บทที่ 105 - หนุ่มสาวยุคนี้ช่างสรรหาเล่น กล่องของขวัญส่งถึงที่

บทที่ 105 - หนุ่มสาวยุคนี้ช่างสรรหาเล่น กล่องของขวัญส่งถึงที่

"เร็วเข้าๆ ในที่สุดก็จะเริ่มแล้ว!"

"ฮ่าๆๆ ฉันล่ะตั้งตารอดูผลงานของพี่ฮ่าวจริงๆ เลย!"

"แต่ว่า ตรงนี้มันอยู่ไกลจากสนามกีฬามากเลยนะ พี่ฮ่าวจะข้ามไปได้ยังไงเนี่ย"

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินฮ่าว ผู้ชมก็ตื่นเต้นกันขึ้นมาทันที

ในเวลานี้ ไม่เพียงแค่ผู้ชมที่อยากรู้ แม้แต่ทีมงานของผู้กำกับก็ยังสงสัยเหมือนกัน ตรงนี้อยู่ไกลจากสนามกีฬาพอสมควรเลยนะ จะข้ามไปได้ยังไงกัน

จากนั้น พวกเขาก็เห็นมุมกล้องของฉินฮ่าวหมุนไป มีรถบรรทุกขนาดใหญ่คันหนึ่ง ค่อยๆ ขับจากที่ไกลๆ มาจอดที่หน้าประตูสนามกีฬา

ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้

นี่มันรถที่บรรทุกกล่องของขวัญคันนั้นนี่นา

ผมชื่อเฉินเจียง เป็นคนงานรับจ้างขนของ ไม่ว่าที่ไหนต้องการคนขนของ ผมไปได้หมด

ไม่ว่าจะเป็นการย้ายบ้าน หรือขนย้ายสิ่งของอื่นๆ ผมยินดีรับทำหมด เพราะการย้ายบ้านถือเป็นรายได้หลัก ส่วนการขนย้ายสิ่งของอื่นๆ ก็เป็นรายได้เสริมที่ได้เงินไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่วันนี้ ผมได้รับงานขนของที่แปลกมาก

มันเป็นกล่องใบใหญ่ ห่อด้วยกระดาษห่อของขวัญสีสันฉูดฉาด โดยเฉพาะด้านบน มีโบว์สีหวานแหววอันใหญ่ติดอยู่ด้วย

กล่องใบนี้มีขนาดเท่าตัวผู้ใหญ่คนหนึ่งเลยล่ะ ถ้าผมไม่เห็นกับตาว่าข้างในกล่องมีตุ๊กตาเจ้าหญิงขนาดเท่าคนจริงอยู่ ผมคงไม่มีทางยอมรับงานนี้เด็ดขาด

เคยได้ยินมาว่ามีคนแอบส่งของผิดกฎหมายผ่านบริษัทขนส่งด่วน และคนงานขนของอย่างพวกเรา ก็เคยเจอเรื่องซวยๆ แบบนี้มาแล้วเหมือนกัน

แต่ตอนนี้มันเป็นแค่ตุ๊กตาเจ้าหญิงตัวเดียว เฉินเจียงก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

"เหล่าหวัง ลูกค้าโทรมาบอกให้เอากล่องไปส่งที่หน้าประตูสนามกีฬา"

เฉินเจียงวางสาย สีหน้าดูแปลกใจนิดหน่อย

"หน้าประตูสนามกีฬาเหรอ ตอนนี้ที่นั่นกำลังมีงานประมูลอยู่ไม่ใช่เหรอ พวกเราขนของไปส่งแบบนี้มันจะดีเหรอ"

เหล่าหวังที่เป็นคนขับรถก็อึ้งไปเหมือนกัน แล้วถามด้วยความแปลกใจ

"ลูกค้าระบุมาแบบนั้น มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราหรอก แค่เอาไปวางไว้ตรงนั้นก็เสร็จงานแล้ว อ้อ เขาบอกด้วยนะว่าถ้ามีใครถาม ให้ตอบไปว่าเขาชื่อฉินฮ่าว"

เฉินเจียงตอบแบบไม่ใส่ใจ เพราะงานนี้ลูกค้าจ่ายหนักมาก ต่อให้มีคำขอแปลกๆ ไปสักนิดก็ไม่เป็นไรหรอก

แถมเขายังได้ยินเถ้าแก่เนี้ยร้านขายของขวัญบอกมาว่า มันเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ที่ผู้ชายคนหนึ่งตั้งใจจะมอบให้ภรรยา

