(ตอนชดเชย) บทที่ 97

(ตอนชดเชย) บทที่ 97

ป่าแห่งความเงียบงัน ตั้งอยู่ข้างๆ เทือกเขาแห่งความเงียบงัน

ที่นี่เป็นป่าที่กว้างใหญ่ ต้นไม้เขียวขจี มีสัตว์ป่านานาชนิด ไม่ว่าจะเป็นหมี หมูป่า เสือ หมาป่า เสือดาว แม้แต่พวกสัตว์ปีศาจ สัตว์ร้าย และสัตว์ร้ายขนาดมหึมาก็ยังมี

ส่วนนกก็มีเช่นกัน ไม่ต่างอะไรกับโลกต่างมิติอื่นๆ เพียงแต่สิ่งมีชีวิตหลักของโลกใบนี้คือก็อบลิน ดังนั้นสัตว์ป่าเหล่านี้จึงไม่มีค่าให้สนใจอู๋เทียนจึงไม่ได้ล่า แต่พาอาลิเซียไปยังค่ายก็อบลินแทน

ครั้งที่แล้วคาร์ล ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านกรีน ได้ให้แผนที่กับอู๋เทียน บนแผนที่แสดงตำแหน่งของก็อบลินในบริเวณใกล้เคียง รวมถึงค่ายหลายแห่ง และชุมชน!

"ในค่ายจะมีก็อบลินอาศัยอยู่ประมาณร้อยตัวอาจมากบ้างน้อยบ้าง แต่ไม่เกินกว่านี้มากนัก ส่วนชุมชนมีขนาดประมาณพันตน แต่ละที่ก็มากบ้างน้อยบ้างเหมือนกัน"

"ในค่ายมีมอนสเตอร์เก่งที่สุดคือระดับผู้นำ ส่วนชุมชนมีมอนสเตอร์เก่งที่สุดคือระดับวีรบุรุษ!"

อู๋เทียนแบกเสาโทเทม จูงมืออาลิเซีย เดินไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ภายใต้ "รัศมีแห่งลมกรด" เวลาเดินทางพวกเขาแทบจะกลายเป็นเงารางๆ ก้าวเท้าแต่ละทีไกลหลายเมตร ราวกับปีศาจร้ายก็มิปาน

ครั้งที่แล้ว เขาได้กำจัดค่ายสองแห่งและชุมชนหนึ่งแห่ง ไม่รวมค่ายที่กำจัดไปตอนเข้ามาครั้งแรก ก็เหลือค่ายอีกเพียงแห่งเดียว ในบริเวณใกล้ๆ กับหมู่บ้านกรีน!

ตอนนี้ เป้าหมายของอู๋เทียนก็คือที่นั่น!

ตกดึก

หน้าประตูค่ายก็อบลิน ในป่าลึกแห่งความเงียบงัน

บนหอคอยธนู

ก็อบลินพลธนูหลายตัวกำลังหาว เกิดอาการง่วงเหงาอยากจะนอนหลับ

"ลุน ข้าขอนอนสักพัก ไว้เดี๋ยวตื่นแล้ว ข้าจะมายืนเฝ้าแทน ตอนนั้นเจ้าก็ค่อยไปนอนต่อ" ก็อบลินพลธนูตัวหนึ่งเสนอ

ก็อบลินอีกตัวก็รู้สึกว่าเงื่อนไขนี้ไม่แย่ มันจึงพยักหน้าตกลง

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย ก็อบลินพลธนูตัวนั้นก็หาว นอนลงบนพื้น แล้วเริ่มหลับใหล

ก็อบลินไม่ได้มีข้อกำหนดที่เข้มงวดมากมายอะไร อีกอย่างหอคอยธนูก็ปลอดภัยดี ติดก็แค่พื้นแข็งไปหน่อย แต่ถ้าหัวถึงพื้นเมื่อไหร่ก็ยังหลับได้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

ก็อบลินที่หลับไปอยู่ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น จู่ๆมันก็รู้สึกว่ามีแสงแยงตามาปลุก

"สว่างแล้วหรือ? นี่ข้าหลับไปถึงเช้าเลย?" ก็อบลินพลธนูลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย มองไปรอบๆ

"ลุน เช้าแล้วเหรอ?"

"ไม่ใช่ เจ้าเพิ่งจะนอนได้แค่ครู่เดียว ข้าก็ไม่รู้ว่าแสงนี่มาจากไหน!?" ก็อบลินพลธนูอีกตัวก็สงสัย

"ครู่เดียว?"

ก็อบลินตัวนั้นงง หันมองไปรอบๆ อย่างละเอียด

และพบว่าก็อบลินตัวอื่นๆก็กำลังถูกแสงสว่างนี้สาดส่องเช่นกัน

มันเจิดจ้าจนทำให้ทั่วบริเวณสาดส่องเป็นสีขาว

มันเจิดจ้าจนดูไม่เหมือนกลางคืน เหมือนกับตอนเช้ามากกว่า!

