บทที่ 20 จัดทัพเตรียมรบ! อาสามผู้น่าสงสาร~

"เร็วเข้า! ขึ้นรถ เข้าเต็นท์ ไปหลบข้างหลังพวกเรา เร็ว!"

อู่เวินตะโกนลั่น มอบทางเลือกให้ทุกคนในทันที

กลุ่มคนที่เพิ่งวิ่งหนีตายจนสติหลุดไม่มีเวลาคิด รีบทำตามคำสั่งอู่เวินอย่างรว่างง่าย คนที่มีแรงเหลือก็พุ่งขึ้นรถหรือมุดเข้าเต็นท์ ส่วนคนที่แข้งขาอ่อนแรงวิ่งไม่ไหวก็คลานไปหลบข้างหลังกลุ่มแปดคนของอู่เวิน คว้าเสื้อผ้ามาคลุมตัวมิดชิดแล้วหมอบลงกับพื้น

อาหนิงม่านตาหดเกร็งเมื่อเห็นอาวุธในมือของชายทั้งแปดคน เธอรีบพุ่งเข้ามาถามทันที: "ยังมีอีกไหม?"

อู่เวินรู้ว่าอาหนิงไม่อยากยืมจมูกคนอื่นหายใจ จึงบอกให้เธอไปหยิบเพิ่มที่รถ

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดูเหมือนยาวนาน แต่จริงๆ เกิดขึ้นเพียงชั่วอึดใจเดียว

จังหวะที่อาหนิงวิ่งไปหยิบอาวุธ ฝูงตัวต่อศพก็พุ่งเข้าถล่มแคมป์พอดี พวกมันรวมตัวกันหนาแน่นเหมือนฝูงผึ้ง บินว่อนปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าและดิน เป็นภาพที่สยดสยองพองขน

อู่เวินยกปืนขึ้นเล็งแล้วเหนี่ยวไกปืนพ่นไฟทันที: "ยิง!!"

อู๋เสียและคนข้างๆ กระตุกมุมปาก จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังออกรบต้านโจรสลัดญี่ปุ่นยังไงอย่างนั้น

ถึงจะแอบบ่นในใจแต่แฮนด์นิ่งมาก ทันทีที่สิ้นเสียงอู่เวิน มังกรไฟสี่สายก็พุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน

ต่างจากปืนพ่นไฟของประเทศอื่นที่ยิงซ้ำได้นับสิบครั้ง รุ่นไทป์02 ยิงได้เพียงสองครั้งต่อถัง แต่แต่ละครั้งจะเผาผลาญเชื้อเพลิงหมดเกลี้ยงถัง เน้นอานุภาพทำลายล้างแบบ 'เร็ว แม่น เหี้ยม'!

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการใช้ดินปืนเป็นแรงขับดัน แม้ไฟจะแรงสะใจแต่มันก็มีข้อเสียร้ายแรงคือ แรงสะท้อนถอยหลัง มหาศาลถึง 130 ปอนด์!

นอกจากอู่เวินที่มีทักษะพิเศษจนยืนนิ่งเป็นหินได้แล้ว แม้แต่ 'หนานเสีย' และ 'เป่ยหย่า' ยังถูกแรงกระแทกจนถอยหลังไปครึ่งก้าว คนอื่นที่คิดจะฉายเดี่ยวจึงต้องลงไปนอนพังพาบกับพื้นเท่านั้น

ดังนั้นอู่เวินจึงจัดทัพให้ทั้งแปดคนแบ่งเป็นคู่ๆ คนหน้ายิง คนหลังคอยยันไหล่ไว้เพื่อประคองปืน ไม่ให้แรงดีดทำให้เสียหลักไปยิงโดนพวกเดียวกันเอง

การจัดทัพแบบนี้ยังช่วยให้สลับคู่ออกมาเติมเชื้อเพลิงได้ด้วย มังกรไฟห้าสายที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 80 ซม. พุ่งเข้ากลืนกินฝูงตัวต่อศพกลางอากาศจนพวกมันร่วงกราวลงมาเหมือนห่าฝนไฟ เป็นภาพที่ตระการตาสุดขีด!

