บทที่ 116

บทที่ 116

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมาแผ่วเบา อากาศเย็นยะเยือกจนถึงกระดูก

ถึงแม้ว่าอุณหภูมิจะไม่ได้ต่ำมาก แต่เมื่อลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านร่างกาย มันกลับทะลุผ่านผิวหนังเข้าสู่เนื้อ

ผ่านลึกไปถึงกระดูกโดยตรง หนาวเหน็บจนยะเยือก

ภายในห้องเรียน

นักเรียนต่างพากันสวมเสื้อกันหนาวหนาๆ

มีเพียงนักเรียนที่มีพลังป้องกันสูง และพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง เท่านั้นที่สามารถสวมเสื้อผ้าบางๆ ต้านทานความหนาวเย็นของลมฤดูใบไม้ร่วงได้

ที่ด้านหลังห้องเรียน

หลินเฉียนเฉียนสวมเสื้อสเวตเตอร์สีฟ้า ขับเน้นให้เห็นรูปร่างที่กำลังพัฒนาของเธอ ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ทำให้นักเรียนชายหลายคนแอบมองเธออยู่บ่อยๆ

"หุ่นดีนี่" อู๋เทียนที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดเบาๆ

หลินเฉียนเฉียนรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็แดงก่ำ พูดด้วยเสียงต่ำว่า "อย่าคิดอะไรทะลึ่งนะ!"

"ไอ้ทะลึ่งที่ว่านี่มันยังไง? อธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ?" อู๋เทียนยิ้ม

"นาย .. ! ฮึ่ม!" ใบหน้าของหลินเฉียนเฉียนยิ่งแดงก่ำ ภาพที่น่าอายบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวของเธอ แต่เธอก็รีบสลัดมันออกไป

"วันนี้จะเริ่มสอบจำลองแล้ว นายเตรียมตัวพร้อมรึยัง?" หลินเฉียนเฉียนเปลี่ยนเรื่อง

อู๋เทียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ก็แค่สอบหนิ ยังต้องเตรียมตัวอะไรอีก?"

"ฮึ! พูดดีไปเถอะถ้าสอบตก นายได้อับอายขายขี้หน้าแน่!" หลินเฉียนเฉียนย่นจมูก แลบลิ้นใส่เขา

ในตอนนั้นเอง นักเรียนร่างกำยำคนหนึ่งเดินมาจากด้านหน้า พูดกับหลินเฉียนเฉียนด้วยรอยยิ้ม "คุณหลิน ทีมของเรายังขาดคนอีกหนึ่งคน สนใจเข้าร่วมทีมเรามั้ย?"

"ไม่ล่ะ! ฉันมีทีมแล้ว" หลินเฉียนเฉียนส่ายหัว

"หรือว่าจะเป็นไอ้หมอนี่?" นักเรียนชายขมวดคิ้ว มองไปที่อู๋เทียน แล้วพูดกับหลินเฉียนเฉียนว่า "คุณหลิน อย่าพลาดสิทธิ์ในการสอบจำลองเพราะความสงสารเลย ต้องรู้นะว่า การสอบจำลองครั้งนี้ไม่ใช่แค่การทดสอบธรรมดาๆ แต่เราต้องเข้าไปในมิติย่อย รางวัลและสิ่งที่ได้รับจะมากน้อยตามผลลัพธ์ที่ทำได้!"

"ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก" หลินเฉียนเฉียนปฏิเสธอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นดังนั้น

นักเรียนชายก็ถอนหายใจ ไม่ตื๊ออีก แล้วเดินจากไป

จากนั้น

ก็มีคนมากมายเดินเข้ามา ชวนหลินเฉียนเฉียนเข้าร่วมทีม

ทั้งจากสภานักเรียน และชมรมนักเรียนขนาดเล็กใหญ่ต่างๆ

อู๋เทียนมองดูอยู่ข้างๆ รู้สึกสนุกมาก

พวกเขายังเป็นแค่นักเรียน แต่ก็เริ่มจับกลุ่ม สร้างอำนาจกันแล้ว

น่าสนใจจริงๆ....

