บทที่ 27 ไม่เหนือความคาดหมาย เขาคืออันดับหนึ่งในรายชื่อการจัดอันดับผู้เล่นหน้าใหม่!

อันดับที่ 50: ลู่อวิ๋นหยา นักเวท เลเวล 5

พวกเขายกระดับขึ้นมาทั้งหมดสิบอันดับ ซึ่งทั้งหมดล้วนอยู่ในเลเวลห้า

เพียงแต่บางคนมีหลอดค่าประสบการณ์ที่ยาวกว่า จึงอยู่ในอันดับที่สูงกว่า

อันดับที่ 25: ลู่เฉา นักชำแหละเนื้อ เลเวล 7

เมื่อเห็นอันดับของตัวเอง ลู่เฉาก็หัวเราะร่าอย่างภาคภูมิใจ เห็นได้ชัดว่าเขาพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ซ่งเทียนเองก็หัวเราะเช่นกันและพูดว่า "ลู่เฉา นายก็ไม่เลวเลยนะ!"

ลู่เฉาเกาหัวของเขา "พ่อของฉันก็เป็นนักรบเหมือนกันน่ะ เขาเก็บสะสมอุปกรณ์และหนังสือสกิลเอาไว้ให้ฉันบ้าง ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่สามารถขึ้นมาถึงเลเวล 7 ได้หรอก!"

ซ่งเทียนตระหนักได้ในทันที

พ่อแม่ของลู่เฉาต่างก็เป็นผู้เล่นที่มากประสบการณ์และมีฐานะร่ำรวย ดังนั้นการที่พวกเขาจะอยู่ในระดับนี้จึงเป็นเรื่องปกติ

การจัดอันดับยังคงเปลี่ยนแปลงต่อไป

ซ่งเทียนกำลังจะอ่านต่อ

แต่แล้วเสียงประชดประชันที่แปลกประหลาดก็ดังมาจากข้างกายของเขา

"หึ ก็แค่เลเวล 7 มีอะไรให้ต้องภูมิใจหนักหนา? มีแต่ขยะอย่างพวกแกเท่านั้นแหละที่หลงระเริงขนาดนี้"

ซ่งเทียนขมวดคิ้วและหันไปมองด้านข้าง

เขาเห็นเกาเฉียงนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้ายั่วยุ

แผนการก่อนหน้านี้ของเขาล้มเหลว ซึ่งทำให้เขาไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

'ถ้าไม่ได้เป็นเพราะซ่งเทียน ฉันก็คงไม่ต้องถูกพ่อด่าทอขนาดนั้นหรอก'

ดังนั้น เขาจึงเก็บงำความโกรธแค้นเอาไว้มาโดยตลอด

เหตุผลที่ฉันเอาแต่อัปเลเวลทั้งวันทั้งคืนในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ก็เพื่อที่ฉันจะได้ตบหน้าซ่งเทียนฉาดใหญ่ในวันนี้ไงล่ะ

ในเวลานี้ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเริ่มเยาะเย้ยซึ่งกันและกัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉาก็เกิดอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาในทันที และเริ่มพ่นน้ำลายออกมา "เกาเฉียง แกจะเสแสร้งไปทำไมวะ? ระวังเถอะ เดี๋ยวพี่เทียนจะทิ้งห่างแกไปไกลลิบจนแกกลายเป็นตัวตลกซะเอง"

เกาเฉียงแค่นเสียงเยาะ "พวกแกคิดว่าฉันจะไร้ประโยชน์เหมือนพวกแกหรือไง? ซ่งเทียน เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันก็แค่ปล่อยให้นายชนะไปก่อนก็เท่านั้นเอง ฉันยังไม่ได้เอาจริงเอาจังกับการอัปเลเวลเลยด้วยซ้ำ นายคิดจริงๆ เหรอว่าจะก้าวข้ามฉันไปได้?"

