บทที่ 8 ข้าเก่งหรือ?

“สัมผัสไวถึงเพียงนี้เชียว? หรือว่าจะเป็นประสบการณ์โชกโชนกันแน่? เด็กตัวแค่นี้... ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะมีประสบการณ์การต่อสู้มากมายปานนั้น!”

หัวหน้าใหญ่รูม่านตาหดเกร็ง มันทึ่งกับปฏิกิริยาตอบโต้ของซูโม่ยิ่งนัก

แต่อีกฝ่ายก็ไม่รอช้าชิงลงมือก่อนทันที

กระบี่ยาวพุ่งเข้าหาซูโม่อย่างรวดเร็ว

“เคร้ง~”

ซูโม่ตอบโต้ตามสัญชาตญาณ เขาวาดกระบี่ปัดการโจมตีของหัวหน้าใหญ่ได้อย่างง่ายดาย

กระบี่ในมือเขาพริ้วไหวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

เพลงกระบี่รุ้งกินน้ำที่ฝึกจนบรรลุถูกขุดออกมาใช้รับมือกับการโจมตีจากทุกทิศทาง

“เคร้ง~”

“ฟุ่บ~”

เพียงพริบตาเดียวทั้งคู่ก็แลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันไปหลายสิบครั้ง แสงกระบี่เย็นวาบปะทะกันจนเกิดประกายไฟ

เพลงกระบี่ของหัวหน้าใหญ่นั้นดุดันและนอกตำรา เน้นโจมตีส่วนล่างซึ่งดูเป็นสไตล์ที่อำมหิตและเจ้าเล่ห์

ส่วนเพลงกระบี่รุ้งกินน้ำของซูโม่นั้นทรงพลังและสง่างามตามแบบฉบับสำนักมาตรฐาน

อย่างไรก็ตามหัวหน้าใหญ่เลเวล 27 ซึ่งสูงกว่าพลังต่อสู้ปกติของซูโม่ถึงสามระดับ

ทันทีที่ปะทะกันหนักๆ

ซูโม่เริ่มถูกกดดันจนเกือบตามไม่ทันและตกเป็นรองอย่างรวดเร็ว

“หึหึ พี่ใหญ่คงจัดการไอ้เด็กนี่ได้ในไม่ช้าเป็นแน่”

หัวหน้ารองกับหัวหน้าสามเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

...

ผ่านไป 15 นาที ทั้งคู่ยังคงสู้กันอย่างดุเดือด

ซูโม่ดูเหมือนจะเพลี่ยงพล้ำและกำลังจะพ่ายแพ้ในอีกไม่ช้า

...

ผ่านไป 30 นาที ทั้งคู่ก็ยังซัดกันนัวเนีย

ซูโม่ยังคงดูเหมือนจะเพลี่ยงพล้ำและกำลังจะพ่ายแพ้อยู่รอมร่อ

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...

คนดูแทบจะหลับกันหมดแล้ว แต่ทั้งสองคนก็ยังสู้กันไม่เลิก ซูโม่ยังคงอยู่ในสภาพที่ดูเหมือนจะแพ้แต่ก็ไม่แพ้เสียที…

“พี่รอง พวกเราควรเข้าไปช่วยหรือไม่?”

หัวหน้าสามเริ่มลังเล

“ช่วยกะผีดิ! แกโง่หรือเปล่า? ถ้าพี่ใหญ่จัดการเด็กเมื่อวานซืนเพียงคนเดียวไม่ได้ คนเขาจะเอาไปนินทากันอย่างไร? รอก่อน! อย่างไรพี่ใหญ่ก็จัดการได้แน่!”

หัวหน้ารองตอบ

จะจัดการได้เมื่อใดกันเล่า... เป็นไปไม่ได้หรอก...

หัวหน้าสามมองดูการต่อสู้ที่ยืดเยื้อแล้วก็ได้แต่พูดไม่ออก

“พวกแกสองคน...”

หัวหน้าใหญ่คำรามลั่น กำลังจะอ้าปากเรียกให้มาช่วย

มันจะสู้จนตัวตายอยู่ตรงนี้แล้ว

แต่ไอ้สองคนนั้นกลับยืนดูเฉยๆ ล้อเล่นกันหรือไร?

อยากเห็นข้าตายเพื่อจะฮุบค่ายไปเองใช่หรือไม่?

แต่กระบี่ของซูโม่ก็พุ่งเข้าใส่หน้าจนเกิดลมกรรโชก ทำให้มันไม่มีเวลาแม้แต่จะด่าออกมา

หัวหน้ารอง: "ไม่ต้องห่วงนะลูกพี่ พวกข้าไม่ขวางทางหรอก! ไอ้เด็กนี่เป็นของเจ้าคนเดียวเลย"

หัวหน้าสาม: "ลูกพี่สุดยอดที่สุด!"

