บทที่ 310 กัดมันเลย!

สมองของจางเฟิงกำลังแล่นปรู๊ดปร๊าด คิดหาวิธีจัดการกับหวังเต๋อชิง ดึกดื่นป่านนี้แถมยังมีซองยาผงเล็กๆ ติดตัวมาด้วย ถ้าหมอนี่ไม่ได้กะจะมาทำเรื่องชั่วๆ จางเฟิงยอมเอาหัวเป็นประกันเลย!

เซเบิลน้อยคาบแหวนหยกไว้ในปาก แล้วเดินสะกดรอยตามไปเงียบๆ ทำให้จางเฟิงที่อยู่ในมิติสามารถมองเห็นเหตุการณ์ข้างนอกผ่านแหวนได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เหมือนกำลังดูไลฟ์สดผ่านหน้าจอมือถือเลยล่ะ

ไอ้หวังเต๋อชิงนี่มันสันดานเสียจริงๆ ในหัวมันคงมีแต่เรื่องระยำๆ เต็มไปหมดสินะ!

แต่ก็นะ หมอนี่มันก็แค่พวกใจกล้าหน้าด้านแต่ไร้น้ำยา ที่มันอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงบ้านของหลินหว่านเอ๋อร์ได้โดยสวัสดิภาพ ก็เป็นเพราะจางเฟิงสั่งห้ามไม่ให้ต้าไห่กับฝูงผึ้งป่าลงมือจัดการมันไปซะก่อนต่างหาก

ตอนนี้หลินหว่านเอ๋อร์กำลังนั่งขีดๆ เขียนๆ อะไรบางอย่างอยู่ใต้แสงเทียนสลัวๆ ในห้อง คืนนี้อากาศมันอบอ้าว เธอเลยแง้มหน้าต่างไม้ไผ่ไว้รับลมนิดหน่อย

ช่องว่างเล็กๆ นี่แหละที่เปิดโอกาสให้ไอ้ชั่วมันลงมือ!

หวังเต๋อชิงค่อยๆ ล้วงเอาซองยาผงออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วเปิดซองออกช้าๆ จากนั้นมันก็หยิบก้อนหินก้อนเล็กๆ ขึ้นมา อาศัยจังหวะที่หลินหว่านเอ๋อร์เผลอ ปาก้อนหินอัดเข้าที่ประตูไม้ด้านหลังเธออย่างแรง

ปัง! เสียงดังลั่นทำเอาหลินหว่านเอ๋อร์สะดุ้งเฮือก หันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ

จังหวะนั้นเอง หวังเต๋อชิงก็รีบสอดมือเข้าไปทางหน้าต่าง แล้วเทยาผงทั้งหมดลงในแก้วน้ำที่วางอยู่ทางขวามือของเธอทันที

ตอนที่หลินหว่านเอ๋อร์หันกลับมา เธอแอบคิดว่าเป็นจางเฟิงมาหาซะอีก แต่พอไม่เห็นใคร เธอก็เลยหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ

ต้องยอมรับเลยว่าหวังเต๋อชิงมันมือไวใจกล้าจริงๆ แต่จังหวะที่มันกำลังจะชักมือกลับ จู่ๆ เสียงหมาเห่ากรรโชกก็ดังสนั่นขึ้นมา

หลินหว่านเอ๋อร์หันขวับไปมองตามเสียงหมาเห่าทันที และวินาทีนั้นเอง เธอก็เห็นมือของหวังเต๋อชิงที่ยังชักกลับไปไม่พ้นหน้าต่างแบบเต็มๆ ตา

หลินหว่านเอ๋อร์กรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ ส่วนไอ้หวังเต๋อชิงที่เกาะอยู่ตรงหน้าต่างก็สะดุ้งโหยง รีบวิ่งหนีหางจุกตูดด้วยความหวาดผวา

พอเห็นท่าทางลนลานของมัน จางเฟิงก็แอบขำก๊ากอยู่ในใจ

ไอ้หมอนี่มันทั้งโง่ทั้งชั่วจริงๆ ให้ตายเถอะ!

ไม่ต้องพูดถึงความใจกล้าหน้าด้านที่กล้าวางยาคนอื่นต่อหน้าต่อตานะ แค่ตอนที่มันเทยาผงลงไปเมื่อกี้ ยามันก็หกเลอะเทอะขอบแก้วไปหมด ต่อให้หลินหว่านเอ๋อร์จะอยากกินน้ำแค่ไหน เธอก็ต้องสังเกตเห็นความผิดปกติแน่นอน เว้นแต่ว่าเธอจะหลับตากินนั่นแหละ

"หว่านเอ๋อร์! เกิดอะไรขึ้นลูก!"