เมื่อถังแรกหมดลง อาหนิงและจาซีก็เข้าร่วมวงรบ ทำให้มังกรไฟเพิ่มจากสี่เป็นห้าสาย เผาผลาญตัวต่อศพจนตายเกลื่อน

ใช่แล้ว จาซีถูกย่าของเขาถีบส่งออกมาช่วยรบนั่นเอง

"มังกรไฟ" ทั้งห้าสายทรงพลังมาก กลุ่มของอู่เวินสิบคนก้าวเท้าไปข้างหน้าทีละก้าว พลางพ่นไฟสกัดกั้นฝูงแมลงไว้ตรงปากทางเข้าเมืองปีศาจ

เมื่อเจอเนินดินหรือสิ่งกีดขวาง แรงดันพ่นที่สูงมากทำให้เปลวไฟเลี้ยวโค้งและกระจายตัวออก ทำให้พวกแมลงเข้าใกล้กลุ่มคนไม่ได้เลย!

เนื่องจาก Type 02 พ่นทั้งเชื้อเพลิงและไฟออกมาพร้อมกัน ตัวต่อศพที่โดนพ่นใส่จะถูกเคลือบด้วยน้ำมันเบนซินเจล ต่อให้พวกมันโดนความร้อนจนสุกไปแล้ว แต่มันจะยังถูกแผดเผาต่อไปจนกว่าน้ำมันจะหมด!

บางครั้งมีแมลงบางตัวหลุดวงล้อมกะจะมาลอบกัด แต่อู่เวินและทีมก็จัดการส่งพวกมันไปพบยมบาลอย่างรวดเร็ว

จังหวะที่หน่วยหนึ่งและหน่วยสองกำลังสลับรอบยิงกันอยู่ รถจี๊ปแรงเลอร์คันหนึ่งก็บึ่งฝ่าท้ายแคมป์มาเบรกเอี๊ยดตรงสมรภูมิ

ชายสองคนก้าวลงจากรถ คนหนึ่งผมเกรียน แววตาคมกริบ หน้าตาขึงขังดูเป็นชายชาติทหาร—นี่มันยอดบุรุษตัวจริง

ส่วนอีกคนเป็นชายร่างหนา กล้ามเป็นมัด ผมทรงหนามทุเรียน

อู่เวินเลิกคิ้วมองไปที่หวังพ่างจื่อ: "เจ้าอ้วนเข้าประจำที่!"

อู๋เสียตาโตมองผู้มาใหม่: "พ่างจื่อ? พานจื่อ? พวกนายมาได้ยังไงเนี่ย?!"

อาหนิงหรี่ตาลง เริ่มรู้ตัวว่าอาจจะโดนซ้อนแผนเข้าให้แล้ว แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน เธอจึงระบายอารมณ์ใส่ฝูงแมลงแทน

"จัดการไอ้พวกนี้ก่อนเถอะ" เจ้าอ้วนโบกมือ "ให้ตายเหอะ ทำไมตัวต่อศพมันเยอะขนาดนี้วะ!"

เจ้าอ้วนและพานจื่อต่างเคยเข็ดขยาดกับตัวต่อศพมาแล้วที่วังศพกบฏ พอมาเจอพวกมันอีกครั้งความแค้นเก่าก็ปะทุ

ทั้งคู่คว้าปืนพ่นไฟสำรองที่อาหนิงและจาซีนำมาส่งให้ขึ้นสะพายบ่าทันที

ด้วยเหตุนี้ พลังทำลายล้างของฝั่งมนุษย์จึงพุ่งทะยานขึ้นไปอีก และฝั่งแมลงก็ล้มตายเป็นเบือ!

ทัพปืนพ่นไฟสองแถวสลับกันรุกรับจนตัวต่อศพนับหมื่นนับแสนตัวถ้าไม่ตายก็หนีกระเจิง ทิ้งไว้เพียงซากไหม้เกรียมเต็มพื้นและกลุ่มควันหนาทึบในอากาศ

[ติ๊ง! ตรวจพบพฤติกรรมโอ้อวดของโฮสต์ ระดับการประเมิน 'ดีเยี่ยม' มอบรางวัลทักษะการขว้างขั้นสูง <เหนือความคาดหมาย> เรียบร้อย!]

