บทที่ 13 โจวรั่วเสวียน

สองปีต่อมา

“ข้าชื่อจอมมารน้อย อยากจะขอพบโจวรั่วเสวียนศิษย์เอกของสำนักง้อไบ๊หน่อย”

ที่หน้าประตูสำนักง้อไบ๊ ซูโม่เอ่ยถามอย่างสำรวม

“เจ้า... รอที่นี่สักครู่เถิด เดี๋ยวข้าไปแจ้งศิษย์พี่ให้”

เด็กสาวแอบมองซูโม่แวบหนึ่งก่อนจะหน้าแดงแล้วรีบเดินจากไป

แว่วเสียงพึมพำจากไกลๆ ว่า: เหตุใดเขาถึงหล่อเหลาเช่นนี้? หรือจะเป็นคนรักวัยเด็กของศิษย์พี่รั่วเสวียนกันแน่?

ซูโม่: “...”

ครู่ต่อมา

“เจ้าอยากพบข้าหรือ?”

โจวรั่วเสวียนยักคิ้ว มองดูเด็กหนุ่มที่หล่อเหลาจนเกินจริงตรงหน้า พลางคิดในใจ

หรือว่าน้องชายคนนี้จะเป็นหนึ่งในบรรดาผู้ที่คลั่งไคล้ข้า?

หากเป็นเช่นนั้น เห็นแก่ที่เขาหน้าตาดีเพียงนี้ บางทีข้าอาจจะใจอ่อน...

เพียะๆ โจวรั่วเสวียน เจ้าไม่รู้จักอายบ้างหรือไร?

คิดอะไรอยู่เนี่ย?

"เขายังเด็กอยู่เลยนะ..."

ใบหน้าของโจวรั่วเสวียนแดงซ่านขึ้นมาทันที

ส่วนซูโม่จ้องมองโจวรั่วเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าจริงจัง เขาแค่รู้สึกแปลกที่จู่ๆ นางก็หน้าแดงแต่ก็เลิกสนใจไป...

ทว่าหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ความผิดหวังเล็กๆ ก็แวบเข้ามาในใจซูโม่

คนที่มีระดับชะตาจักรพรรดินี... ไม่ใช่นาง...

แต่ถ้าไม่ใช่โจวรั่วเสวียนแล้วจะเป็นใครได้อีก?

สตรีที่เก่งกาจและเฉลียวฉลาดที่สุด... นางมารเว่ยอีเหยา?

หรือปรมาจารย์เหมยฉางชิง?

ซูโม่ส่ายหัว เลิกคิดเรื่องนั้น

แต่ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว เขาย่อมไม่กลับไปมือเปล่าแน่นอน

"ข้าซูโม่ ตั้งใจมาขอคำชี้แนะด้านกระบี่จากศิษย์พี่โจว!"

ซูโม่ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม

สำหรับเขา การชนะการประลองนี้คือค่าประสบการณ์ฟรีๆ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือ

"อะไรนะ?"

โจวรั่วเสวียนอึ้งกิมกี่ อุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงเขาง้อไบ๊เพื่อมาท้าสู้กับนางเนี่ยนะ?

เจ้าเด็กนี่... ต้องการอะไรกันแน่?

"เอาเถิดน้องชาย อย่าหาว่าข้ารังแกเด็กเลยนะ ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้และให้เจ้าโจมตีก่อน 3 กระบวนท่า ถ้าเจ้าทำให้ข้าชักกระบี่ออกมาได้ ข้าจะถือว่าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้"

"ไม่ต้องดูถูกตัวเองหรอกนะ อายุเพียงเท่านี้แต่กล้ามาท้าสู้กับข้าก็ถือว่ามีพรสวรรค์มากแล้ว ตอนข้าอายุเท่าเจ้าข้าสู้เจ้าไม่ได้แน่นอน นี่ข้าเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยซ้ำ"

โจวรั่วเสวียนพูดเสริม เพราะกลัวว่าจะไปทำร้ายจิตใจนายน้อยคนนี้เข้า

"งั้นข้าเริ่มเลยนะ"

ซูโม่คำนับอย่างมีมารยาทเพื่อเป็นการเตือน

ในเมื่อโจวรั่วเสวียนกล่าวมาเช่นนี้ เขาก็ปฏิเสธไม่ได้

ก็นะ นางเป็นรุ่นพี่ที่มีชื่อเสียง ย่อมต้องรักษาภาพพจน์และไม่อยากถูกตราหน้าว่ารังแกเด็ก