"ไอ้พวกเดรัจฉานเอ๊ย…"

ไอ้สัตว์เดรัจฉานสองตัว! ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกแกไม่ได้หวังดี!

หัวหน้าใหญ่แทบจะพ่นเลือดออกมาด้วยความแค้น แต่ก็ได้แต่จำใจต้องสู้กับซูโม่ต่อไปอย่างหัวเสีย

ในการต่อสู้ระดับยอดฝีมือ ทุกกระบวนท่าหมายถึงชีวิต!

การเสียสมาธิเป็นเรื่องร้ายแรง แค่พลาดนิดเดียวอาจถูกปลิดชีพได้ในดาบเดียว

เมื่อเจอการโจมตีที่ดุดันขึ้นเรื่อยๆ ของซูโม่ มันจึงไม่มีโอกาสได้ปริปากพูดอีกเลย

และไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ ยิ่งเวลาผ่านไป ไอ้เด็กนี่… มันยิ่งสู้ยิ่งเก่งขึ้นเรื่อยๆ…

จนตอนนี้เริ่มจะสูสีกับมันแล้วด้วยซ้ำ!

…

"พี่รอง พวกเราจะไม่เข้าไปช่วยจริงๆ หรือ?"

หัวหน้าสามถามซ้ำ

"แกจะบ่นอะไรนักหนา? ด้วยระดับของพี่ใหญ่ เหตุใดจะต้อง..."

"แต่พี่ใหญ่ดูเหมือนจะยืนไม่ไหวแล้วนะ"

หัวหน้าสามขัดจังหวะพลางกล่าวด้วยสีหน้ากังวลสุดขีด

หัวหน้ารองจึงหันไปมองตามเสียง

"เฮ้ย! พี่ใหญ่..."

พวกมันเห็นหัวหน้าใหญ่ถูกรุกไล่อย่างหนักจนตามตัวมีแต่บาดแผลโชกเลือด

มันกำลังจะถูกซูโม่ฟันร่วงลงมาแล้ว

หัวหน้าทั้งสองตกใจตะโกนลั่นแล้วรีบพุ่งเข้าไปร่วมวงทันที

เมื่อรุมแบบสามต่อหนึ่ง สถานการณ์การต่อสู้ก็พลิกกลับอย่างรวดเร็ว

หัวหน้าทั้งสามกดดันซูโม่จนมุมอีกครั้ง...

ซูโม่เริ่มต้านทานลำบาก... และดูเหมือนเขากำลังจะพ่ายแพ้...

...

"ไอ้เด็กเวร ตายๆ ไปเสียทีเถอะ! เจ้าจะตายเป็นหรือไม่? เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเจ้าก็ทำท่าจะแพ้ ตอนนี้ก็ยังจะแพ้อยู่นั่นแหละ!"

มันเริ่มจะสติแตกแล้ว...

เห็นซูโม่ดูเหมือนจะหมดสภาพแต่กลับไม่ยอมจำนนเสียที...

หัวหน้าใหญ่เริ่มจะทนไม่ไหวจนแทบคลั่ง

"เป็นไปได้หรือไมว่าพวกเราสามคนก็เอาชนะมันไม่ได้?"

หัวหน้าสามเริ่มลังเล

มันปัดกระบี่ของซูโม่ออกไปได้ก็จริงแต่ตามตัวมันก็เต็มไปด้วยเลือดแล้ว

มันเลเวลต่ำที่สุด ในการต่อสู้ที่ชุลมุน ซูโม่เน้นโจมตีมาที่มันบ่อยที่สุด

เห็นชัดๆ ว่าจะใช้มันเป็นจุดอ่อนเพื่อเจาะช่องโหว่

"ใช้สมองหน่อย! มันจะเป็นไปได้อย่างไร? มันยังเด็กถึงเพียงนี้! พวกเรา..."

หัวหน้ารองเพิ่งจะอ้าปากวิเคราะห์แบบเข้าข้างตัวเองไม่ทันจบ...

ทันใดนั้น...

