บทที่ 22 - พ่อของฉันเป็นรัฐมนตรี

บทที่ 22 - พ่อของฉันเป็นรัฐมนตรี

หลิวหยวนไม่ได้สังเกตเห็นการแลกเปลี่ยนสายตาระหว่างทั้งสองคน เขาพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงกร่อยๆ

"เรื่องแรกที่ผมจะเน้นย้ำ ก็คือเรื่องการรักษาคุณภาพการสอน"

"วันนี้ ผมได้ไปสังเกตการณ์ในชั้นเรียนวิชาต่อสู้ของอาจารย์ฉินหว่านชิงมา การสอนของอาจารย์ฉินนั้นเข้าใจง่าย อธิบายได้ตรงจุด ไม่เพียงแต่นักศึกษาจะเข้าใจได้อย่างทะลุปรุโปร่งเท่านั้น แต่ผมที่นั่งฟังอยู่ด้วย ก็ยังได้รับแรงบันดาลใจเลย"

"อาจารย์ฉินสมกับที่เป็นนักสู้ขั้น 9 สมกับเป็นอัจฉริยะระดับ SS ที่หาตัวจับยากจริงๆ"

หลิวหยวนถือโอกาสยกยอชุดใหญ่

สำหรับทองคำล้ำค่าของคณะคนนี้ หลิวหยวนมีกลยุทธ์เดียวเท่านั้น นั่นก็คือการยกยอปอปั้นอย่างไม่สิ้นสุด

หลังจากอวยฉินหว่านชิงเสร็จ หลิวหยวนก็หันไปชมหวังซวี่กับเจี่ยงเฉียงบ้าง เพื่อให้พวกเขารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

"ส่วนอาจารย์หวังกับอาจารย์เจี่ยง คนหนึ่งเป็นบุคลากรหลักของคณะ ส่วนอีกคนแม้จะเพิ่งเริ่มทำงาน แต่ก็มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงด้านการศึกษาเรื่องวิชาต่อสู้ มีภูมิหลังลึกซึ้ง สำหรับคุณภาพการสอนของพวกคุณทั้งสองคน ผมย่อมวางใจอยู่แล้ว ผมแค่มาเตือนความจำ หวังว่าพวกคุณจะพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นไปอีก"

ระหว่างที่พูด หลิวหยวนก็จงใจปรายตามองต่งเฉา

สำหรับต่งเฉาแล้ว หลิวหยวนไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย แต่ความจริงก็เหมือนพูดออกมาหมดแล้ว

ในฐานะอาจารย์ไม่ได้เรื่องที่ชื่อเสียงเหม็นโฉ่ ต่งเฉาไม่ต้องมาคุยเรื่องคุณภาพการสอนหรอก เพราะเขาไม่เคยสอนอะไรเลยต่างหาก

ก้อนเนื้อเน่าๆ ชิ้นนี้ ไม่คู่ควรให้พูดถึงด้วยซ้ำ

ที่หลิวหยวนปรายตามองต่งเฉา ก็เพราะอยากจะหักหน้าเขาสักหน่อย แต่ใครจะไปคิดว่า ต่งเฉากลับฉีกยิ้มกว้างส่งมาให้เขาอย่างหน้าตาเฉย

หลิวหยวนกัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ เขาพูดต่อว่า

"เรื่องที่สองที่ผมจะเน้นย้ำ ก็คือต้องสนับสนุนให้นักศึกษาฝึกซ้อมแบบลงสนามจริงให้มากๆ ในเรื่องนี้ ผมก็ยังต้องขอชื่นชมอาจารย์ฉินเป็นพิเศษ"

"ภายใต้การนำของอาจารย์ฉิน นักศึกษาในชั้นเรียนวิชาต่อสู้ห้อง 1 ได้เริ่มจับคู่ประลองแบบตัวต่อตัวกันแล้ว"

วันนี้หลิวหยวนไม่เพียงแต่ไปสังเกตการณ์ในชั้นเรียนของห้อง 1 เท่านั้น แต่ยังได้ดูการฝึกซ้อมของนักศึกษาด้วย

