บทที่ 28 - การอบรมจากกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้
บทที่ 28 - การอบรมจากกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้
บทที่ 28 - การอบรมจากกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้
แม้แต่ในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยวิชาต่อสู้ เต้าสี่ก็ยังจงใจควบคุมคะแนนของตัวเอง แน่นอนว่าเขาคงไม่ยอมเปิดเผยระดับความสามารถที่แท้จริงของตัวเอง เพียงเพราะการสอบวัดระดับเล็กๆ น้อยๆ หรอก
แต่เหอสยงจายไม่เหมือนกัน เขาเริ่มคิดแล้วว่าจะหาเรื่องสนุกๆ ทำได้อย่างไร!
สีหน้าเพียงเล็กน้อยของทั้งสองคน ตกอยู่ในสายตาของต่งเฉาทั้งหมด
ต่งเฉาตั้งใจจะตักเตือนเหอสยงจายสักหน่อย เพื่อไม่ให้หมอนี่ไปสร้างเรื่อง แต่จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากหน้าประตู
ต่งเฉาหันขวับไปมอง ก็เห็นคณบดีหลิวหยวนยืนหอบแฮกๆ อยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน พลางกระดิกนิ้วเรียกต่งเฉา
"นาย ออกมานี่หน่อย"
เมื่อต่งเฉาเห็นดังนั้น ก็รีบยิ้มประจบประแจงเดินเข้าไปหาทันที
"ท่านคณบดี มีเรื่องอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ"
ท่าทีประจบประแจงของต่งเฉา ทำให้หลิวหยวนรู้สึกพอใจมาก! แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้าขรึม ใช้คำพูดเชิงตำหนิต่งเฉาว่า
"เรียกนายมาก็ต้องมีเรื่องสิ! ตามฉันมาก็พอ เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม!"
เมื่อต่งเฉาเห็นดังนั้น จึงทำได้เพียงหันกลับไปบอกให้เต้าสี่กับเหอสยงจายไปกินข้าวก่อน ส่วนตัวเองก็เดินตามก้นหลิวหยวนไปต้อยๆ
หลิวหยวนพาต่งเฉารีบเดินมายังหน้าห้องเรียนวิชาต่อสู้ห้องที่หนึ่ง
แตกต่างจากการมาหาต่งเฉาโดยสิ้นเชิง หลิวหยวนปั้นหน้ายิ้มแย้มประจบประแจงอยู่หน้าประตูก่อน จากนั้นก็เคาะประตูเบาๆ
"อาจารย์ฉิน เลิกเรียนหรือยังครับ ถ้าเลิกเรียนแล้ว ผมอยากเชิญคุณไปที่ห้องประชุมสักหน่อยครับ!"
น้ำเสียงของหลิวหยวนช่างสุภาพนอบน้อมเหลือเกิน!
"ท่านคณบดี รอสักครู่นะคะ! เกี่ยวกับการสอบในตอนบ่าย ฉันยังมีอีกสองสามคำที่จะต้องกำชับนักเรียนสักหน่อย"
ฉินหว่านชิงที่อยู่บนโพเดียม ไม่ค่อยไว้หน้าหลิวหยวนเท่าไหร่นัก
หลิวหยวนยิ่งประจบประแจงมากขึ้นไปอีก
"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร! อาจารย์ฉินทำธุระของคุณไปเถอะครับ อย่าให้เสียงานสำคัญของคุณเลย! ผมรออยู่หน้าประตูสักแป๊บก็ได้ครับ"
หลิวหยวนยิ้มจนหน้ายับเป็นรอยย่น
ฉินหว่านชิงพยักหน้า แล้วกำชับนักเรียนต่อไปว่า
"การสอบในตอนบ่าย ฉันหวังว่าทุกคนจะตั้งใจทำ! ข้อสอบชุดนี้ฉันเป็นคนออกเอง ภาพรวมของข้อสอบค่อนข้างยาก โดยเฉพาะข้อสอบบรรยายทฤษฎีวิชาต่อสู้สองสามข้อหลัง ค่อนข้างจะเกินหลักสูตรไปบ้าง พวกเธอไม่ต้องกดดันนะ นึกอะไรออกก็เขียนมาให้หมด ถ้าไม่มีคำถามอะไรแล้ว คาบเรียนช่วงเช้าก็ขอจบไว้เพียงเท่านี้!"
เมื่อกำชับเสร็จแล้ว ฉินหว่านชิงถึงได้เดินออกจากห้องเรียน
วันนี้ฉินหว่านชิงสวมชุดกีฬารัดรูป รูปทรงที่รัดรูปเผยให้เห็นรูปร่างที่สูงโปร่งและอวบอิ่มของเธอ ในขณะเดียวกันก็ช่วยขับเน้นออร่าอันสง่างามของเธอ ให้ความรู้สึกราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน
เพียงแต่ บนใบหน้าของฉินหว่านชิงมีรอยคล้ำใต้ตาที่ไม่ชัดเจนนักสองรอย เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนนี้เธอพักผ่อนไม่เพียงพอ
"ท่านคณบดี มีธุระอะไรกับฉันหรือคะ"
ฉินหว่านชิงถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ขณะที่เอ่ยปาก ฉินหว่านชิงก็เหลือบไปเห็นต่งเฉาที่ยืนอยู่ด้านหลังหลิวหยวนในที่สุด! ร่างกายของเธอชะงักงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ!
