บทที่ 90 - สายลับมักจะทำพลาดตอนไหน ก็ตอนลงมือครั้งที่สองยังไงล่ะ

บทที่ 90 - สายลับมักจะทำพลาดตอนไหน ก็ตอนลงมือครั้งที่สองยังไงล่ะ

วันรุ่งขึ้น

ยามฟ้าสาง ต่งเฉากับเหวินเทียนเฉินก็นั่งเรือใบไม้ซึ่งเป็นไอเทมเหนือมนุษย์เดินทางไปยังเมืองหลวง

แม้ภายนอกทั้งสองคนจะบอกว่าไปพักฟื้นที่เมืองหลวง แต่แท้จริงแล้ว พวกเขามุ่งหน้าตรงไปยังเรือนจำผู้ฝึกยุทธ์เมืองม่อโจว

เรือนจำผู้ฝึกยุทธ์เมืองม่อโจวเป็นเรือนจำความมั่นคงสูง สถานที่คุมขังผู้ฝึกยุทธ์ที่ก่อคดีอุกฉกรรจ์ที่สุด

ทั่วทั้งเรือนจำไม่เพียงแต่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา แต่รอบๆ บริเวณเรือนจำยังมีม่านพลังและข้อห้ามเวทมนตร์หลายชั้น

แม้ว่าเหวินเทียนเฉินเพิ่งจะมาช่วยระงับเหตุที่เรือนจำนี้เมื่อวาน แต่การกลับมาเยือนอีกครั้งในวันนี้ เขาก็ยังต้องผ่านกระบวนการลงทะเบียนและตรวจสอบหลายขั้นตอนอยู่ดี

ต่งเฉาปลอมตัวเป็นรองผู้บัญชาการของเหวินเทียนเฉินและเดินตามเขาเข้าไปในเรือนจำ

เมื่อได้พบกับพัศดีและผู้คุมเรือนจำ เหวินเทียนเฉินก็เปิดประเด็นทันทีว่าเขามาเพื่อสืบเรื่องนักโทษที่ตายปริศนาคนนั้น

เจ้าหน้าที่ทุกคนไม่กล้าชักช้า รีบพาทั้งสองคนไปชันสูตรศพที่ห้องดับจิตทันที

หลังจากตรวจสอบศพของจางปินซึ่งเป็นหัวโจกในการก่อจลาจล ต่งเฉาก็ยิ่งมั่นใจในการสันนิษฐานของตัวเองก่อนหน้านี้มากขึ้น

ศพของจางปินมีสภาพซูบผอมแห้งกร้าน ภายในร่างกายยังมีน้ำหนองและเมือกน่าขยะแขยงหลงเหลืออยู่ ร่องรอยทั้งหมดนี้ชี้ชัดว่าหมอนี่ถูกเผ่าปรสิตสิงสู่

ตอนที่เผ่าปรสิตออกจากร่างของจางปิน มันได้สูบกินพลังชีวิตของเขาจนหมดเกลี้ยง

"ร่างกายของเผ่าปรสิตมีความบกพร่องมาตั้งแต่เกิด พวกมันจำเป็นต้องสิงร่างสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาเผ่าพันธุ์อื่นเพื่อความอยู่รอดในระยะยาว"

"พูดง่ายๆ ก็คือ สายลับเผ่าปรสิตตัวนี้ยังซ่อนตัวอยู่ในเรือนจำ มันน่าจะกำลังสิงอยู่ในร่างของนักโทษคนไหนสักคนนี่แหละ"

เมื่อได้ยินข้อสรุปของต่งเฉา เหวินเทียนเฉินก็อดถามไม่ได้

"แล้วพวกเราจะลากคอมันออกมาได้ยังไงล่ะ"

ต่งเฉาโบกมือ

"ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่รอให้มันเผยหางออกมาเอง"

ต่งเฉายืดตัวขึ้นและมองไปที่เหวินเทียนเฉิน

"เฉินจื่อ นายรู้ไหมว่าสายลับจะเผยพิรุธตอนไหนมากที่สุด ก็ตอนที่เริ่มลงมือครั้งที่สองน่ะสิ"