ระดับความสามารถที่ห้อง 1 แสดงออกมา ทำให้หลิวหยวนพอใจมาก

โดยเฉพาะอัจฉริยะระดับ S ทั้งสี่คนนั้น พวกเขาทำผลงานได้น่าทึ่งสุดๆ

ในสี่คนนั้น มีคนหนึ่งที่มีพลังฝึกตนถึงขั้น 5 ระดับต้นแล้ว ส่วนอีกสามคนที่เหลือ ก็อยู่ในระดับ 4 ขั้นสูงสุดกันหมด

ในการฝึกซ้อม ทั้งสี่คนโดดเด่นราวกับฝูงกระเรียนท่ามกลางฝูงไก่ ชัดเจนมาก

ผลงานอันยอดเยี่ยมของทั้งสี่คน ทำให้หลิวหยวนมีความหวังกับการแข่งขันวิชาต่อสู้ร้อยมหาวิทยาลัยในช่วงปลายปีมากขึ้น

เขาหันไปมองหวังซวี่กับเจี่ยงเฉียง แล้วเริ่มวาดฝันให้ทั้งสองคนอีกครั้ง

"ห้อง 2 กับห้อง 3 ของพวกคุณ ก็ต้องตามห้อง 1 ให้ทันนะ ต้องหมั่นฝึกซ้อมให้มากๆ นักศึกษาคนไหนทำผลงานในการฝึกซ้อมได้ดี ก็มีโอกาสได้รับเลือกให้เข้าร่วมการแข่งขันวิชาต่อสู้ได้ทั้งนั้น"

หลิวหยวนจงใจมองข้ามชั้นเรียนวิชาต่อสู้ห้อง 4 ของต่งเฉาไป

นักศึกษาหัวทึบสองคนที่อยู่ในห้อง 4 โง่เง่าไม่ต่างจากต่งเฉาเลย

ด้วยพรสวรรค์ของพวกเขา แค่ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโม่อู่ ก็ถือว่าโชคดีสุดๆ แล้ว

การแข่งขันที่ต้องคัดแล้วคัดอีกอย่างการแข่งขันวิชาต่อสู้ร้อยมหาวิทยาลัย ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขาเลยสักนิด

หลิวหยวนปรายตามองต่งเฉาอีกครั้ง แล้วหันไปหาฉินหว่านชิง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเอาอกเอาใจในทันที

"ส่วนอาจารย์ฉิน คุณก็พยายามต่อไปนะ ในขณะที่สอนตามหลักสูตร คุณก็ควรจะหาเวลาติวเข้มให้เด็กหัวกะทิพวกนั้นเป็นพิเศษด้วย"

"ยังเหลือเวลาอีกหลายเดือน กว่าจะถึงการแข่งขันวิชาต่อสู้ร้อยมหาวิทยาลัยในช่วงปลายปี ในช่วงเวลาหลายเดือนนี้ รบกวนคุณช่วยเคี่ยวเข็ญให้พวกเด็กเก่งๆ มีความก้าวหน้าขึ้นไปอีก โดยเฉพาะเชินถูเฉินที่มีพลังฝึกตนขั้น 5 คนนั้น ถ้าหากเขาสามารถทะลวงไปถึงขั้น 6 หรือแม้แต่ขั้น 6 ระดับกลางได้ก่อนการแข่งขันจะเริ่มล่ะก็ ปีนี้พวกเราจะได้บินทะยานขึ้นฟ้าแน่ๆ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ฉินหว่านชิงก็มีสีหน้าลำบากใจ ส่วนหวังซวี่กับเจี่ยงเฉียงก็ทำหน้าบอกไม่ถูก

เหล่าอาจารย์ต่างรู้ดีว่า คณบดีหลิวหยวนคงจะห่างเหินจากการสอนมานานเกินไป จนทำให้เขาไม่รู้ประสีประสาเอาซะเลย

นักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง จะให้เลื่อนขึ้นเป็นขั้น 6 ก่อนการแข่งขันวิชาต่อสู้จะเริ่มเนี่ยนะ แถมยังหวังให้ถึงขั้น 6 ระดับกลางอีก นี่มันเป็นเรื่องน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

คณบดีหลิวหยวนกล้าพูดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง

ตอนที่ฉินหว่านชิงลงแข่งในฐานะตัวแทนมหาวิทยาลัย พลังฝึกตนของเธอก็เพิ่งจะแตะขั้น 6 ระดับต้นมาหมาดๆ เองนะ

