต็ม แต่พวกเขาก็เห็นเพียงฝูงปลาตัวเล็กๆ กระจัดกระจายบนหน้าจอโซนาร์เท่านั้น ยังไม่พบวี่แววของปลาพระจันทร์เลย
“ปลาพระจันทร์นี่หาตัวยากจริงๆ นะเนี่ย!”
“แค่หาตัวเดียวก็ยากขนาดนี้ จะจับให้ได้เยอะๆ ยิ่งยากเข้าไปใหญ่”
“ปลาทะเลน้ำลึกก็แบบนี้แหละ ต้องค่อยๆ หากันไป!”
...
เหล่าลูกเรือเริ่มมีขวัญกำลังใจที่ลดลง เพราะมหาสมุทรแปซิฟิกนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมาก การจะระบุได้แน่นอนว่ามีปลาอยู่ที่ไหนนั้นเป็นเรื่องยาก
เรือประมงบางลำลอยลำอยู่กลางทะเลเป็นเดือนก็ยังไม่เจอฝูงปลาเลยด้วยซ้ำ...
จนกระทั่งเช้าวันที่สาม แววตาของหลินฟานก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“อาหลี่ มุ่งหน้าไปทางนั้นครับ เหมือนทางนั้นจะมีสถานการณ์บางอย่าง!”
เพราะเมื่อครู่เขาเพิ่งสัมผัสได้ว่า ทางนั้นเหมือนจะมีปลาพระจันทร์อยู่ตัวหนึ่ง!
เหล่าลูกเรือกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที!
พวกเขาออกทะเลกับหลินฟานมานาน ย่อมรู้ดีว่าถ้าหลินฟานบอกว่ามีสถานการณ์ล่ะก็ ไม่มีทางพลาดแน่นอน!
จ้าวต้าจ้วงกระโดดขึ้นมาจากดาดฟ้าเรือ รีบวิ่งไปเกาะขอบเรือชะเง้อมองด้วยความตื่นเต้น
อาหม่าเองก็สลัดความหดหู่ทิ้งไป แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวังอีกครั้ง
อาหลี่ไม่รอช้า รีบปรับทิศทางเดินเรือทันที เครื่องยนต์ของเรือจู่หลงคำรามก้อง เร่งความเร็วเต็มสูบมุ่งหน้าไปตามทิศที่หลินฟานชี้
“มีสถานการณ์จริงๆ ด้วย! ข้างหน้ามีสัญญาณของเจ้าตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ขนาดตัวตรงกับปลาพระจันทร์เลย แต่มันว่ายเร็วมาก กำลังมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้!”
หลังจากแล่นเรือไปได้สักพัก อาหลี่ก็ชี้ไปที่หน้าจอโซนาร์ด้วยความตื่นเต้น
ทุกคนรีบกรูเข้าไปรุมดู และเห็นคลื่นสะท้อนที่ชัดเจนบนหน้าจอกำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ขนาดของมันใหญ่มาก ไม่ใช่สิ่งที่ปลาทั่วไปจะเทียบได้
“ทุกคนดูบนผิวน้ำสิครับ มันแปลกมากเลย!” ในตอนนั้นเอง จ้าวต้าจ้วงก็ชี้ไปที่ทะเลแล้วตะโกนขึ้น
ทุกคนมองไปตามทิศทางที่เขาชี้ เห็นผิวน้ำเบื้องหน้าปรากฏเส้นแบ่งเขตที่ชัดเจน
น้ำทะเลฝั่งซ้ายเป็นสีเทาเข้มเกือบดำ คลื่นลมแรง และบนผิวน้ำยังมีเศษน้ำแข็งลอยอยู่ แผ่ซ่านไอเย็นจัดจนเสียดกระดูก!