ตาของอู่เวินลุกวาวทันที ทักษะการขว้างแถมยัง "เหนือความคาดหมาย" งั้นเหรอ? นี่มันวิชาลับอาวุธซัดชัดๆ!

เขากำลังจะดึงคู่มือออกมาอ่านด้วยความตื่นเต้น จู่ๆ ก็มีคนมาสะกิดไหล่

"เสี่ยวเวิน นายเหม่ออะไรเนี่ย พี่เรียกตั้งหลายรอบแล้ว"

อู่เวินหันไปเห็นอู๋เสียมองมาด้วยความสงสัย ข้างหลังพี่ชายมีเจ้าอ้วนกับพานจื่อยืนขนาบข้าง

ทั้งคู่มองอู่เวินเหมือนมองของแปลกที่ล้ำค่า แววตาเต็มไปด้วยความจริงจังและอยากรู้อยากเห็น

อู่เวิน: ...

เขาเอ่ยทักทายแก้เขิน "เอ่อ... สวัสดีครับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า" เจ้าอ้วนหัวเราะร่า "คนกันเองทั้งนั้นไม่ต้องสุภาพหรอก เรียกพี่พ่างจื่อก็ได้!"

ส่วนพานจื่อเรียกเขาว่า "คุณชายรอง" อย่างให้เกียรติ แต่สายตาที่อบอุ่นและน้ำเสียงนุ่มนวลกลับดูขัดกับลุคโหดๆ ของเขาอย่างบอกไม่ถูก

ต่อมา เหล่าเพ้าและต้าเหอก็เข้ามาทักทาย ในฐานะคนสนิทของตระกูลอู่ พานจื่อเองก็รู้จักพวกเขาดี

จังหวะที่อู๋เสียกำลังจะอ้าปากถามเจ้าอ้วนว่ามาได้ยังไง อู๋เหล่าซื่อก็วิ่งหน้าตั้งมาจากแคมป์เพื่อตามหาอาหนิง

"พวกคนท้องถิ่นโวยวายจะกลับบ้านกันหมดแล้ว แล้วอาเคก็เริ่มไข้ขึ้นอีก หมอประจำทีมบอกว่าต้องส่งโรงพยาบาลด่วน"

อาเคที่อู๋เหล่าซื่อพูดถึงคือผู้รอดชีวิตที่หายตัวไปก่อนหน้านี้ สังกัดบริษัทคิวเดอโก อาการของเขาแย่มาก

ส่วนพวกชาวทิเบตขวัญเสียจนอยากจะถอนตัว ต่อให้เงินรางวัลของอาหนิงจะสูงแค่ไหน แต่พวกเขาก็อยากมีชีวิตอยู่เพื่อใช้เงินมากกว่า!

พอได้ยินดังนั้น อาหนิงจึงรีบกลับไปจัดการปัญหาในแคมป์ ทิ้งให้นายแว่นดำและจางฉี่หลิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ในตอนนั้นเอง นายแว่นดำก็หยิบมือถือออกมาโบกไปมา: "ทีมของอาหนิงแตกกระเจิงแล้ว ตอนนี้หน้าที่ที่อาสามมอบให้ฉันกับคนใบ้คือคุ้มครองหลานชายทั้งสองคนของเขา"

อู๋เสียมึนตึ้บ: อาสามสั่งงานนายตาบอดกับนายใบ้เนี่ยนะ?!

ส่วนอู่เวินไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาแค่รอให้เรื่องจบจะได้หาอะไรกิน เขากระโดดโลดเต้นมาตั้งแต่เที่ยงคืนจนฟ้าสว่าง ตอนนี้หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวอยู่แล้ว

พานจื่อเห็นสภาพแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ในสายตาเขา พี่ชาย (อู๋เสีย) ก็ซื่อบื้อแถมดวงซวย ส่วนน้องชาย (อู่เวิน) ก็เด็กน้อยใสซื่อเกินไป

อาสามของเขานี่น่าสงสารจริงๆ!