ซ่งเทียนส่ายศีรษะ ขี้เกียจเกินกว่าจะเสวนาด้วย

ลู่เฉาแค่นเสียง "เดี๋ยวก็รู้!"

เกาเฉียงหัวเราะเบาๆ และยกแขนขึ้นกอดอก สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอขนาดใหญ่เบื้องหน้า

เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าของซ่งเทียนหลังจากที่เขาอัปเลเวลแซงหน้าไปแล้ว

บนหน้าจอขนาดใหญ่

การจัดอันดับยังคงเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ

เลเวลก็เลื่อนจากเลเวล 7 เป็นเลเวล 8 เช่นกัน

รอยยิ้มเยาะเย้ยของเกาเฉียงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

'หึหึ ขีดจำกัดของซ่งเทียนก็แค่เลเวล 9 เท่านั้นแหละ'

'ยิ่งเลเวลสูง ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น'

'อย่าให้ความเร็วในการอัปเลเวลในช่วงแรกๆ ของซ่งเทียนมาหลอกตาเอาได้ ในท้ายที่สุดเขาก็ต้องตามหลังฉันอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ'

เพียงไม่กี่วินาที เขาก็จะสามารถทำให้ซ่งเทียนต้องอับอายขายหน้าได้อย่างถึงที่สุดแล้ว

แต่ทว่า

การจัดอันดับยังคงเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆอย่างมั่นคง

แต่กลับไม่พบชื่อของซ่งเทียนอยู่ที่ไหนเลย

ในทางกลับกัน เกาเฉียงกลับมาปรากฏอยู่ในอันดับที่สี่

นักดาบเวท เลเวล 10

สำหรับคลาสระดับหายาก เลเวลเท่านี้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าของเกาเฉียงกลับไม่ปรากฏความรื่นเริงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความตกตะลึงแทน

'มันจะเป็นไปได้ยังไง?'

'ทำไมชื่อของซ่งเทียนถึงยังไม่ปรากฏบนรายชื่อการจัดอันดับอีกล่ะ?'

'เป็นไปไม่ได้'

'อันดับของซ่งเทียนจะสูงกว่าฉันได้ยังไง?'

ในวินาทีนั้นเอง

ซ่งเทียนก็หัวเราะเบาๆ และพูดกับเกาเฉียงซึ่งกำลังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นว่า "อืม การขึ้นไปถึงเลเวล 10 ภายในเวลาเก้าวันสำหรับคลาสระดับหายากก็ถือว่าไม่เลวนะ พยายามต่อไปล่ะ ถึงแม้ว่าแกจะไม่มีวันก้าวข้ามฉันไปได้ก็เถอะ แต่ใครล่ะจะไม่มีความฝันลมๆ แล้งๆ บ้าง?"

ลู่เฉาหัวเราะลั่นและพูดเสริมว่า "บางคนอาจจะดูเหมือนไม่มีสีหน้าอะไร แต่จริงๆ แล้วหน้าแตกจนบวมเจ่อไปหมดแล้วมั้ง!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเกาเฉียงก็ดูน่าเกลียดอย่างถึงที่สุด

เขาจ้องมองเขม็งไปยังหน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า

ผู้ชนะอันดับที่สามก็อยู่เลเวล 10 เช่นกัน และมาจากตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง

อันดับที่สองก็ไม่เหนือความคาดหมาย ยังคงเป็นหลี่จี้เยว่

นักเวทแสงศักดิ์สิทธิ์ เลเวล 12

ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ก็ถือเป็นตัวตนที่น่าเกรงขามอย่างแท้จริง

มันก็แค่นั้นแหละ

บนรายชื่อการจัดอันดับ เขาทำได้เพียงรั้งอันดับสองเท่านั้น

แล้วอันดับที่หนึ่งจะอยู่เลเวลอะไรกันล่ะ?