ถ้ามีเซอร์ไพรส์นิดๆ หน่อยๆ ก็พอเข้าใจได้

แต่ทว่าวินาทีต่อมา เขาก็เห็นเหล่าหวังมองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นตัวประหลาด

"นายมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไมเนี่ย"

เฉินเจียงขมวดคิ้ว ทำหน้างง

"นี่ นายไม่ดูทีวีหรือเล่นมือถือบ้างเลยเหรอ"

เหล่าหวังพูดด้วยสีหน้าตกตะลึงว่า "นายไม่รู้จักฉินฮ่าวเหรอ ไม่สิ อาจจะไม่ใช่ฉินฮ่าวคนนั้นก็ได้ อาจจะแค่คนชื่อซ้ำกันเฉยๆ!"

เหล่าหวังพูดจบก็ส่ายหน้า ในความทรงจำของเขา ฉินฮ่าวกำลังหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ในรายการ จะเอาเวลาที่ไหนมาส่งของขวัญให้ภรรยาล่ะ

อีกอย่าง ฉินฮ่าวไปมีภรรยาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"โธ่เอ๊ย ดูสภาพฉันสิ เหมือนคนมีเวลาดูทีวีหรือเล่นมือถือหรือไง กลางวันก็ทำงานจนเหนื่อยแทบขาดใจ กลางคืนพอกลับถึงบ้านก็กินข้าว จะเอาเวลาที่ไหนไปดู!"

เฉินเจียงส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน รถก็ค่อยๆ แล่นมาถึงบริเวณสนามกีฬาแล้ว

จากนั้นทั้งสองคนก็เห็นผู้คนมากมายอยู่หน้าสนามกีฬา

คนพวกนี้เป็นผู้ชายรูปร่างกำยำล่ำสัน แถมยังมีชาวต่างชาติปะปนอยู่ด้วย

"หัวหน้าครับ มีรถบรรทุกเล็กคันหนึ่งโผล่มาครับ!"

ผู้สืบสวนที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่ในเงามืด จู่ๆ ก็เห็นรถบรรทุกเล็กคันหนึ่งแล่นเข้ามาในสายตา พวกเขาก็ระวังตัวขึ้นมาทันที

"คอยจับตาดูให้ดี ส่วนทีมอื่นๆ เจอเบาะแสของฉินฮ่าวบ้างไหม โดยเฉพาะกล้องวงจรปิดตัวนั้น มีอะไรผิดปกติอีกหรือเปล่า"

เฉินเฉวียนสือขมวดคิ้ว และถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

"ไม่ครับ หมากฝรั่งที่ติดอยู่บนกล้องวงจรปิดโดนพวกเราแกะออกแล้ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของฉินฮ่าวเลยครับ"

เสียงตอบรับจากลูกทีมดังมาจากวิทยุสื่อสารอย่างรวดเร็ว

"แปลกจัง รู้สึกแปลกๆ แฮะ สังหรณ์ใจว่าฉินฮ่าวต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ สัมผัสที่หกของฉันมันบอกมาแบบนั้น!"

เฉินเฉวียนสือขมวดคิ้ว พึมพำเสียงเบา

ในฐานะยอดฝีมือ มักจะมีสัมผัสที่หกที่เฉียบคมมาก

และเป็นเพราะสัมผัสที่หกของตัวเองนี่แหละ ที่ทำให้เขารอดตายมาได้หลายครั้ง ซึ่งมันก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าสัมผัสที่หกของเขาแม่นยำแค่ไหน

บรรยากาศที่นี่ มันดูผิดปกติเกินไปแล้ว!

"ไป ไปดูรถบรรทุกเล็กคันนั้นกัน!"

เฉินเฉวียนสือพูดประโยคหนึ่ง จากนั้นก็พาลูกทีมหลายคนเดินไปทางหน้าประตูสนามกีฬา

ส่วนที่หน้าประตูสนามกีฬา ตอนนี้รถบรรทุกเล็กคันนั้นกำลังถูกล้อมกรอบอย่างแน่นหนา

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด

"ข้างในกำลังมีงานประมูลอยู่ ปิดทางเข้าออกหมดแล้ว ห้ามเข้ามาใกล้กว่านี้!"

หลิวอวี่มองดูคนขับรถทั้งสองคน แล้วพูดช้าๆ

มือข้างหนึ่งไพล่หลังส่งสัญญาณ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ล้อมกรอบอยู่เมื่อครู่ถึงได้ค่อยๆ ถอยห่างออกไป แต่ก็ไม่ได้ถอยไปไกลมากนัก

"เอ่อ พวกเราได้รับการว่าจ้างจากลูกค้า ให้นำกล่องของขวัญใบนี้มาวางไว้ที่นี่น่ะครับ!"