การที่เธอไม่ได้นอนเมื่อคืนนี้ ก็เป็นเพราะต่งเฉานี่แหละ!
ต่งเฉา คนไร้ประโยชน์ชื่อดังแห่งมหาวิทยาลัยวิชาต่อสู้ มีเบื้องหลังทางทหารอยู่ไม่น้อยจริงๆ! เพียงเพราะไปตรวจสอบข้อมูลภายในของเขา สิทธิ์การเข้าถึงระดับสองของบุปผาทมิฬก็ถูกระงับเลย!
ระดับชั้นความลับของหมอนี่ สูงจนน่ากลัว!
แม้จะไม่เข้าใจว่าคนที่มีความผันผวนของพลังลมปราณอ่อนแอและมีระดับพลังฝึกตนต่ำต้อยแบบนี้ ทำไมถึงมีระดับความลับที่สูงส่งขนาดนั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่เห็นได้อย่างชัดเจน!
ตำแหน่งของต่งเฉาในกองทัพจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน! การเป็นอาจารย์ที่เอาแต่ทำตัวไร้สาระ เป็นเพียงการตบตาของเขาเท่านั้น!
เมื่อมองไปที่ต่งเฉา ฉินหว่านชิงก็รู้สึกประหม่าและอึดอัดเล็กน้อย แต่ต่งเฉากลับพยักหน้าให้เธอด้วยรอยยิ้ม
"เหนื่อยหน่อยนะครับอาจารย์ฉิน! สูบบุหรี่สักมวนไหมครับ"
ต่งเฉาหยิบบุหรี่ซองใหม่ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว!
ต่งเฉาไม่สูบบุหรี่ แต่เขามักจะพกบุหรี่ติดตัวไว้ซองหนึ่งเสมอ เพื่อเตรียมไว้รับแขก
เพียงแต่ การที่เขายื่นบุหรี่ให้อาจารย์หญิงในอาคารเรียน การกระทำนี้มันช่างดูหลุดโลกไปหน่อย!
การล้อเล่นแบบไม่ทันตั้งตัวของเขา ทำให้ฉินหว่านชิงหลุดขำออกมา บรรยากาศที่ค่อนข้างอึดอัดระหว่างทั้งสองคนก็มลายหายไปในพริบตา
"สวัสดีตอนเที่ยงค่ะ อาจารย์ต่ง!"
ฉินหว่านชิงยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มอันอบอุ่น
"สวัสดีตอนเที่ยงครับ"
ต่งเฉากำลังจะตอบรับ หลิวหยวนก็รีบแทรกตัวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน
หลิวหยวนถลึงตาใส่ต่งเฉา แล้วตวาดว่า
"เวลาทำงาน อย่ามาทำเป็นเล่น! เอาใจใส่เรื่องงานหน่อย! แล้วก็ ในอาคารเรียนห้ามสูบบุหรี่เด็ดขาด! ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้นักเรียนด้วย!"
หลิวหยวนยึดบุหรี่ของต่งเฉาไป แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง
ต่งเฉาพูดไม่ออก
การกระทำที่เหมือนเป็นการลูบคมเสือของหลิวหยวน ทำให้ฉินหว่านชิงถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด
ใครที่มีตาต่างก็ดูออกว่า การที่หลิวหยวนต่อว่าต่งเฉาเป็นเพียงข้ออ้าง การฉวยโอกาสเอาเปรียบต่างหากที่เป็นเรื่องจริง!
แต่สิ่งที่ผิดคาดสำหรับฉินหว่านชิงก็คือ เมื่อต้องเผชิญกับลูกไม้ตื้นๆ ของหลิวหยวน ต่งเฉาผู้มีเบื้องหลังที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว กลับพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
"ที่คณบดีวิจารณ์มาก็ถูกครับ! ไม่ใช่แค่บุหรี่ที่ไม่ควรมีในอาคารเรียน ไฟแช็กก็เหมือนกัน!"
พูดจบ ต่งเฉาก็ล้วงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ด้วย
"แบบนี้ถึงจะถูก"
หลิวหยวนรับไฟแช็กมา แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อเช่นกัน
ฉินหว่านชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับสับสนไปหมดแล้ว
"คุณนี่นะ ก็เอาแต่ตามใจเขาอยู่นั่นแหละ!"