วินาทีนี้

ทุกคนต่างจ้องมองเขม็งไปที่ตำแหน่งอันดับหนึ่ง

อันที่จริง ทุกคนก็พอจะเดาตำแหน่งนี้ออกอยู่แล้วล่ะ

ตอนที่ดันเจี้ยนจำกัดเวลาเพิ่งจะปรากฏขึ้นมาเป็นครั้งแรก

จากนั้นซ่งเทียนก็คว้าอันดับหนึ่งในการจัดอันดับผู้เล่นหน้าใหม่ด้วยท่าทีที่ไร้เทียมทาน

เวลาผ่านไปเจ็ดวันแล้ว

ซ่งเทียนควรจะอยู่ในระดับไหนกันล่ะ?

ในทันใดนั้น นักเรียนคนอื่นๆ ที่อยู่ที่นั่นก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มถกเถียงกันถึงเรื่องนี้

"ในที่สุดก็มาถึงแล้ว! ใครกันนะที่คู่ควรกับตำแหน่งผู้เล่นหน้าใหม่อันดับหนึ่งอย่างแท้จริง!"

"นั่นก็ต้องเป็นซ่งเทียนอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องถามเลย"

"เจ็ดวันก่อน ซ่งเทียนก็เลเวล 8 ไปแล้ว ตอนนี้ล่ะ? เลเวล 12?"

"น้อยไป ขอบเขตมันแคบเกินไป ฉันเดาว่าเลเวล 13!"

"มันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอก ยิ่งเลเวลสูงขึ้น ก็ยิ่งต้องใช้ค่าประสบการณ์มากขึ้นในการอัปเลเวล ฉันว่าอย่างมากก็คงเลเวล 10 แหละ!"

...

ท่ามกลางเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ ตำแหน่งสูงสุดบนกระดานผู้นำการจัดอันดับผู้เล่นหน้าใหม่ก็ถูกเปิดเผยออกมา

อันดับที่ 1: ซ่งเทียน ปรมาจารย์หมื่นวิถี เลเวล 16!

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ

ทุกคนจ้องมองการจัดอันดับบนหน้าจอขนาดใหญ่ด้วยความตกตะลึงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในทันทีหลังจากนั้น

จากนั้นเสียงระเบิดแห่งความฮือฮาก็ดังขึ้น และสถานที่แห่งนั้นก็ตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย

แม้พวกเขาจะพยายามอย่างเต็มที่แล้วในการเดาว่าเลเวลของซ่งเทียนจะต้องสูงแน่ๆ แต่เมื่อพวกเขาได้เห็นเลเวลที่แท้จริงของซ่งเทียน พวกเขาก็อยากจะตบปากตัวเองสักสองฉาด

สิ่งที่พวกเขาพูดไปก่อนหน้านี้ มันก็แค่การดูถูกซ่งเทียนชัดๆ

เลเวล 16!

วินาทีที่เกาเฉียงเห็นการจัดอันดับ เขารู้สึกราวกับถูกค้อนอันหนักอึ้งทุบเข้าที่ศีรษะจนหูอื้ออึงไปหมด

หากเขาไม่ได้นั่งอยู่ที่เก้าอี้ ป่านนี้เขาคงจะทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นแล้วแน่ๆ

และบนแท่นสูง

วินาทีที่ชื่ออันดับที่หนึ่งปรากฏขึ้น

บรรดาผู้บริหารของโรงเรียนทั้งหมด รวมถึงตัวอาจารย์ใหญ่เอง ต่างก็ผุดลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความตกตะลึง

พวกเขาทั้งหมดจ้องมองหน้าจอขนาดใหญ่เบื้องหลังด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หยวนหงขยี้ตาอย่างแรงเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาดไป จากนั้นเขาก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมากและพูดอย่างตะกุกตะกักว่า "ปรมาจารย์หมื่นวิถี เลเวล 16 ทำลายสถิติแล้ว! เขาทำลายสถิติสูงสุดตลอดกาลแล้ว!"