ซูโม่เข้าใจจุดนี้ดี

"เข้ามาเลย"

โจวรั่วเสวียนยืนนิ่งท่าทางสบายๆ ไม่ได้ตั้งท่าป้องกันอะไรเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจข้อตกลง 3 กระบวนท่านี้เลยสักนิด

ตรงกันข้าม นางกลับแอบสำรวจรูปร่างหน้าตาของซูโม่แทน

"เฮ้อ น้องชายคนนี้ก็หล่อดีหรอกนะ แต่น่าเสียดายที่เป็นพวกบื้อเรื่องความรักไปหน่อย"

โจวรั่วเสวียนถอนหายใจในใจ

"ข้าจะเริ่มจริงๆ แล้วนะ"

เมื่อเห็นว่าโจวรั่วเสวียนไม่แม้แต่จะตั้งท่ารับ

ซูโม่ขมวดคิ้วแล้วเตือนนางอีกครั้ง

"มาเลยๆ"

โจวรั่วเสวียนตอบแบบปัดๆ

วินาทีต่อมา

"วูบ—"

ปราณกระบี่อันทรงพลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงสว่างจ้าจนแสบตา

มันมาพร้อมกับแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัว ฟาดฟันเข้าใส่โจวรั่วเสวียนอย่างรวดเร็ว

ในพริบตา ดวงตาของโจวรั่วเสวียนก็เต็มไปด้วยรังสีกระบี่ที่ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

ขนทั่วร่างของนางลุกชันขึ้นมาทันที สัญชาตญาณความตายพุ่งพล่านไปทุกอณูขุมขน

โจวรั่วเสวียนปฏิกิริยาไวปานสายฟ้าแลบ นางระเบิดศักยภาพสูงสุดออกมาในวินาทีชี้เป็นชี้ตาย

นางชักกระบี่ออกมาต้านทานตามสัญชาตญาณด้วยท่าที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิต

"ตูม—"

ปราณกระบี่ทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ แรงระเบิดมหาศาลกระจายออกไปรอบทิศทาง

เพราะเป็นการป้องกันที่กะทันหัน ปราณกระบี่ของโจวรั่วเสวียนจึงแตกสลายลงทันที แต่เดชะบุญที่การขัดขวางนั้นช่วยให้นางรอดพ้นจากบาดแผลฉกรรจ์มาได้

ถึงอย่างนั้นร่างของนางก็ยังกระเด็นหวือไปข้างหลังเหมือนลูกบอลที่ถูกหวด

"โครม—"

ภูเขาสั่นสะเทือน แผ่นดินไหวสะท้าน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

เมื่อฝุ่นจางลง ก็พบว่าร่างบางของโจวรั่วเสวียนฝังเข้าไปในหน้าผาหินเรียบร้อยแล้ว

ผ่านไปครู่ใหญ่ โจวรั่วเสวียนถึงตะเกียกตะกายออกมาจากหลุมหิน เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากมุมปาก

โจวรั่วเสวียน: “...”

ซูโม่: “...”

ศิษย์น้องง้อไบ๊นิรนาม: “...”

ซูโม่ไม่นึกว่าโจวรั่วเสวียนจะอ่อนแอกว่าที่เขาคาดไว้... เขาเลยจัดหนักใส่เต็มเหนี่ยวแบบไม่ยั้งมือ

ผลที่ได้ก็คือ...

“เอ่อ เจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่?”

ซูโม่เกาหัวอย่างเคอะเขิน

“ไอ้คนสารเลว... แก... แกหลอกลวงข้า...”

โจวรั่วเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

นี่มันไม่ใช่การประลองกระชับมิตรแล้ว นี่มันกะจะฆ่าข้าชัดๆ!

“ข้า...”

ซูโม่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

จะให้บอกว่าไม่นึกว่าเจ้าจะอ่อนแอถึงเพียงนี้มันก็น่าเกลียดไปหน่อย

“ยาเม็ดนี้ได้ผลดีนัก ลองทานดูหรือไม่?”

ซูโม่ลังเลเล็กก่อนจะหยิบยาสมานแผลระดับสูงที่ได้จากระบบออกมาจากกระเป๋า

“ไอ้หัวขโมยหน้าไม่อาย คิดว่าข้าจะเชื่อแกอีกหรือ?”