"ความสำเร็จในภารกิจแรกมักจะทำให้พวกสายลับเกิดความหยิ่งผยองขึ้นมาบ้าง ไม่มากก็น้อย พวกเขาจะคิดว่าตัวเองเกิดมาเพื่อสายอาชีพนี้ หรือถึงขั้นคิดว่าตัวเองมีโชคชะตาคอยหนุนหลัง"

"และภายใต้อิทธิพลของความหยิ่งผยองนี้ การลงมือครั้งที่สองของพวกเขามักจะเต็มไปด้วยความประมาทและมีช่องโหว่เต็มไปหมด"

"พวกมนุษย์อย่างเรามีกลไกทางจิตวิทยาแบบนี้ เผ่าปีศาจก็คงหนีไม่พ้นเหมือนกัน"

ต่งเฉาพลิกดูแฟ้มประวัติของจางปินผู้ตาย แล้วพูดต่อ

"จางปินรับโทษอยู่ในเรือนจำมา 5 ปีแล้ว สายลับเผ่าปรสิตก็ติดคุกมา 5 ปีพร้อมกับเขา"

"ซุ่มซ่อนตัวมาตั้ง 5 ปีเต็ม พอสายลับปีศาจตัวนี้ถูก ปลุกขึ้นมา จิตใจของมันต้องเกิดความปั่นป่วนแน่"

"สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือ ทำให้มันรู้สึกว่าภารกิจแรกที่มันทำหลังจากถูกปลุกขึ้นมานั้นประสบความสำเร็จอย่างงดงาม หลังจากนั้น มันจะต้องลงมือทำอะไรบางอย่างต่อไปอย่างแน่นอน"

เมื่อหลายสิบปีก่อน ทางการได้ริเริ่มแผนการกำแพงเหล็กเพื่อปิดล้อมพรมแดนอย่างเข้มงวด ทั้งหมดนี้ก็เพื่อป้องกันการแทรกซึมของเผ่าปีศาจ

เมื่อต้องเผชิญกับแผนการกำแพงเหล็ก เผ่าปีศาจน่าจะต้องทุ่มเทอย่างหนักกว่าจะส่งสายลับเผ่าปรสิตตัวนี้เข้ามาในประเทศได้

เพื่อการนี้ พวกมันถึงกับยอมให้สายลับตัวนี้แฝงตัวอยู่ในเรือนจำนานถึง 5 ปี

ต่งเฉาเริ่มตระหนักได้ว่า สายลับเผ่าปรสิตตัวนี้ต้องมีระดับความสำคัญไม่ธรรมดาแน่

ถ้าเลี้ยงไข้หมอนี่ไว้ให้ดี จะต้องตกปลาตัวใหญ่ได้อย่างแน่นอน

"เฉินจื่อ นายไปบอกพัศดีนะ ให้ทำแบบนี้ แล้วก็แบบนี้"

ต่งเฉากระซิบวางแผนอย่างลับๆ

เมื่อได้ฟังคำสั่งของต่งเฉา เหวินเทียนเฉินก็พยักหน้ารับรัวๆ

"เข้าใจแล้วพี่ เข้าใจแล้ว"

ยามค่ำคืน

เรือนจำผู้ฝึกยุทธ์เมืองม่อโจว เขตคุมขังที่ 4

จื่อซื่อลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเงียบเชียบ

เขาส่ายหัวไปมา ขยับแขนยืดเส้นยืดสาย และพยายามควบคุมร่างกายอันใหญ่โตเทอะทะนี้ด้วยความไม่คุ้นเคย

จื่อซื่อด่าในใจ ร่างเนื้อที่ชื่อหวังหลงคนนี้สู้จางปินไม่ได้เลยสักนิด

จางปินมีร่างกายที่กำยำล่ำสัน ช่องอกกว้างขวาง ช่องท้องก็อบอุ่นนุ่มนวล การได้อาศัยอยู่ในร่างของหมอนั่นก็เหมือนได้อยู่บ้านหลังใหญ่ สะดวกสบายสุดๆ