"ฮ่าฮ่า ฉันว่าแล้วเชียว! ฉันว่าแล้ว! ไอ้เด็กนี่ไม่มีทางทำให้ฉันผิดหวังอย่างแน่นอน!"

ผู้บริหารโรงเรียนคนอื่นๆ มองหน้ากันด้วยความงุนงง

พวกเขาไม่สามารถเข้าใจได้เลยจริงๆ ว่าซ่งเทียนทำได้อย่างไร

แม้แต่สำหรับคลาสลับ เลเวลระดับนี้ก็ยังน่าสะพรึงกลัวจนเกินไปอยู่ดี

มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

แม้แต่ในอีกร้อยปีข้างหน้า ก็คงไม่มีใครสามารถทำลายสถิติของซ่งเทียนลงได้หรอก

บนลานกีฬา

ดวงตาของเหล่านักเรียนเป็นประกายวาววับขณะที่พวกเขาจ้องมองซ่งเทียนเขม็ง

หลายคนถึงกับพุ่งตรงไปหาซ่งเทียนเลยทีเดียว โดยหวังว่าจะได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยคลาสปรมาจารย์หมื่นวิถี เลเวล 16 หากไม่มีเหตุการณ์พลิกผันใดๆ เกิดขึ้น ซ่งเทียนก็คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหินเทาอย่างไม่ต้องสงสัย

อนาคตของพวกเขานั้นสดใสไร้ขีดจำกัด

ถ้าไม่เข้าหาตอนนี้ แล้วจะไปเข้าหาตอนไหนล่ะ?

ผู้คนต่างก็ชื่นชมในความแข็งแกร่ง

ซ่งเทียนครองอันดับหนึ่งมาโดยตลอด ซึ่งนั่นยิ่งทำให้คนเหล่านี้ชื่นชมเขามากยิ่งขึ้นไปอีก

"พี่เทียน ได้โปรดรับฉันเป็นลูกศิษย์ด้วยเถอะ ฉันทำได้ทุกอย่างเลยนะ"

"พี่เทียน พี่ต้องการสัตว์พาหนะไหม?"

"ฉัน... ฉันก็ให้พี่ขี่ได้นะ พี่เทียน..."

"หลีกทางไปให้หมดเลยพวกนาย! พ่อทูนหัว โปรดรับการคารวะจากลูกด้วยเถอะ!"

...

ซ่งเทียนไม่ได้หลงกลไปกับคำพูดเหล่านั้น แม้ฝูงชนจะพยายามประจบสอพลอเขาอย่างโจ่งแจ้ง แต่เขาก็ยังคงนิ่งเฉย ปัดป้องพวกเขาให้พ้นทาง และเดินออกไปข้างนอก

เมื่องานประชุมเสร็จสิ้นลง โดยธรรมชาติแล้วเขาก็คงไม่อยู่ที่นั่นต่อหรอก

ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งวัน

เขายังต้องฟาร์มดันเจี้ยนเพื่ออัปเลเวล และพยายามที่จะเลื่อนระดับขึ้นไปอีกสักเลเวลให้ได้

ฉันไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับคนพวกนี้หรอกนะ

หลี่จี้เยว่ยืนอยู่นอกวงล้อมของฝูงชนในตอนนั้น เมื่อเธอเห็นซ่งเทียนเดินออกมา เธอก็ยิ้มและเดินเข้าไปหาเขา "ไปกันเถอะ รถของฉันจอดอยู่หน้าโรงเรียนแล้ว ไปฟาร์มเลเวลด้วยกันที่โถงดันเจี้ยนเถอะ"

ซ่งเทียนพยักหน้าและเดินตามหลี่จี้เยว่ออกไปจากลานกีฬา

ปล่อยให้ลู่เฉายืนงุนงงอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

"พี่เทียน พี่เทียน รอฉันด้วยสิ! พี่จะลืมพี่น้องตัวเองเพียงเพราะได้อยู่กับดาวโรงเรียนไม่ได้นะเว้ย!"