โจวรั่วเสวียนด่าอย่างอาฆาต

นางใช้กระบี่ยันร่างไว้ไม่ให้ล้มลงไปอีกรอบ

"ทุเรศที่สุด! หน้าด้านที่สุด!"

ไอ้คนเฮงซวยนี่อาศัยความชอบเด็กหนุ่มของข้ามาหลอกลวงข้า! แล้วแกล้งทำเป็นมาขอประลอง

นี่มันไม่ใช่การประลอง แต่มันคือการลอบสังหารชัดๆ!

แถมข้ายังอุตส่าห์ใจดีไม่รังแกมัน ให้มันตั้ง 3 กระบวนท่า...

"มันได้ผลจริงๆ นะ"

ซูโม่พูดอย่างจริงใจ

เมื่อเห็นว่านางไม่มีท่าทีจะรับไป เขาเลยคิดว่าคงต้องเดินเข้าไปป้อนเอง

"ไอ้เด็กนิสัยเสีย รับมือ!"

เห็นซูโม่เดินเข้ามา โจวรั่วเสวียนก็วาดกระบี่เข้าใส่ทันทีโดยไม่ฟังคำใด

ซูโม่รู้ตัวว่าผิดเลยแค่เบี่ยงตัวหลบเบาๆ โดยไม่ได้ปัดป้องกลับ

"ไอ้หัวขโมย ข้ายอมตายดีกว่าต้องกินของของแก!"

โจวรั่วเสวียนดื้อดึงวาดกระบี่มั่วซั่วไปหมด

แต่ลมหายใจของนางเริ่มติดขัดมากขึ้นเรื่อยๆ

ในสายตาของนาง ยาเม็ดนั้นต้องไม่ใช่ของดีแน่

มันอาจจะเป็นยาปลุกกำหนัดที่ทำให้ข้าควบคุมตนเองไม่ได้แล้วคิดเรื่องลามกก็ได้!

ถึงนางจะชอบเด็กหนุ่มเพียงใด แต่นางจะไม่ยอมให้ใครมาบงการเช่นนี้เด็ดขาด!

หากจะทำอะไร นางต้องเป็นฝ่ายเริ่มเอง! และต้องอยู่ข้างบนด้วย!

"ไอ้คนสารเลว ข้ายอมตายดีกว่าถูกแกปั่นหัว! รับไปซะ!"

ยิ่งคิดก็ยิ่งอาย ยิ่งอายก็ยิ่งโมโห โจวรั่วเสวียนลากสังขารที่บาดเจ็บพุ่งเข้าใส่ซูโม่อีกครั้ง

...

"ขออภัยด้วย"

เมื่อเห็นว่าโจวรั่วเสวียนฟันลมฟันแล้งอยู่นานจนหอบเหนื่อยแฮก

หากปล่อยไว้เช่นนี้แผลจะยิ่งอักเสบหนักกว่าเดิม

ซูโม่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมัดนางไว้ก่อน

"ไอ้คนถ่อย! แกทำเรื่องลามกเพียงนี้ได้เช่นไร!"

โจวรั่วเสวียนอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ซูโม่: "..."

หลังจากป้อนยาให้โจวรั่วเสวียนเสร็จ

เมื่อเห็นว่าลมหายใจของนางเริ่มคงที่และแผลเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว อีกไม่กี่วินาทีคงหายเป็นปกติ

ซูโม่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ศิษย์พี่โจว ข้าไม่ได้มีเจตนาจะล่วงเกินจริงๆ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ถือว่ายาเม็ดนี้เป็นการขอโทษแล้วกันนะ เผื่อมันจะช่วยชีวิตเจ้าได้ในยามคับขัน"

ซูโม่พูดอย่างจริงใจพลางวางยาฟื้นฟูไว้อีกหนึ่งเม็ดบนพื้น

"วูบ—"

เขาใช้ท่าร่างย่างก้าวพยัคฆ์มังกรหายวับไป ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาบนพื้น

...

ไม่กี่วินาทีหลังจากซูโม่จากไป โจวรั่วเสวียนก็หายดีเป็นปลิดทิ้งและดึงเชือกให้ขาดได้อย่างง่ายดาย

นางมองตามทิศทางที่ซูโม่จากไปด้วยอารมณ์ที่สับสนปนเป

"ชิ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นั่นแหละ"

โจวรั่วเสวียนบ่นพึมพำ