คุณตาหลินกับคุณยายหลินที่อยู่ข้างในห้องได้ยินเสียงกรีดร้อง ก็รีบตะโกนถามพลางวิ่งหน้าตื่นออกมาดู

หลินหว่านเอ๋อร์ชี้มือสั่นๆ ไปที่หน้าต่าง "เมื่อกี้มีคนอยู่ตรงนั้นค่ะ! เขาสอดมือเข้ามาในห้อง แล้วก็เทอะไรก็ไม่รู้ลงไปในแก้วน้ำของหนู!"

คุณตาหลินกับคุณยายหลินตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินแบบนั้น จางเฟิงไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่นอน จางเฟิงไม่ใช่คนแบบนั้น!

"เหนียนเฟิง ลุยเลย! ขย้ำกล่องดวงใจมันซะ!"

จังหวะนั้นเอง เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความสะใจก็ดังแทรกขึ้นมา

"เหนียนหว่าน แกก็เข้าไปช่วยด้วย!"

เสียงเดิมดังขึ้นสั่งการอีกครั้ง

พอได้ยินเสียงคุ้นหู ทุกคนก็รีบวิ่งออกมาดูหน้าบ้านทันที พวกเขารู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงของจางเฟิง

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

"ใครอยู่ตรงนั้น!"

เสียงเอะอะโวยวายทำเอาพวกคุณตาคุณยายในคอกวัวข้างๆ อีกสามครอบครัว พากันวิ่งหน้าตื่นออกมาดู แต่ภาพที่พวกเขาเห็นกลับเป็น จางเฟิงกำลังยืนกอดอกยิ้มกริ่มอยู่หน้าบ้านหลินหว่านเอ๋อร์ พลางสั่งการให้หมาล่าสัตว์สองตัวรุมขย้ำใครบางคนอยู่อย่างเมามันส์

แถมคำพูดคำจาที่จางเฟิงใช้ตะโกนเชียร์หมาตอนนี้น่ะเหรอ... จุ๊ๆๆ ทำเอาคุณตาคุณยายทั้งสามคนถึงกับส่ายหัว แทบไม่อยากจะนับญาติกับไอ้หลานชายคนนี้แล้ว!

ช่างหยาบคายและต่ำตมซะจริงๆ!

"ดีมาก! ดีมาก! เหนียนหว่าน แกเข้าไปก่อนเลย แกไม่มีไอ้นั่นหรอกนะ ระวังอย่าไปกัดผิดที่ล่ะ! เฮ้ย! เหนียนเฟิง กัดได้สวย!"

"ลุยเลย! กัดให้มันสูญพันธุ์ไปเลย มันจะได้ยืนฉี่ไม่ได้อีก!"

...

คุณตาหลิน คุณยายหลิน และคนอื่นๆ ถึงกับอ้าปากค้าง พูดไม่ออกเมื่อเห็นท่าทางของจางเฟิง

แต่พอได้ฟังหลินหว่านเอ๋อร์เล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง ก็ไม่มีใครคิดจะเข้าไปห้ามจางเฟิงเลยสักคน

"เดี๋ยวผมเข้าไปดูให้เองว่ามันเกิดอะไรขึ้น" ถึงจางเฟิงจะเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจนเต็มสองตาแล้ว แต่เขาก็ยังแกล้งทำเป็นตีหน้าซื่อ เดินเข้าไปสำรวจในห้อง

ไม่นาน จางเฟิงก็เดินถือแก้วน้ำออกมาให้ทุกคนดู

"นี่มันแก้วน้ำสำหรับแปรงฟันของฉันนี่นา" หลินหว่านเอ๋อร์บอก

"หึหึ ไอ้เวรนี่มันช่างสรรหาที่วางยาจริงๆ ดันเอาผงยาอะไรก็ไม่รู้มาใส่ในแก้วแปรงฟันของคุณซะงั้น" จางเฟิงหัวเราะเยาะ

พอได้ยินแบบนั้น คุณตาหลิวก็รีบเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

"ขอดูหน่อยสิ!"

จางเฟิงส่งแก้วน้ำให้คุณตาหลิวอย่างระมัดระวัง คุณตาหลิวสูดกลิ่นดมดูก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็ใช้นิ้วแตะผงยาที่หกเลอะอยู่ตรงขอบแก้วขึ้นมาดมใกล้ๆ เพื่อตรวจสอบอย่างละเอียด

สีหน้าของคุณตาหลิวเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ผ่านไปสักพัก ท่านก็ค่อยๆ เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "นี่มันยานอนหลับ!"