และเธอก็คืออัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบยี่สิบปีของคณะวิชาต่อสู้ด้วย

แม้พรสวรรค์ของเชินถูเฉินแห่งห้อง 1 จะดี แต่ถ้าเทียบกับฉินหว่านชิงแล้ว ก็ยังมีช่องว่างอยู่มาก

หวังให้เชินถูเฉินไปถึงขั้น 6 ระดับกลาง สู้หวังให้เขาเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้ยังจะง่ายกว่า

เมื่อมองดูหลิวหยวนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และอาจารย์อีกหลายคนที่ขมวดคิ้ว ภายนอกต่งเฉาทำเป็นนิ่งเฉย แต่ในใจกลับหัวเราะร่า

ตาแก่หลิวหยวนคิดจริงๆ เหรอว่า แค่มีนักศึกษาระดับ S สี่คน ก็สามารถสร้างแรงสั่นสะเทือนในการแข่งขันวิชาต่อสู้ร้อยมหาวิทยาลัยได้ เขาถึงกับคิดจะไปท้าทายมหาวิทยาลัยชื่อดังอีกสี่แห่งด้วยซ้ำ ช่างมีความมั่นใจแบบผิดๆ จริงๆ

นักศึกษาระดับ S สี่คนถือว่าเป็นการกอบกู้ชื่อเสียงของคณะวิชาต่อสู้ได้ แต่ถ้ามองในระดับอาณาจักรมังกร ขุมกำลังแค่นี้ยังไม่พอให้เอาไปอวดใครหรอก

ยอดฝีมือบนโลกนี้มีตั้งมากมาย

อย่างเช่นสี่จตุรเทพน้อยในอดีต และดาวคู่แห่งหนานหยางที่เพิ่งจะมีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงไม่กี่ปีมานี้ พรสวรรค์ของพวกเขา ทิ้งห่างนักสู้ระดับ S ไปไกลลิบ

พูดแบบไม่อวยเลยนะ พรสวรรค์ของอัจฉริยะที่โดดเด่นในการแข่งขันวิชาต่อสู้ น่าจะเทียบได้แค่ประมาณแปดส่วนของเต้าสี่กับเหอสยงจายเท่านั้นแหละ

ไม่ได้จะคุยโวนะ แต่นักศึกษาสองคนของเขา แข็งแกร่งจนเกินมนุษย์มนาไปแล้ว

คนหนึ่งพลังโจมตีสูง ความว่องไวสูง พลังป้องกันสูง แถมยังมีสายเลือดสัตว์เทวะ ไม่มีจุดอ่อนเลยแม้แต่น้อย

ส่วนอีกคนมีกระดูกกระบี่แฝด ต่อให้กระดูกกระบี่พังไปข้างหนึ่ง ก็ยังเป็นผู้ใช้วิถีกระบี่แต่กำเนิดระดับ SS อยู่ดี

การที่สัตว์ประหลาดสองคนนี้เลือกเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยโม่อู่ ถือเป็นบุญของมหาวิทยาลัยโม่อู่แล้ว

นักศึกษาระดับ S แค่สี่คน ทำเอาหลิวหยวนหวงแหนขนาดนี้ ถ้าตาแก่นี่รู้พรสวรรค์ที่แท้จริงของเต้าสี่กับเหอสยงจาย เขาคงเลียแข้งเลียขาจนลิ้นเปื่อยไปแล้วมั้ง

พอคิดถึงท่าทางประจบสอพลอของหลิวหยวน ต่งเฉาก็แอบขำอยู่ในใจ

หลิวหยวนกวาดสายตามองทุกคนในห้อง เห็นสีหน้าของแต่ละคนดูซับซ้อน เขาก็คิดไปเองว่าทุกคนกำลังรู้สึกท้อแท้

"พวกคุณอย่าเพิ่งท้อแท้สิ ไม่มีอะไรยากเกินความพยายามหรอก ขอแค่พวกเราประชุมกันบ่อยๆ จัดการประชุมให้ดี และชอบที่จะประชุม อุปสรรคไหนๆ พวกเราก็ก้าวข้ามไปได้ ผมมีความมั่นใจกับการแข่งขันวิชาต่อสู้ในครั้งนี้มากนะ"