ส่วนน้ำทะเลฝั่งขวากลับเป็นสีเหลืองอุ่น บนผิวน้ำมีพวกแพลงก์ตอนและปลาตัวเล็กๆ ลอยอยู่อยู่มากมาย
“นี่คือเขตที่กระแสน้ำเย็นกับกระแสน้ำอุ่นมาบรรจบกันครับ น้ำเย็นกับน้ำอุ่นปะทะกันจนเกิดเป็นภาพนี้” หลินฟานอธิบาย
ทุกคนถึงบางอ้อ ที่แท้ก็เป็นเพราะกระแสน้ำเย็นและกระแสน้ำอุ่นมาประจันหน้ากันอยู่ที่นี่เอง
เรือจู่หลงไล่ตามสัญญาณโซนาร์ต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง ทันใดนั้นใบหน้าของหลินฟานก็ฉายแววตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“ข้างหน้ามีฝูงปลาพระจันทร์กลุ่มใหญ่ จำนวนไม่น้อยเลย!”
“อะไรนะ? เป็นฝูงเลยเหรอ?”
“ปกติปลาพระจันทร์มันชอบอยู่ตัวเดียวนี่นา ทำไมถึงมารวมฝูงกันได้ล่ะ?” อาหม่าเป็นคนแรกที่แสดงความสงสัย
เพราะปลาพระจันทร์มีขนาดตัวค่อนข้างใหญ่และแทบไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ จึงไม่มีความจำเป็นต้องอยู่รวมกันเป็นฝูง
ซ้ำร้ายการอยู่รวมกันยังจะทำให้หาอาหารกินได้ไม่พอกับจำนวนปลา ดังนั้นปกติพวกมันจึงอยู่ลำพัง จะรวมตัวกันก็ต่อเมื่อเกิดสถานการณ์พิเศษบางอย่างเท่านั้น
“สวรรค์! เป็นฝูงจริงๆ ด้วย! บนหน้าจอเต็มไปด้วยสัญญาณคลื่นสะท้อนแรงๆ ทั้งนั้นเลย!”
แต่อาหม่ายังพูดไม่ทันขาดคำ อาหลี่ที่จ้องหน้าจอโซนาร์อยู่ก็อุทานขึ้นมาอีกครั้ง
เพราะสัญญาณโซนาร์แสดงให้เห็นว่า ข้างหน้ามีฝูงปลาพระจันทร์กลุ่มใหญ่อยู่จริงๆ!
ทุกคนต่างตกตะลึงกับข่าวนี้ รีบเข้าไปมุงดูหน้าจอโซนาร์
เมื่อเห็นจุดสว่างระยิบระยับหนาแน่นอยู่บนนั้น ต่างก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“เฮ้! เยี่ยมไปเลย นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอฝูงปลาพระจันทร์จริงๆ!”
“สถานการณ์แบบนี้ หาเจอได้ยากมากเลยนะเนี่ย!”
“แต่ปกติปลาพระจันทร์มันชอบสันโดษไม่ใช่เหรอ ทำไมครั้งนี้ถึงมารวมตัวกันได้ล่ะ?”
ทุกคนทั้งดีใจและยังคงประหลาดใจไม่หาย
“ก็เป็นเพราะกระแสน้ำเย็นกับกระแสน้ำอุ่นบรรจบกันนั่นแหละครับ” หลินฟานเอ่ยอธิบาย
“ถึงปลาพระจันทร์จะรักษาอุณหภูมิร่างกายได้ แต่มันก็มีขีดจำกัด ครั้งนี้กระแสน้ำเย็นรุนแรงเกินไป อุณหภูมิน้ำลึกรอบนอกลดลงจนติดลบ ซึ่งเกินขอบเขตที่มันจะทนไหว กระแสน้ำอุ่นอุณหภูมิสิบกว่าองศานี้จึงกลายเป็นแหล่งลี้ภัยของพวกมัน”
“เวลาที่กระแสน้ำเย็นและน้ำอุ่นบรรจบกัน น้ำเย็นจะจมตัวลง น้ำอุ่นจะลอยขึ้น ซึ่งจะช่วยพัดเอาสารอินทรีย์และแพลงก์ตอนจากก้นทะเลขึ้นมาด้วย ทำให้กุ้งเคยและฝูงปลาเล็กๆ มารวมตัวกัน จนกลายเป็นคลังอาหารตามธรรมชาติ”
“ฝั่งหนึ่งคือน้ำเย็นจัดที่ต้องเลี่ยง อีกฝั่งคือวงล้อมน้ำอุ่นที่มีอาหารสมบูรณ์ ต่อให้เป็นปลาพระจันทร์ที่ชอบสันโดษแค่ไหน ก็ต้องยอมทิ้งนิสัยเดิมเพื่อมารวมตัวกันชั่วคราว”
“แถมยังมีภูเขาใต้น้ำข้างหน้านั่นขวางอยู่ ทำให้วงล้อมน้ำอุ่นและอาหารถูกกักเก็บไว้ จึงเกิดเป็นภาพเหตุการณ์ที่หาดูได้ยากอย่างที่เราเห็นกันอยู่นี่แหละครับ”
เมื่อฟังจบ ทุกคนก็เข้าใจอย่างถ่องแท้
แต่ละคนต่างถูไม้ถูมือด้วยความตื่นเต้น ครั้งนี้ต้องลุยให้เต็มคราบแล้ว!