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า แทบอยากจะพุ่งเข้าไปรุมกระทืบไอ้เดรัจฉานที่บังอาจมาวางยาหลินหว่านเอ๋อร์ให้ตายคาตีน!

จังหวะนั้นเอง เสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจก็ดังขึ้นมาติดๆ กัน

คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าไอ้คนที่กำลังโดนหมารุมขย้ำอยู่คือหวังเต๋อชิง แต่จางเฟิงน่ะรู้ดีอยู่เต็มอก

เหนียนเฟิงกับเหนียนหว่านเป็นหมาล่าสัตว์คู่ใจของจางเฟิง ปกติเขาก็ให้พวกมันกินดื่มน้ำทิพย์และสุราวิญญาณเป็นประจำ พวกมันก็เลยแสนรู้และเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัด

จางเฟิงยืนกอดอกมองสภาพอันน่าเวทนาของหวังเต๋อชิงด้วยความสะใจสุดๆ

เสียงร้องโหยหวนของหวังเต๋อชิงเรียกความสนใจจากชาวบ้านละแวกนั้นให้แห่กันมาดู ดึกป่านนี้แล้ว ก็ยังมีชาวบ้านอีกหลายคนที่ยังไม่นอน

"นั่นใครน่ะ?"

"ดูเหมือนจะเป็นหวังเต๋อชิง พวกยุวปัญญาชนที่พักอยู่บ้านพักยุวปัญญาชนนะ หมอนั่นไม่ได้โดนตำรวจจับไปแล้วเหรอ?"

"ฉันก็เพิ่งจะเห็นมันโดนปล่อยตัวออกมาเมื่อตอนกลางวันนี่เอง"

...

ชาวบ้านซุบซิบนินทากันไปต่างๆ นานา แต่ก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าเข้าไปช่วย

โดนหมาขย้ำถึงในคอกวัวดึกดื่นป่านนี้ แถมจางเฟิงกับคนอื่นๆ ยังยืนดูเฉยๆ ไม่ยอมห้ามอีก ขืนเชื่อว่าเรื่องนี้มันไม่มีเบื้องลึกเบื้องหลังก็บ้าแล้วล่ะ

"หลีกไป! พวกแกหลีกทางไปสิวะ! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยฉันที!"

ยิ่งคนมามุงดูเยอะขึ้น หวังเต๋อชิงก็ยิ่งแหกปากร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นไปอีก

มันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมไอ้หมาสองตัวนี้ ตัวก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่กลับดุร้ายและแรงเยอะขนาดนี้ มันพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์แล้วนะ แต่ก็สะบัดพวกมันไม่หลุดสักที!

ถึงตอนนี้หมาสองตัวนั้นจะเลิกกัดแล้ว แต่ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่กล่องดวงใจมันกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

"ช่วยด้วย! ตามหมอมาที! ช่วยฉันด้วย!"

ถึงจะเห็นสภาพน่าสมเพชของหวังเต๋อชิง แต่ก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าออกตัวเข้าไปช่วยเลยสักคน

ก็แหม สถานการณ์มันยังคลุมเครืออยู่ ใครจะอยากเอาตัวเข้าไปเสี่ยงล่ะ

"แล้วผู้ใหญ่บ้านไปไหนล่ะเนี่ย?"

"ผู้ใหญ่บ้านเมาปลิ้น ปลุกยังไงก็ไม่ตื่นหรอก!" ใครบางคนตะโกนตอบ

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังไงก็ต้องตามผู้ใหญ่บ้านมาจัดการ แต่เมื่อหัวค่ำเกาต้าชวนดันอารมณ์ดี ดวลเหล้ากับจางเฟิงซะเมาเละเทะ ตอนนี้คงหลับเป็นตายไม่ได้สติไปแล้วล่ะ

"พี่น้องชาวหมู่บ้านทุกคนครับ ช่วยเป็นพยานให้ผมด้วยนะ! คืนนี้ไอ้หวังเต๋อชิงมันลอบเข้ามาในคอกวัว แล้วก็แอบเอายานอนหลับใส่ลงในแก้วน้ำของสหายหลินหว่านเอ๋อร์! ยายังละลายอยู่ในแก้วอยู่เลย แถมยังมีผงยานอนหลับหกเลอะเทอะอยู่บนโต๊ะของสหายหลินหว่านเอ๋อร์ด้วย!" จางเฟิงประกาศเสียงดังกังวาน ก่อนจะหันไปจ้องหน้าหวังเต๋อชิงที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาดุดัน "หวังเต๋อชิง แกจะยอมรับสารภาพไหมฮะ?"