บทที่ 101

บทที่ 101

ต้องยอมรับว่า พลังทำลายล้างของโทเทมเจิดจรัสนั้นเหนือกว่าทักษะธรรมดา "เวทมนตร์รักษา" อย่างสิ้นเชิง

ภายใต้แสงสีเขียวมรกต ภูเขาโครงกระดูกแตกสลาย พวกมันเริ่มพังทลาย เถาวัลย์แต่ละเส้นก็ถูกกัดกร่อน กลายเป็นเถ้าธุลี

-50,000!

-50,000!

เพียงแต่ว่า ในตัวเลขความเสียหาย 50,000 หลายๆ ครั้ง กลับมีตัวเลข 100,000 โผล่ขึ้นมา!?

“จุดตายงั้ยเหรอ?” อู๋เทียนใจสั่น มองไปที่มอนสเตอร์ตัวนั้น

บนร่างกายของมอนสเตอร์ นอกจากเถาวัลย์นับไม่ถ้วน ยังมีดวงตาที่น่ากลัวมากมาย นี่น่าจะเป็นดวงตาของเหยื่อที่ถูกมันจับกิน มีทั้งตามนุษย์ ตาของสัตว์ร้าย ตาของเอลฟ์ ตาของออร์ค และตาของก็อบลิน.......

“หรือว่า ดวงตาเหล่านี้คือจุดอ่อนของมัน?” อู๋เทียนมองอย่างละเอียด จ้องมองไปที่ดวงตาเหล่านั้น แต่แล้วเขาก็รู้สึกเวียนหัว เกิดอาการคลื่นไส้ ทำให้จิตวิญญาณของเขาสั่นสะท้าน อยากจะอาเจียน

“ช่างเถอะ แค่ทำลายทิ้งก็พอ!”

อู๋เทียนยกมือขึ้นเกาหัว ใช้โทเทมปราบมอนสเตอร์ต่อ แสงเงาสีเขียวมรกตโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นาน ก็ทำให้มอนสเตอร์เถาวัลย์เลือดเหลือน้อย

แต่ในขณะที่อู๋เทียนกำลังจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวนั้น พฤติกรรมของมอนสเตอร์ตัวนั้นก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง!

"ซี่!"

ดูเหมือนว่ามันตั้งใจจะใช้ไพ่ตาย!

มอนสเตอร์เถาวัลย์พองตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นลูกบอลเถาวัลย์ในพริบตา ดวงตานับไม่ถ้วนเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด

ซู่!

ภูเขาโครงกระดูกพังทลาย ศพหลายศพตกลงมาจากข้างใน เส้นเลือดมากมายเชื่อมต่อจากศพเหล่านั้น โยงไปยังมอนสเตอร์เถาวัลย์!

+10,000! +10,000! +10,000!

มอนสเตอร์เถาวัลย์กำลังดูดเลือดอย่างบ้าคลั่ง!

“เพิ่มเลือดหนึ่งหมื่นหน่วยต่อวินาที?”

อู๋เทียนเห็นแบบนั้นก็ยิ้มเยาะ

ถ้าเป็นทีมนักผจญภัยทั่วไป เจอแบบนี้เข้าคงจะยุ่งยากมาก

แต่......

เมือนำมาวัดกับดาเมจเงาห้าหมื่นต่อวินาทของเขาแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลย!!

ตายซะ!

ตูม!

-50,000!

น้ำนมพิษโจมตีร่างกายของมอนสเตอร์อีกครั้ง กดดันมันให้ถอยร่นจนมอนสเตอร์เถาวัลย์ไม่สามารถเข้าใกล้ตัวอู๋เทียนได้

ทำได้เพียงดูดเลือดเพื่อประคองตัวเอง

ไม่นาน มันก็ร้องอย่างสิ้นหวัง ร่างกายขนาดใหญ่ล้มลงกับพื้น ดวงตาแต่ละดวงมีเลือดทะลักออกมา ย้อมพื้นเป็นสีแดงฉาน

“ติ๊ง! ฆ่ามอนสเตอร์ระดับพลังผู้นำ ‘เถาวัลย์ดูดเลือด’ สำเร็จ ได้รับรางวัลค่าประสบการณ์ 80,000 แต้ม เหรียญเงินแห่งกฎ 20 เหรียญ ได้รับอุปกรณ์สีม่วง 【กริชดูดเลือด】 ได้รับหนังสือทักษะสีม่วง 【ปรารถนาโลหิต】”

“แปดหมื่นค่าประสบการณ์ ก็โอเคนะ” อู๋เทียนพยักหน้า ผู้นำเลเวล 20 ได้ค่าประสบการณ์ 80,000 แต้ม ก็นับว่าปกติ เพราะยังไงซะ ตอนนี้เขาเป็นแค่เลเวล 10

