(ตอนพิเศษ) บทที่ 68 ฆ่าปีศาจแต่ดันดรอปได้อุปกรณ์เทคโนโลยี?

(ตอนพิเศษ) บทที่ 68 ฆ่าปีศาจแต่ดันดรอปได้อุปกรณ์เทคโนโลยี?

**รัวกำปั้น!**

**รัศมีแห่งการดูดซับ!**

**รัศมีแห่งการโจมตี!**

**พลังแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์!**

......

ภายใน "เขตแดนโลกแห่งความเงียบงัน" ทุกทักษะเชิงรุกถูกปิดกั้น เหลือเพียงทักษะติดตัวและทักษะรัศมีเท่านั้นที่ยังสามารถใช้งานได้

โชคดีที่ทักษะติดตัวและทักษะรัศมีของอู๋เทียนนั้นมากพอที่จะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นนักรบสายแทงค์สุดโหด!

แถมต่อยทีไรก็ฮีลตัวเองได้อีกต่างหาก!

“ฆ่ามัน! รุมมันเข้าไป!”

ปีศาจนั้นต่างจากมนุษย์ พวกมันไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรี หรือจิตวิญญาณนักรบที่ต้องสู้แบบตัวต่อตัว และปีศาจระดับผู้นำรู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของอู๋เทียน

ดังนั้นมันจึงตะโกนเรียกปีศาจตัวอื่นๆ ให้มารุมยำอู๋เทียนให้เละ!

“ฆ่า!”

“ฆ่า!”

“ถึงใช้ได้แค่กรงเล็บ พวกข้าก็สามารถฉีกเจ้าผู้บุกรุกน่ารังเกียจนี่เป็นชิ้นๆ ได้!”

......

เหล่าปีศาจแหกปากร้อง บุกเข้าใส่อู๋เทียนอย่างบ้าคลั่ง

ปีศาจสุดสยองนับร้อยตัว ปล่อยบรรยากาศอันกดดันให้แผ่กระจายไปทั่ว

อู๋เทียนพยายามควบคุมตัวเองให้สงบ ก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่ปีศาจระดับผู้นำอย่างรวดเร็วและรุนแรง!

-1300! -150! +150! -200! -100! -100! -100! +300!

......

เหล่าปีศาจที่รุมล้อมเข้ามา ทำให้พลังชีวิตของอู๋เทียนลดลงอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม

เนื่องจากพวกมันโจมตีธรรมดาได้เท่านั้น ทำให้การโจมตีที่โดนตัวอู๋เทียนในแต่ละครั้งนั้นมีไม่มาก

ประกอบกับความเร็วของอู๋เทียนทำให้แม้จะถูกรุมจากปีศาจเกือบร้อยตัว แต่โดยรวมแล้ว พลังชีวิตของเขาก็ลดลงเพียงแค่หลักร้อยต่อวินาทีเท่านั้น

พลังชีวิตแค่หลักร้อยที่เสียไป สำหรับเขาที่ตอนนี้มีพลังชีวิตมากกว่า 6,000 มันถือว่าไม่มากเลย

ยิ่งไปกว่านั้น

เมื่อทักษะติดตัว "รัวกำปั้น" ของเขาทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ หมัดของเขาก็ยิ่งเร็วและรุนแรงขึ้น

แถมทุกหมัดที่ซัดออกไป ยังสามารถรักษาตัวเองได้อีกด้วย

ผลัดกันรุกผลัดกันรับ

ไม่กี่นาทีต่อมา บนพื้นก็เต็มไปด้วยซากศพของฝูงปีศาจ ส่วนอู๋เทียนที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง ยิ่งสู้ก็ยิ่งเดือด!

พลังชีวิตของเขาเกือบจะเต็มอยู่ตลอดเวลา!

“ฆ่า!”

อู๋เทียนตะโกนอย่างตื่นเต้น หมัดเดียวของเขาสามารถทุบหัวปีศาจตัวหนึ่งจนแหลกได้

เลือดและมันสมองกระเด็นไปโดนปีศาจระดับผู้นำที่อยู่ด้านหลัง ทำให้มันอดรู้สึกหวาดกลัวไม่ได้

“อสูรกาย มันคืออสูรกาย!”

ในฐานะปีศาจจาก "แดนใต้พิภพ" พวกมันเป็นนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารมาโดยตลอด

ทำให้พวกมันไม่เคยคิดเลย ว่าวันหนึ่งจะได้สัมผัสกับความสิ้นหวังจากสิ่งมีชีวิตอื่นเช่นนี้

เพล้ง เพล้ง เพล้ง เพล้ง!

หมัดของอู๋เทียนพุ่งออกไปราวกับกระสุน ปล่อยภาพติดตาจนนับไม่ถ้วน ภายในเวลาเพียงหนึ่งวินาที เขาก็สามารถฆ่าปีศาจที่มีพลังชีวิตหลักหมื่นให้ตายได้!