พอได้ยินว่าหลิวหยวนจะจัดประชุมบ่อยๆ ทุกคนในห้องก็พากันปวดหัว

"เรื่องงานที่ผมจะพูดก็มีแค่นี้ อ้อ ใช่ มีเรื่องเล็กๆ อีกเรื่องหนึ่ง"

หลิวหยวนตบหน้าผากตัวเอง ทำทีเป็นเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่เขากำลังจะพูดต่อไปนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด

"พร้อมกับการรับน้องใหม่ สภานักศึกษาของคณะเราก็เปิดรับสมัครสมาชิกใหม่ด้วย มีนักศึกษาใหม่หลายคนยื่นใบสมัครเข้ามา อยากจะเข้าร่วมสภานักศึกษาเพื่อทำประโยชน์ให้คณะ สำหรับความกระตือรือร้นของนักศึกษาที่อยากมีส่วนร่วมในการบริหารงาน ผมสนับสนุนเต็มที่อยู่แล้ว"

ฉินหว่านชิง หวังซวี่ และเจี่ยงเฉียง พากันงุนงง

หลิวหยวนเป็นถึงคณบดี ทำไมถึงลงมาสนใจเรื่องงานของสภานักศึกษาด้วยล่ะ แถมยังเอามาพูดในที่ประชุมอีก มันไม่ดูเป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหน่อยเหรอ

หลิวหยวนเปิดแฟ้มเอกสาร ดึงกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วพูดต่อ

"ในบรรดาใบสมัครทั้งหมด มีอยู่ฉบับหนึ่งที่ทำให้ผมซาบซึ้งใจมาก เดี๋ยวผมจะอ่านหัวข้อของใบสมัครฉบับนี้ให้พวกคุณฟังนะ"

"สืบทอดความกตัญญู รำลึกถึงคุณปู่เทพสงครามและคุณพ่อรัฐมนตรีกระทรวงศึกษาธิการวิชาต่อสู้ของฉัน"

"พวกคุณลองฟังดูสิ หัวข้อนี้เขียนได้ดีแค่ไหน สิ่งที่คนหนุ่มสาวสมัยนี้ขาดหายไป ก็คือการสืบทอดความกตัญญูนี่แหละ"

ต่งเฉามองบน แอบคิดในใจว่า สิ่งที่คนหนุ่มสาวสมัยนี้ขาดหายไปคือการสืบทอดความกตัญญูเหรอ พวกเขาขาดคุณปู่เทพสงครามกับคุณพ่อรัฐมนตรีต่างหาก

"ผมตรวจสอบดูแล้ว คนที่เขียนใบสมัครฉบับนี้ คือซุนจิ่งเฟิงจากชั้นเรียนวิชาต่อสู้ห้อง 2 ความกตัญญูของเขาทำให้ผมซาบซึ้งใจมาก ผมตัดสินใจแล้ว ว่าจะให้โอกาสเขาได้แสดงความสามารถ โดยให้เขาเป็นประธานสภานักศึกษาคนใหม่ พวกคุณคงไม่มีความเห็นขัดข้องใช่ไหม"

อาจารย์หลายคนส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียง

หลิวหยวนพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขาจะมีความเห็นขัดข้องได้ยังไง อีกอย่าง พวกเขาก็ไม่กล้าขัดข้องด้วย

ขณะที่ต่งเฉาส่ายหน้าไปตามน้ำ เขาก็แอบเลิกคิ้วขึ้นอย่างแนบเนียน

ทั่วทั้งอาณาจักรมังกร คนที่ได้รับการยกย่องให้เป็นเทพสงคราม มีเพียงจอมพลลิ่วเอ่อร์ ซึ่งเป็นจอมพลอันดับสองจากสี่จอมพลเท่านั้น

เจ้านายเก่าของต่งเฉาเอง

ซุนจิ่งเฟิงที่ให้ความสำคัญกับ ความกตัญญู คนนี้ ก็คือหลานชายของจอมพลลิ่วเอ่อร์นั่นเอง

"ผ่านไปหลายปี ไอ้เด็กแสบของบ้านจอมพลลิ่วเอ่อร์ ก็ยังคงสร้างเรื่องปวดหัวไม่เปลี่ยนเลยนะ"

ต่งเฉาแอบรำพึงอยู่ในใจ