ส่วนอุปกรณ์และหนังสือทักษะที่ดรอป เป็นของนักฆ่า

【กริชดูดเลือด】

เลเวลที่สามารถใช้งาน: 20

คุณภาพทักษะ: สีม่วง

คุณสมบัติ: ความเสียหายจากการแทง +350 ความเสียหายจากพิษ +500 ดูดเลือด +150

คุณสมบัติ 2: ทำให้ศัตรูติดสถานะเลือดไหล

คุณสมบัติ 3: ดูดเลือดเพิ่ม +300

คุณสมบัติ 4: พละกำลัง +40 ความว่องไว +60 จิตวิญญาณ -20

คำอธิบาย: ยิ่งคลั่ง ยิ่งน่ากลัว

นี่เป็นกริชเลเวล 20 ที่ดี เหมาะสำหรับนักฆ่า

น่าเสียดาย มันกลับลดค่าสถานะจิตวิญญาณ ทำให้

อู๋เทียนล้มเลิกความคิดที่จะใช้เอง

【ปรารถนาโลหิต】

เลเวลที่สามารถเรียนรู้: 20

คุณภาพทักษะ: สีม่วง

เอฟเฟกต์: เมื่อเปิดใช้งาน ได้รับเอฟเฟกต์ดูดเลือด 5%

เงื่อนไขการใช้งาน: ค่าพลังเวทย์ 10 แต้มต่อการโจมตีที่ได้ผล 1 ครั้ง

ข้อจำกัด: อาชีพสายนักฆ่า

คำอธิบาย: ความโลภ นำมาซึ่งความตาย

"ทักษะนี้ไม่เลว น่าเสียดาย..... ฉันเป็นนักบวช"

อู๋เทียนดวงตาเกิดประกายความคิด

ทักษะนี้ดูเหมือนจะอ่อนแอ แต่มันเป็นการดูดเลือดตามสัดส่วน!

เช่นอู๋เทียน ถ้าใช้ทักษะนี้ เขาโจมตีสร้างความเสียหาย 50,000 ตัวเองก็สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 2,500 แต้ม!

ยิ่งไปกว่านั้น

การโจมตีของอู๋เทียนยังเป็นแบบกลุ่ม

นั่นหมายความว่าถ้าโจมตีครั้งนึงโดนศัตรู 4 ตัวโดน ก็สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้อย่างน้อย 10,000 แต้ม!

ถ้าอู๋เทียนไม่ใช่นักบวช แล้วได้ทักษะนี้มาคงจะดีใจจนเนื้อเต้น.....

"..... น่าเสียดาย ฉันฮีลตัวเองได้สูงสุด 50,000 แต้มต่อวินาที แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้วทักษะนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับฉัน”

อู๋เทียนส่ายหัวอย่างผิดหวัง เขาเหม่อมองไปไกลๆ และพบว่าด้านหลังป่าที่แห้งตาย คือหุบเขาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย และไกลออกไป สามารถมองเห็นภูเขาโครงกระดูกได้รางๆ ดูท่าว่า .... ที่นี่จะมีมอนสเตอร์เถาวัลย์ดูดเลือดมากกว่าหนึ่งตัว!

“ตัวเดียวก็ได้ค่าประสบการณ์ตั้งแปดหมื่นแต้มแล้ว สิบตัวก็แปดแสน! ฮ่าๆ กำไรเห็นๆ!” อู๋เทียนลูบมือ จับมืออาลิเซีย พาวิ่งไปข้างหน้า

....

ในเวลาเดียวกัน อีกฟากฝั่งหนึ่ง

"หนีเร็ว!"

"ไหงกลายเป็นงี้ไปได้!?"

ในป่าลึก นักผจญภัยกว่าสิบคนกำลังวิ่งหนี ในบรรดาคนเหล่านั้นนั้น มีผู้ตื่นรู้รวมอยู่ด้วย หลายคนกำลังมีสีหน้ามึนงง สับสนกับชีวิต วิ่งหนีไปพร้อมกับพวกเขา

ด้านหลังพวกเขา มี "สัตว์ประหลาดโครงกระดูกร่างยักษ์" กำลังไล่ล่า ร่างกายขนาดใหญ่สูงห้าเมตร ทั้งตัวประกอบด้วยโครงกระดูก ดูจากรูปการณ์แล้ว คนพวกนี้คงไม่กล้าสู้กับศัตรู จึงตัดสินใจวิ่งหนีสุดชีวิตโดยไม่หันหลังกลับ ...

เหล่าผู้ตื่นรู้อยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา

เด็กหนุ่มร่างผอมคนหนึ่งพูดเบาๆ "พี่เหอ วาร์ปกลับกันเถอะ!"

“วาร์ปกลับเหรอ? ฉันไม่ยอมหรอก! ไอเทมพิกัดนั่นใช้เงินเก็บครึ่งปีของพวกเราซื้อมาเลยนะ! ถ้าทำภารกิจโลกไม่สำเร็จ อย่างน้อยพวกเราจะไม่มีโอกาสข้ามมิติไปอีกสองปี!”

คนที่ถูกเรียกว่า พี่เหอคือชายหนุ่มร่างกำยำ เวลานี้ขบฟันแน่น เอ่ยอย่างไม่ยินยอม