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ร่างกายพุ่งทะยานราวกับสายลม ข้ามผ่านระยะทางหลายสิบเมตรไปหยุดอยู่ตรงหน้าปีศาจอีกตัว ก่อนที่พายุหมัดอันบ้าคลั่งจะโหมกระหน่ำใส่

......

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

พื้นดินเต็มไปด้วยซากศพของปีศาจ

"ติ๊ง! สังหารปีศาจระดับชั้นยอดได้ 117 ตัว สังหารปีศาจระดับผู้นำได้ 1 ตัว ได้รับประสบการณ์ทั้งหมด 74,500 แต้ม ได้รับเหรียญเงินแห่งกฎ 320 เหรียญ ได้รับอุปกรณ์ระดับฟ้า [บาซูก้า] ได้รับอุปกรณ์ระดับฟ้า [ปืนแก็ตลิ่งลาวา (รุ่นพิเศษ)] ได้รับอุปกรณ์ระดับเขียว ...... (ขอไม่กล่าวถึงไอเท็มขยะ)"

......

แม้ว่าอู๋เทียนจะเป็นคนเดียวที่จัดการปีศาจไปกว่าร้อยตัว

และแม้ว่าเลเวลของปีศาจเหล่านี้จะไม่ได้ต่างจากเขามากนัก

แต่รางวัลที่ได้กลับมาเรียกได้ว่าคุ้มค่าสุดๆ ทั้งค่าประสบการณ์กว่าเจ็ดหมื่นแต้ม เหรียญเงินกว่าสามร้อยเหรียญ อุปกรณ์ระดับฟ้าสองชิ้น และอุปกรณ์ระดับเขียวอีกเจ็ดชิ้น!

ถ้ามู่หวงเออร์กับคนอื่นๆ รู้ว่าอู๋เทียนดรอปของมากมายขนาดนี้ภายในเวลาแค่ชั่วโมงเดียว พวกเธอคงอ้าปากค้าง หรืออาจลืมหายใจจนถึงขั้นขาดใจตาย!

"ทำไมปีศาจถึงดรอปอุปกรณ์แบบนี้ได้เนี่ย!"

อู๋เทียนพูดขณะพักผ่อนและตรวจดูไอเท็มที่ได้มา

อุปกรณ์ระดับเขียวมีค่าสเตตัสธรรมดา ไม่เหมาะกับเขา

แต่อุปกรณ์ระดับฟ้านี่สิ ที่ทำให้เขาประหลาดใจมาก!

[บาซูก้า]!

[ปืนแก็ตลิ่งลาวา]!

ใช่แล้ว

อุปกรณ์ทั้งสองชิ้นนี้เป็นอาวุธไฮเทค!

"หรือว่าในโลกปีศาจใบนี้จะมีวิวัฒนาการทางเทคโนโลยีด้วย?"

อู๋เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่สบายใจ

โดยปกติแล้ว

ไอเท็มที่ดรอปจากมอนสเตอร์ จะต้องเกี่ยวข้องกับตัวมอนสเตอร์หรือภูมิหลังของโลกใบนั้นๆ

อย่างเช่นโลกก็อบลินก่อนหน้านี้ ไอเท็มที่ดรอปก็ล้วนเกี่ยวข้องกับก็อบลินหรือโลกใบนั้นๆ ทั้งสิ้น

"ช่างเถอะ ยังไงฉันก็มาที่นี่เพื่อปกป้องพี่สาว คิดมากไปก็เท่านั้น"

เมื่อนึกถึงเกาะลอยฟ้าที่เขาเห็นในวันนั้น อู๋เทียนก็เลิกคิดมาก

ฟ้าถล่มก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกระดับสูงจัดการ ไป

การคิดมากของเขาไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

หลังจากพักผ่อนสักพัก อู๋เทียนก็เดินทางกลับ

......

อีกด้านหนึ่ง

เมื่อกองทัพปีศาจ "หายไป"  ทางฝั่งรังปีศาจก็ได้รับรายงานจากหน่วยลาดตระเวนอย่างรวดเร็ว

หน่วยล่า... ถูกกำจัดแล้ว!

"บัดซบ!"

ภายในค่าย

ปีศาจเฒ่าที่ประดับประดาด้วยกระดูกสีขาวคำรามลั่นอย่างโกรธเกรี้ยว มันทุบหัวกะโหลกของสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ลงกับพื้นอย่างแรง

"พวกมนุษย์ช่างน่ารังเกียจนัก หากไม่ติดว่าเป็นช่วงเวลาพิธีบูชายัญ ข้าคงออกไปจัดการพวกมันเองตั้งนานแล้ว!"

"แต่ตอนนี้ พวกมันกล้าลงมือก่อนกับหน่วยล่าของเรา!"

"พิธีบูชายัญไม่ต้องทำแล้ว! ฆ่ามัน! จับพวกมนุษย์หน้าเลือดพวกนั้นมาเป็นเครื่องสังเวย!"

เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวโกรธของปีศาจเฒ่าดังกึกก้อง

เหล่าปีศาจที่เหลืออยู่ในค่ายต่างพากันคำรามตอบรับ ก่อนจะกรูกันออกไปพร้อมกับปีศาจเฒ่า…