“วูบ~”

แสงกระบี่เย็นวาบพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว หัวหน้ารองรีบถอยกรูดทันที

คอของมันอยู่ห่างจากปลายกระบี่เพียงแค่นิ้วเดียว กระบี่ไม่ได้โดนตัวมัน มันมั่นใจว่าหลบพ้นแน่ๆ

ขณะที่มันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

มันก็เห็นเส้นเลือดบางๆ ปรากฏขึ้นที่ลำคอ

มันชะงักกึก เอามือกุมคอที่เลือดพุ่งกระฉูดออกมา

มันก้าวถอยหลังโซเซ

ก่อนตายดวงตามันยังเบิกกว้าง ตายตาไม่หลับด้วยความสงสัย

"นี่... เป็นไปได้อย่างไร? ข้าหลบพ้นแล้วนะ... ข้ามั่นใจว่าหลบพ้น..."

"ใช่ครับ ท่านหลบพ้นแล้ว ข้ายืนยันได้"

ซูโม่ยกมือเล็กๆ ขึ้นมาตอบ

น่าเสียดายที่หัวหน้ารองตายไปแล้ว ไม่ได้ยินเสียงนั้น คอของมันถูกตัดขาดด้วยกระบี่เพียงครั้งเดียว

"ปราณกระบี่! เป็นไปไม่ได้... แกปล่อยปราณกระบี่ออกมาได้อย่างไรตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้?"

หัวหน้าใหญ่ที่มีระดับพลังสูงสุดเห็นเหตุการณ์ชัดเจนที่สุด

หัวหน้ารองหลบตัวกระบี่พ้นแล้วจริงๆ แต่กลับมีปราณกระบี่ที่คมกริบพุ่งออกมาจากคมกระบี่ชิงหง

มันหลบใบดาบพ้นแต่หลบปราณกระบี่ไม่พ้น สุดท้ายเลยถูกปาดคอ

แต่เพราะเห็นชัดเจนเช่นนี้แหละมันถึงได้ยิ่งช็อก

นี่มันตัวประหลาดประเภทไหนกัน... เหตุใดถึงมีนักสู้ที่เด็กถึงเพียงนี้...

ที่สามารถปล่อยปราณกระบี่ออกมาได้ในการโจมตีครั้งเดียว?

ต้องรู้นะว่า ยอดฝีมือระดับแก่นแท้ หลายคนยังไม่เข้าใจเรื่องปราณกระบี่เลยด้วยซ้ำ!

"ติ๊ง! ท่านระเบิดศักยภาพในสถานการณ์คับขัน ยิ่งสู้ยิ่งแข็งแกร่ง! เลเวลอัป!"

"ติ๊ง! ท่านระเบิดศักยภาพในสถานการณ์คับขัน ระดับทักษะเพิ่มขึ้น!"

"ติ๊ง! ท่านทำความเข้าใจปราณกระบี่ได้สำเร็จ ทักษะกระบี่พื้นฐานได้รับการอัปเกรด"

"ติ๊ง! ท่านสังหารหัวหน้ารองแห่งเขาเขี้ยวหมาป่าสำเร็จ ค่าประสบการณ์ +100,000 ชื่อเสียง +100!"

"ติ๊ง! เลเวลของท่านเพิ่มขึ้นแล้ว!"

...

[ชื่อ:ซูโม่]

[เลเวล:26 (34) (ซ่อนเร้นช่วงกลาง)]

[ค่าประสบการณ์:7421/120000]

[ทักษะ:เพลงกระบี่รุ้งกินน้ำ Lv8 [1042/50000] (ขั้นสูงสุด)]

หมัดมังกรพยัคฆ์ Lv7 [19999/20000] (บรรลุผลสำเร็จ)

ย่างก้าวพยัคฆ์มังกร Lv8 [342/50000] (ขั้นสูงสุด)

ขอบเขตกระบี่ Lv1 [1/100] (ปราณกระบี่)

ทักษะหมัดเท้าพื้นฐาน Lv8 [345/2000] (บรรลุผลสำเร็จ)

ท่าร่างพื้นฐาน Lv8 [234/2000] (บรรลุผลสำเร็จ)

[ประเมินผล:ก้าวเข้าสู่ทำเนียบยอดฝีมือ]

"ทักษะกระบี่พื้นฐานถูกแทนที่ด้วยขอบเขตกระบี่แล้วหรือ? เพลงกระบี่รุ้งกินน้ำกับย่างก้าวพยัคฆ์มังกรก็ทะลวงคอขวดได้สำเร็จ แต่หมัดมังกรพยัคฆ์ยังไม่ขยับเลย เป็นเพราะข้าไม่ได้ใช้หมัดสู้จริงหรือเปล่านะ?"