แต่ร่างของหวังหลงตอนนี้ อย่างดีก็เป็นได้แค่ร่างเนื้อประหยัดสุดคุ้ม ไม่ได้มีอะไรเทียบได้กับบ้านหลังใหญ่เลย

จื่อซื่อบ่นเรื่องร่างเนื้อราคาประหยัดไปพลาง ยืนพิงกำแพงไปพลาง ก่อนจะส่งคลื่นความคิดไปติดต่อกับ ผู้สั่งการ อย่างเงียบๆ

จื่อซื่อเพิ่งจะถูก ผู้สั่งการ ปลุกขึ้นมาเมื่อไม่กี่วันก่อน

ก่อนหน้านี้เขาต้องทนอยู่ในห้องขังนี้มานานถึง 5 ปีเต็ม

จื่อซื่อทำภารกิจที่ผู้สั่งการมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม เขาสามารถก่อจลาจลในเรือนจำได้สำเร็จ และช่วยเปิดทางให้เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ลงมือลอบสังหารได้สะดวกขึ้น

น่าเสียดายที่ตอนเจ้าหน้าที่เข้ามาระงับเหตุจลาจล ร่างเนื้อบ้านหลังใหญ่ ของเขากลับถูกผู้คุมเพ่งเล็งเข้าเสียก่อน

จื่อซื่อจึงต้องจำใจทิ้งร่างนั้นแล้วใช้วิธีลอกคราบหลบหนีออกมา

โชคดีที่แผนหลบหนีของเขาสำเร็จด้วยดี ปั่นหัวพวกผู้คุมจนหาทางไปไม่ถูก

หลังจากการตายของร่างเนื้ออย่างจางปิน พวกผู้คุมก็มืดแปดด้านและหาเบาะแสไม่ได้อีกเลย เหตุการณ์จลาจลเมื่อวานจึงจบลงโดยที่ไม่มีใครสืบสวนต่อ

ได้ยินมาว่า เพราะเหตุจลาจลเมื่อวาน พวกนักโทษอุกฉกรรจ์ในเรือนจำต่างก็โดนเพิ่มโทษกันถ้วนหน้า

ส่วนผู้คุมที่ทำงานบกพร่องก็โดนหักเงินเดือนไปบางส่วน

จื่อซื่อสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่า วันนี้บรรยากาศในเขตคุมขังดูอึมครึมเป็นพิเศษ

แต่อารมณ์ของจื่อซื่อกลับแตกต่างจากความอึมครึมนั้นอย่างสิ้นเชิง

ก็แหงล่ะ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเขาทั้งนั้น

ตอนนี้ จื่อซื่อพยายามติดต่อกับผู้สั่งการเพื่ออยากฟังข่าวดี

เขาออกแรงช่วยพวกพ้องที่อยู่ข้างนอกตั้งขนาดนี้ ปฏิบัติการลอบสังหารของพวกนั้นก็น่าจะสำเร็จแล้วสิ

จื่อซื่อรู้ดีว่าสนามรบโองการเทพกำลังจะเปิดขึ้นแล้ว

เพื่อความมั่นใจว่าทุกอย่างจะไม่ผิดพลาด ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ เผ่าปีศาจต้องพยายามกำจัดพวกอัจฉริยะของมนุษย์ให้ได้มากที่สุด เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม

ในสงครามที่เดิมพันด้วยความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์และอารยธรรม เผ่าปีศาจมีกำลังรบเหนือกว่าอยู่แล้ว ยิ่งบวกกับแผนการอันแยบยลที่วางไว้อย่างไม่สิ้นสุด การจะกลืนกินเผ่ามนุษย์ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

จื่อซื่อเคยคิดว่า ด้วยความช่วยเหลือของเขา อัจฉริยะของมนุษย์สองคนนั้นต้องไม่รอดแน่