เฉินเจียงมองดูคนเหล่านี้แล้ว รู้สึกเหมือนตะคริวจะกินขา เขาพูดอย่างระมัดระวัง

เขาไม่คิดเลยว่าหน้าสนามกีฬาจะมีคนเยอะขนาดนี้

แถมคนพวกนี้มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่พวกที่ควรไปยุ่งด้วย

"กล่องของขวัญอะไร"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวอวี่ก็ขมวดคิ้ว พอเดินไปดูที่ด้านหลังรถ เขาก็เห็นกล่องของขวัญขนาดเท่าตัวผู้ใหญ่คนหนึ่ง!

บนนั้นห่อด้วยกระดาษสีสันฉูดฉาดดูหวานแหววมาก โดยเฉพาะโบว์อันใหญ่เบ้อเริ่มนั่น ยิ่งดูแล้วทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก

"ได้ยินมาว่า เป็นของขวัญเซอร์ไพรส์ที่ผู้ชายคนหนึ่งตั้งใจจะมอบให้ภรรยาน่ะครับ ถึงแม้ข้างในสนามกีฬาจะกำลังมีงานประมูลอยู่ แต่พวกเราแค่วางไว้ข้างนอกเฉยๆ ไม่ได้รบกวนพวกคุณหรอกครับ!"

เฉินเจียงพูดอย่างระมัดระวัง

ถ้าทำตามคำขอของลูกค้าไม่ได้ แล้วโดนรีวิวแย่ๆ ขึ้นมา มันจะกระทบกับธุรกิจของเขานะ

"รอเดี๋ยวนะ ขอผมไปถามเจ้านายก่อน!"

หลิวอวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรออก

ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็พูดขึ้นว่า "คุณวางไว้ที่หน้าประตูได้ แต่ต้องห่างออกไปสักสองร้อยเมตรนะ โอเคไหม"

"ได้ครับ ได้ครับ!"

พอเฉินเจียงและเหล่าหวังได้ยิน ก็รีบพยักหน้ารับรัวๆ ลูกค้าแค่บอกว่าหน้าประตูสนามกีฬา แต่ไม่ได้ระบุว่าต้องไกลแค่ไหน ดังนั้นก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มช่วยกันยกกล่องลงจากรถ

"หัวหน้าครับ ทำไมเถ้าแก่ถึงยอมล่ะครับ"

ลูกน้องคนหนึ่งมองดูทั้งสองคนขนของ แล้วถามด้วยความแปลกใจ

"ถึงเถ้าแก่จะเหมาสนามกีฬาไว้แล้ว แต่ไม่ได้รวมพื้นที่ด้านนอกด้วยนะ ขืนเราไปไล่พวกเขา มันจะผิดกฎหมายเอาได้ ที่นี่คือดินแดนศูนย์กลาง พยายามอย่าไปมีเรื่องกับประชาชนทั่วไปจะดีกว่า รวมพวกนายด้วยนะ!"

หลิวอวี่พูดเสียงขรึม พร้อมกับมองลูกน้องด้านหลังด้วยสายตาลึกซึ้ง

ในบริษัทรักษาความปลอดภัยของพวกเขามีคนจากหลายประเทศ ดังนั้นเรื่องแบบนี้จึงต้องระวังตัวเป็นพิเศษ

ในเวลาเดียวกัน เฉินเฉวียนสือก็พาลูกทีมหลายคนเดินมาถึง เขามองดูกล่องของขวัญขนาดยักษ์ที่วางอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง

กล่องของขวัญใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

"หนุ่มสาวยุคนี้ช่างสรรหาเล่นจริงๆ นะ!"

"ฮ่าๆๆ พวกนายว่า ข้างในจะมีคนซ่อนอยู่หรือเปล่า ฉันเคยดูคลิปวิดีโอสั้นๆ หลายคลิปเลยนะ พวกที่ชอบทำเซอร์ไพรส์แฟน ก็มักจะเล่นมุกแบบนี้แหละ!"

ผู้สืบสวนหลายคนเห็นภาพนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เฉินเฉวียนสือยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า หนุ่มสาวยุคนี้ช่างสรรหาเล่นจริงๆ เมื่อเทียบกับสมัยของพวกเขาที่แค่จับมือกันยังหน้าแดงเขินอายแล้ว สมัยนี้ถือว่าเปิดกว้างสุดๆ ไปเลย