ทันใดนั้นเอง ก็อบลินพลธนูที่อยู่บนหอคอยธนูอีกแห่ง ก็เหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง มันร้องออกมาด้วยความตกใจ "ข้างในแสง! ข้างในแสงนั่นเหมือนจะมีมนุษย์เดินออกมา!"

"มนุษย์งั้นเรอะ!?"

ก็อบลินทุกตัวมองไปทางนั้น

ลุนก็เช่นกัน มันหรี่ตาลงเมื่อมองอย่างตั้งใจ

และท่ามกลางแสงที่อยู่ไกลๆ มีมนุษย์คนหนึ่งกำลังเดินใกล้เข้ามา

อีกฝ่ายใช้มือข้างหนึ่งแบกเสาโทเทม แล้วพาดมันเอาไว้บนบ่า

ส่วนมืออีกข้างกำลังจูงมือเด็กหญิงมนุษย์คนหนึ่ง..................

"เจ้ามนุษย์นั่นมันมาทำอะไรที่นี่?" ก็อบลินทุกตัวคิดเหมือนกันหมด

แต่วินาทีต่อมา ยังไม่รอให้พวกก็อบลินทันได้ตั้งตัว แสงสีขาวบริสุทธิ์ก็พลันเปลี่ยนเป็นแสงสีเขียวมรกตที่ดูชั่วร้ายและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการกัดกร่อน!

พลังโจมตีเงา!

ฉ่าๆ!

ในพริบตา

เสียงหลอมละลายก็ดังขึ้นทั่วค่าย ก็อบลินแต่ละตัวถูกกัดกร่อนจนเหลือแต่กระดูก พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน

ก็อบลินผู้นำกับก็อบลินพ่อมด ที่แข็งแกร่งที่สุดในค่าย ตัวหนึ่งเปิดสถานะบ้าคลั่ง อีกตัวใช้เวทมนตร์ เพื่อป้องกันแสงนี้

อย่างไรก็ตาม ถึงจะใช้ทุกวิถีทาง ก็ยังต้านทานได้สูงสุดแค่สามวินาที!

"อ๊า———!!!" ก็อบลินผู้นำเข้าสู่สถานะคลั่ง มันพุ่งตัวออกจากค่าย

กระนั้น

พอก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว ร่างกายที่ใหญ่โตของมันก็ถูกกัดกร่อนจนเหลือแต่กระดูก สุดท้ายล้มลงกับพื้น

-500 -500 -800! -800! -2,000! -3,500! -2,000! -5,000! -10,000!

------

เหมือนกับมีสแปมหน้าจอคอม

ก็อบลินพละกำลัง ก็อบลินพลธนู ก็อบลินอัศวิน ก็อบลินนักฆ่า ก็อบลินพ่อมด ก็อบลินผู้นำ............

มีตัวไหนบ้าง ที่ไม่ถูกบีบให้เปิดใช้งานวิชาหลอดเลือดหายวับ?

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงดังขึ้นไม่หยุด

ก็อบลินล้มตายไปทีละตัว

เมื่ออู๋เทียนเดินมาถึงประตูค่าย ก็อบลินก็ถูกฆ่าตายจนหมดแล้ว

"ติ๊ง! ฆ่าก็อบลินทั้งหมด.... อัตราการมีส่วนร่วม 99% ได้รับค่าประสบการณ์ 31,250 แต้ม ได้รับเหรียญแห่งกฎ 20 เหรียญเงิน 800 เหรียญทองแดง ได้รับอุปกรณ์ระดับเขียว 【กระบองหมุดโลหิต】"

"ได้ค่าประสบการณ์แค่สามหมื่นเองเหรอ?" อู๋เทียนส่ายหัว

ค่ายก็อบลินเล็กๆ ถึงจะฆ่าจนหมด ก็ไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้

แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไล่ล่าพวกก็อบลินตามทางที่มีน้อยเกินไป!

"พี่ชาย เลเวลของหนูเพิ่มขึ้นเป็น 3 แล้ว!" อาลิเซียพูด

ด้วยการ "จัดทีม" ของอู๋เทียน เธอจึงได้รับค่าประสบการณ์ 3,000 แต้ม

นี่ก็เป็นเพราะว่าเธอเป็นผู้ติดตามของอู๋เทียน

มิเช่นนั้น ตามกฎอันยุติธรรมสูงสุดของอารยธรรมแห่งกฎ เด็กสาวจะไม่มีโอกาสได้รับอะไรเลย

"ไม่เป็นไร ไปต่อ!" อู๋เทียนยิ้ม ค้นหาของในค่าย แล้วก็เปิดดันเจี้ยน เดินเข้าไป