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า ข่าวที่ ผู้สั่งการ ส่งกลับมา จะเป็นข่าวความล้มเหลวของภารกิจ

"พวกสวะ ไอ้พวกไม่ได้เรื่องเอ๊ย"

จื่อซื่ออดไม่ได้ที่จะสบถด่าในใจ

เขาถูกขังอยู่ในคุกแท้ๆ ยังปั่นหัวพวกมนุษย์จนหมุนติ้วได้

แต่ไอ้พวกสวะที่อยู่ข้างนอกนั่น กลับจัดการแค่นักเรียนสองคนไม่ได้เนี่ยนะ

ในขณะที่จื่อซื่อกำลังสบถด่าในใจ ผู้สั่งการ ก็ส่งคำสั่งใหม่มาให้

ผู้สั่งการหวังว่า ภายใต้เงื่อนไขที่ยังรับประกันความปลอดภัยของตัวเองได้ จื่อซื่อจะหาทางออกจากเรือนจำให้ได้

การเปิดสนามรบโองการเทพ หมายความว่าคลังสมบัติเทพประทานก็จะเปิดออกด้วย

สำหรับคลังสมบัติเทพประทานที่อยู่ในประเทศนี้ ทีมคำนวณของเผ่าปีศาจได้พิกัดคร่าวๆ มาแล้ว

ผู้สั่งการหวังว่าจื่อซื่อจะสามารถลงพื้นที่สำรวจตามพิกัดนั้น และระบุตำแหน่งที่ตั้งที่แน่นอนของคลังสมบัติให้ได้

จื่อซื่อคือปีศาจสายเลือดแท้เพียงคนเดียวที่แฝงตัวเข้ามาในประเทศได้ ภารกิจสำคัญอย่างคลังสมบัติเทพประทาน จะต้องมอบหมายให้คนกันเองของเผ่าปีศาจเท่านั้นถึงจะวางใจ

ผู้สั่งการย้ำนักย้ำหนาว่า เรื่องของคลังสมบัติเทพประทานนี้เป็นเรื่องใหญ่ระดับคอขาดบาดตาย จื่อซื่อต้องระมัดระวังตัวให้มากที่สุดและห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาด

เมื่อได้ยินคำเตือนของผู้สั่งการ จื่อซื่อก็แอบขำในใจ

ไอ้พวกไม่ได้เรื่องข้างนอกนั่น ยังมีหน้ามาสั่งสอนเขาอีกเหรอ

ผู้สั่งการกับพวก มือเท้า สวะพวกนั้น นอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้ว ยังทำเรื่องพังอีก

ตอนแรก จื่อซื่อเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกมองข้าม เหมือนนิ้วเท้าที่ถูกตัดทิ้งและโยนเข้ามาในคุก ต้องทนอยู่แบบนี้มาถึง 5 ปี

แต่ดูตอนนี้สิ เขากลับเป็นคนที่สำคัญที่สุด พึ่งพาได้มากที่สุด และซ่อนตัวได้แนบเนียนที่สุด

ภารกิจระดับชาติอย่างการตามหาคลังสมบัติเทพประทาน ต้องมาตกอยู่ในความรับผิดชอบของเขา

นั่นมันคือคลังสมบัติเทพประทานที่มีทรัพยากรระดับ 15 เชียวนะ

การค้นพบคลังสมบัติเทพประทานตัดหน้าพวกมนุษย์ ก็เท่ากับได้หักขามนุษย์ไปข้างหนึ่งแล้ว

นี่มันผลงานชิ้นโบแดงชัดๆ

แล้วดูสิ พวกมนุษย์โลกผู้โง่เขลาพวกนี้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคลังสมบัติเทพประทานอยู่

ท่ามกลางความมืดมิด จื่อซื่อควบคุมร่างเนื้อร่างใหม่ของเขาให้เผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แม้จะดูแข็งทื่อไปบ้างก็ตาม