แต่ฉันมีชีวิตมาสองชาติแล้ว จะไม่โกรธแค้นแค่เพราะการถูกพวกเด็กๆกีดกัน

อันที่จริงแล้ว

เขาไม่สนใจการกีดกันของเด็กๆ พวกนี้เลย

ชมรมล็กๆ อย่าง "สภานักเรียน" "ชมรมมีดสั้น" หรืออะไรพวกนั้น ฟังดูไม่น่ากลัวซักนิด

กลับกัน มันดูงี่เง่าด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นอู๋เทียนยิ้ม

หลินเฉียนเฉียนยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วถามว่า "อู๋เทียน นายมีทีมรึยัง?"

"ยังไม่มี ทำไมเหรอ?" อู๋เทียนหันกลับมา

"นายยังจำได้มั้ย ที่นายเคยสัญญากับฉัน ว่าจะเข้าร่วมทีมของฉัน?" หลินเฉียนเฉียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

เธออยากจะช่วยอู๋เทียน

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งก่อน ทำให้ทางสภานักเรียนตัดสินใจ "แบน" อู๋เทียน ชมรมนักเรียนและทีมต่างๆ จึงไม่กล้าติดต่อกับอู๋เทียนอีก

เธอรู้สึกสงสารเขา และได้ตกลงกับ "พี่มู่" เอาไว้แล้ว

ให้อู๋เทียนเข้าร่วมการสอบจำลองสักครั้งคงไม่เป็นไร

"ฉันเคยพูดงั้นเหรอ?" อู๋เทียนเลิกคิ้ว นึกย้อนกลับไป ดูเหมือนว่าครั้งก่อน เขาจะรำคาญที่หลินเฉียนเฉียนพูดจ้อ จึงตอบตกลงไปส่งๆ

ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจอะไรมาก

ตอนนี้พอนึกดูดีๆ เหมือนว่าเขาจะยังไม่ได้ตอบตกลงเข้าร่วมทีมของเธออย่างจริงจัง

"หรือว่ายัยนี่จะรู้ว่าฉันเป็นตัวเป้ง?" อู๋เทียนมองหลินเฉียนเฉียนด้วยแววตาสงสัย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้!"

เขาไม่ได้สนใจอะไรมาก

แค่การสอบจำลอง ช่วยหลินเฉียนเฉียนสักหน่อยก็ไม่เป็นไร

"ตกลงแล้วนะ!" หลินเฉียนเฉียนพูด

"ฉันจะส่งข้อความบอกพี่มู่เดี๋ยวนี้!"

ภายในห้องเรียนที่เสียงดังจอแจ นักเรียนต่างพากันพูดคุยเกี่ยวกับรายละเอียดของการสอบจำลองอย่างตื่นเต้น

หลายคนกำลังพูดคุยเกี่ยวกับมิติย่อย จินตนาการว่าตัวเองเข้าไปในมิติย่อย กลายเป็นวีรบุรุษที่ผู้คนเคารพนับถือ

พูดตามตรง

นักเรียนเหล่านี้ ก็เป็นแค่เด็กๆ

ไร้เดียงสา บริสุทธิ์ คิดอะไรเรียบง่าย

ทันใดนั้น

มีคนสองคนเดินเข้ามา!

ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง ผู้หญิงก็คือจูหลิง สีหน้าเย็นชา ส่วนผู้ชายเป็นชายหนุ่มเย็นชาที่สวมชุดรัดรูป มีแผลเป็นสีแดงสดบนใบหน้า

"อาจารย์จูหลิง และอาจารย์เลิ่ง!" หลินเฉียนเฉียนกระพริบตา นั่งตัวตรงด้วยความยำเกรง

"เงียบ!" อาจารย์เลิ่งพูดเสียงดัง ทุกคนรีบเงียบลง

ภายในห้องเรียนเงียบกริบ จนได้ยินเสียงเข็มตก

"จูหลิง เธอจะพูดเอง หรือให้ฉันพูด?" ดูเหมือนอาจารย์เลิ่งจะเคารพจูหลิงมาก

จูหลิงพยักหน้าเบาๆ พูดว่า "นายพูดเถอะ ฉันจะรับผิดชอบดูแลความปลอดภัยของห้องเรียนผู้ตื่นรู้หลายๆ ห้องให้เอง"

"ตกลง!"

พูดจบ จูหลิงก็เดินออกไป ดูเหมือนจะไปห้องเรียนอื่น

ส่วนอาจารย์เลิ่ง ชายหนุ่มเย็นชา ก็เผยรอยยิ้มออกมา พูดว่า "เอาล่ะ ทุกคนไม่ต้องตื่นเต้น!"

"ตอนนี้ ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เราจะเริ่มการสอบจำลองกันแล้ว!"