ซูโม่พึมพำกับตัวเองขณะมองหน้าต่างสถานะล่าสุด

การประเมินผลของเขาก็ก้าวกระโดดไปถึงระดับผู้เชี่ยวชาญแล้ว

"แต่ปราณกระบี่นี่มันแรงจริงๆ! มันทำให้ข้าสู้ข้ามขอบเขตพลังได้เลยแฮะ"

เมื่อเห็นว่าเลเวลในวงเล็บของเขาคือ 34 นั่นหมายความว่าเขาสามารถปลดปล่อยพลังของนักสู้ระดับแปรรูปช่วงกลางได้ด้วยปราณกระบี่! เขาสู้ข้ามรุ่นได้แน่นอน!

การเข้าใจปราณกระบี่เป็นสิ่งที่ซูโม่ปลาบปลื้มที่สุดแล้ว

"อายุแค่นี้... แต่เข้าใจปราณกระบี่แล้ว? แถมยังเป็นอัจฉริยะที่ทะลวงระดับได้ตอนจวนตัวด้วย!"

"แต่น่าเสียดายนะ อัจฉริยะเช่นแกต้องมาตายด้วยมือข้า ฮ่าฮ่าฮ่า การได้บดขยี้อัจฉริยะด้วยตัวเองเช่นนี้มันสะใจยิ่งนัก!"

หัวหน้าใหญ่หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง

ดูเหมือนการตายของหัวหน้ารองจะทำให้มันสติหลุดไปแล้ว มันพูดจาเหมือนคนเสียสติ

"ข้าไม่อยากใช้ท่านี้เลย แต่ตอนนี้... ข้าจะให้แกดูท่าไม้ตายของ..."

“วูบ~”

ยังพูดไม่ทันจบ

แสงกระบี่เย็นวาบก็พุ่งผ่านไป

ซูโม่วาดกระบี่ไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังหัวหน้าใหญ่แล้ว

หยดเลือดสาดกระจายในอากาศ

หัวหน้าโจรนิ่งอึ้ง เอามือกุมคอแล้วก้าวถอยหลังโซเซ

มันไม่มีเวลาแม้แต่จะโต้ตอบ กระบี่เดียวปาดเข้าที่ลำคออย่างแม่นยำ!

ด้วยการกวัดแกว่งกระบี่วันละหมื่นครั้งทั้งวันทั้งคืน ความเชี่ยวชาญในกระบี่ของซูโม่จึงสูงส่งจนเขาสามารถเล็งจุดตายได้แม่นยำราวกับจับวาง

"เลิกพูดมากเสียที!"

ซูโม่ถอนหายใจ

"แก... เหตุใดอยู่ดีๆ... ถึง... ถึงเก่งปานนี้..."

ในลมหายใจสุดท้าย เสียงของหัวหน้าโจรลั่นเครือเมื่อสัมผัสได้ถึงออร่าขอบเขตซ่อนเร้นช่วงปลายที่แผ่ออกมาจากตัวซูโม่

สติที่เลือนลางของมันมีแต่ความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ

มันยังไม่ทันได้ปล่อยท่าไม้ตายเลยนะ! ไม่มีมารยาททางการต่อสู้เลย...

"ท่านไม่รู้หรือว่าข้าเลเวลอัปได้? ถ้าโจมตีข้าไม่ตาย ข้าก็มีแต่จะเก่งขึ้นเท่านั้นแหละ"

ซูโม่ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

ข้าเก่งหรือ? ข้าก็แค่เอาแต้มแลกมาทั้งนั้นแหละ

"ติ๊ง! ท่านสังหารหัวหน้าใหญ่แห่งเขาเขี้ยวหมาป่าสำเร็จ ค่าประสบการณ์ +200,000 ชื่อเสียง +100"

"ติ๊ง! เลเวลของท่านเพิ่มขึ้นแล้ว!"

"เลเวลอัปอีกแล้ว! การสังหารมอนสเตอร์ โดยเฉพาะพวกระดับมินิบอสเช่นนี้คือทางลัดการเก็บเวลที่เร็วที่สุดจริงๆ!"

เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ห่อหุ้มร่างกายอีกครั้ง พร้อมกับสมรรถภาพทางกายที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ซูโม่ถึงกับอุทานออกมาด้วยความสะใจ

ความรู้สึกที่เลเวลพุ่งทุกครั้งที่สังหารมอนสเตอร์มันสุดยอดจริงๆ เขาไม่เคยอัปเวลเร็วถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

เขามองไปที่หัวหน้าสามที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

ซูโม่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ สองข้าง

เขาก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งจริงๆ นั่นแหละ

วินาทีถัดมา ซูโม่ก็วาดกระบี่แล้วพุ่งตัวออกไปทันที

ที่เขาเขี้ยวหมาป่าแห่งนี้ยังมีค่าประสบการณ์รอให้เขาสะสมอีกเพียบ