ฉินหว่านชิงแอบชำเลืองมองต่งเฉาแวบหนึ่ง แล้วบ่นพึมพำในใจ
หลิวหยวนเอามือไพล่หลัง พลางเดินนำทาง พลางพูดกับทั้งสองคนว่า
"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาระดับอุดมศึกษาโดยตรงของกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้ ผู้อำนวยการหยางมาตรวจงานที่มหาวิทยาลัยของเรา! ผู้อำนวยการหยางระบุชื่อชัดเจนว่าต้องการคุยกับพวกคุณสองคน! เขากำลังรอพวกคุณสองคนอยู่ที่ห้องประชุมน่ะ"
ขณะที่พูด หลิวหยวนก็หันไปมองฉินหว่านชิง
"นี่คือผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาระดับอุดมศึกษาโดยตรงของกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้เชียวนะ เป็นถึงผู้บริหารระดับสูง! แต่อาจารย์ฉินก็ไม่ต้องตื่นเต้นไป คุณเป็นบุคลากรที่มีความสามารถหาได้ยากของมหาวิทยาลัยเรา การพูดคุยของผู้อำนวยการหยาง จะต้องเน้นไปที่การให้กำลังใจและชื่นชมเป็นหลักแน่นอน!"
เมื่อยกยอฉินหว่านชิงเสร็จ หลิวหยวนก็มองไปที่ต่งเฉาด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้
"ส่วนนายน่ะ ก็ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน!"
ในความคิดของหลิวหยวน การที่ผู้อำนวยการหยางระบุชื่อให้ทั้งสองคนไปพูดคุย ความหมายที่แฝงอยู่นั้นชัดเจนเกินไปแล้ว!
เห็นได้ชัดว่าผู้อำนวยการหยางกำลังจะสร้างตัวอย่างให้ดู!
สำหรับบุคลากรระดับสูงที่ถูกยืมตัวมาจากกองทัพอย่างฉินหว่านชิง กระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้จะต้องยกย่องและให้ความสนใจอย่างแน่นอน
ในขณะเดียวกัน กระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้ก็เริ่มสังเกตเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างต่งเฉาเสียที! ผู้อำนวยการหยางจะต้องมาตักเตือนและวิจารณ์คนไร้ประโยชน์คนนี้อย่างแน่นอน!
หลิวหยวนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแน่!
หลิวหยวนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความตื้นตันใจอยู่ในใจ ช่วงสองสามวันนี้ มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาพร้อมกันเลย!
เขากำลังเตรียมตัวจะไล่ต่งเฉาออกพอดี ผู้อำนวยการของกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้ก็มาตรวจงานที่มหาวิทยาลัย แถมยังจะเอาต่งเฉาไปเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีอีก! นี่ยังกับคนง่วงนอนแล้วมีคนเอาหมอนมาให้เลย!
เส้นสายทางทหารที่หนุนหลังต่งเฉาจะแข็งแกร่งแค่ไหน จะแข็งแกร่งไปกว่าผู้อำนวยการกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้ได้หรือ
หลิวหยวนมั่นใจว่า คนไร้ประโยชน์ที่คอยดึงรั้งทั้งมหาวิทยาลัยอย่างต่งเฉา กำลังจะต้องม้วนเสื่อกลับบ้านแล้ว!
ส่วนตัวเขาเอง ในขณะที่นำพามหาวิทยาลัยให้ฟื้นฟูกลับมา ก็กำลังจะก้าวไปสู่อีกระดับหนึ่งของชีวิตเช่นกัน!
คิดไปคิดมา ก็รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ เหมือนกันนะ!
หลิวหยวนพาทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูห้องประชุม หมอนี่เคาะประตู แล้วชะโงกหน้าเข้าไปด้วยความกระตือรือร้น
"ผู้อำนวยการหยาง ผมพาคนมาแล้วครับ"
ผู้อำนวยการหยางเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เขาสั่งหลิวหยวนว่า
"ผมจะคุยกับพวกเขาทีละคน ให้ฉินหว่านชิงเข้ามาก่อน! ส่วนคุณรออยู่ข้างนอก"
"ได้ครับ ได้ครับ!"
หลิวหยวนพยักหน้าตอบรับด้วยความกระตือรือร้น
ภายใต้การส่งสัญญาณของหลิวหยวน ฉินหว่านชิงก็เดินเข้าไปในห้องประชุม
วินาทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง หยางเวยก็ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว เรียกม่านเหล็กออกมาจากความว่างเปล่า ปิดกั้นประตูหน้าต่างเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไป
เมื่อจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จ หยางเวยก็มองไปที่ฉินหว่านชิง แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า
"ฉินหว่านชิงใช่ไหม ผมคือผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาระดับอุดมศึกษาโดยตรงของกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้ และเป็นผู้อำนวยการแผนกรักษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ของกองทัพ พันเอกแห่งกองบัญชาการใหญ่อาณาจักรมังกร หยางเวย"
หยางเวยหยิบบัตรประจำตัวเจ้าหน้าที่ทหารออกมาจากกระเป๋า แล้วแกว่งไปมาต่อหน้าฉินหว่านชิง
"ที่ผมเรียกคุณมาวันนี้ ก็เพื่อจะคุยกับคุณ เรื่องที่คุณละเมิดกฎการใช้งานเว็บไซต์ภายในของกองทัพเมื่อวานนี้!"
คำพูดของหยางเวย เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดที่ทำให้ฉินหว่านชิงถึงกับยืนนิ่งงันไปเลย!