เรือจู่หลงค่อยๆ แล่นเข้าไปในใจกลางของวงล้อมน้ำอุ่น อาหลี่ประคองเรือให้หยุดนิ่งอย่างมั่นคง
“หย่อนกล้องลงไปเถอะครับ เรามาดูสถานการณ์ข้างล่างให้ชัดๆ จะได้รู้ว่าควรจะจับยังไง” หลินฟานกล่าว
อาหม่าและจ้าวต้าจ้วงรีบเริ่มเดินเครื่องอุปกรณ์ หย่อนกล้องใต้น้ำที่เชื่อมต่อกับสายเคเบิลความทนทานสูงลงไปใต้น้ำอย่างช้าๆ
ทุกคนต่างมารุมล้อมกันอยู่ที่หน้าจอเพื่อดูภาพใต้น้ำ
ภาพตรงกลางหน้าจอคือเทือกเขาใต้น้ำที่ลาดชันไม่มากนัก ส่วนยอดราบเรียบและกว้างขวาง ปกคลุมด้วยปะการังน้ำลึกประปรายและทรายดำละเอียด
น่านน้ำรอบภูเขามีฝูงกุ้งเคยและปลาตัวเล็กๆ ว่ายวนไปมาหนาแน่นจนกลายเป็นท้องทะเลสีเงินที่สวยงามตระการตา
เมื่อกล้องหมุนไป ปลาพระจันทร์ขนาดยักษ์ตัวหนึ่งก็ค่อยๆ ว่ายเข้ามาในรัศมีกล้อง ดึงดูดสายตาของทุกคนทันที
มันมีความยาวกว่าสามเมตร ส่วนที่กว้างที่สุดของช่วงท้องกว้างเกือบหนึ่งเมตรครึ่ง ร่างกายเป็นรูปทรงแบนกลม ดูเหมือนดวงจันทร์วันเพ็ญที่ลอยคว้างอยู่ในน้ำทะเลสีดำมืดจริงๆ
เกล็ดบนตัวมันเป็นสีน้ำเงินอมม่วง ขอบเกล็ดส่องประกายสีทองอร่าม ยามที่มันว่ายน้ำ แสงที่สะท้อนจากเกล็ดจะหักเหและกระจายตัวในน้ำ ดูราวกับมีเศษเพชรนับไม่ถ้วนกำลังเต้นระบำอยู่
และรอบๆ ปลาพระจันทร์ขนาดยักษ์ตัวนั้น ยังมีปลาพระจันทร์ขนาดต่างๆ กันอีกหลายสิบตัวกำลังว่ายวนอยู่
พวกมันว่ายอย่างช้าๆ รอบภูเขาใต้น้ำ เว้นระยะห่างระหว่างกันอย่างพอดีเพื่อไล่ตามล่าเหยื่อ
“พะ... พ่อแก้วแม่แก้วเอ๋ย ปลาพระจันทร์เยอะขนาดนี้ ถ้าจับขึ้นมาได้หมดจะขายได้เงินเท่าไหร่กันเนี่ย!”
“คาดว่าน่าจะขายได้เป็นล้านเลยล่ะมั้ง!”
“ช่างยิ่งใหญ่ตระการตาจริงๆ!”
จบบท