บทที่ 116 จิ้งจอกเก้าหางกับกระบี่เทพ

เขาอัญเชิญมังกรมารออกมาอีกครั้ง

สัตว์ประหลาดตัวนี้ดูเหมือนจะกลัวไฟอยู่บ้าง ในขณะที่รับมือกับจิ้งจอก มันก็ยื่นเถาวัลย์เส้นหนึ่งออกมารัดมังกรมารเอาไว้ พอออกแรงดึงเบาๆ ทั้งหัว ปีก และลำตัวของมังกรมาร ก็ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ

มังกรมารกลายเป็นควันสายหนึ่ง พลังปราณธาตุไฟสลายหายไปในอากาศ

ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางใช้พลังชีวิตเฮือกสุดท้าย เข้าพันธนาการสัตว์ประหลาดตัวนี้เอาไว้ แต่เมื่อเห็นวิธีการของจางผิงอัน ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

อ่อนแอเกินไปแล้ว!

มันส่งสายตาที่สิ้นหวังไปให้จางผิงอัน

จางผิงอันไม่มีเวลาไปสนใจสายตาตัดพ้อของจิ้งจอก เขามองเห็นว่าบนก้อนหินด้านหลังจิ้งจอก มีด้ามกระบี่อยู่ด้ามหนึ่ง

นี่คือกระบี่ที่ดูแปลกประหลาดเล่มหนึ่ง ปักอยู่บนก้อนหิน เผยให้เห็นเพียงด้ามกระบี่สีขาวบริสุทธิ์ ปราณกระบี่สายหนึ่งที่ดูเลือนราง ไหลเวียนอยู่บนด้ามกระบี่

สิ่งที่ทิ่มแทงดวงตาของเขาเมื่อครู่ ก็คือกระบี่เล่มนี้งั้นรึ?

จางผิงอันเลิกโจมตีสัตว์ประหลาด แล้วกระโดดข้ามไปโดยตรง

คว้าหมับเข้าที่ด้ามกระบี่!

ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางมองจางผิงอันราวกับกำลังมองคนโง่ กระบี่เล่มนี้ ใช่ว่าใครหน้าไหนก็จะดึงมันออกมาได้หรือไง?

จางผิงอันออกแรงดึง

กระบี่ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เอ๊ะ?

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจำได้ว่า ในหนังสือดูเหมือนจะเคยบอกเอาไว้ ว่ากระบี่วิเศษบางเล่ม จำเป็นต้องใช้พลังปราณที่ถูกต้อง ถึงจะสามารถขับเคลื่อนมันได้

ไม่รู้เหมือนกันว่ากระบี่เล่มนี้ต้องการพลังปราณธาตุใด เขาจึงลองถ่ายเทพลังปราณธาตุทองเข้าไปในกระบี่ยาวก่อน กระบี่ยาวก็พลันสาดประกายแสงสีขาวออกมาในทันที แต่ทว่า มันก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อนอยู่ดี

ไม่ถูกสิ ไม่ใช่ธาตุทอง

เปลี่ยนเป็นพลังปราณธาตุไฟ

เพียงชั่วพริบตา กระบี่ยาวก็กลายเป็นเปลวเพลิง แสงสีแดงสาดส่องไปทั่วถ้ำ ลุกโชนส่งเสียงดังฟู่ๆ

แต่ก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อน ไม่ใช่ธาตุไฟเหมือนกัน

ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางใกล้จะตายแล้ว หนามเถาวัลย์อาบยาพิษอันแหลมคมหลายสิบเส้น ได้แทงทะลุร่างกายของมันไปแล้ว

ทั่วทั้งร่างกายถูกแทงจนพรุนไปหมด มีเพียงหางทั้งเก้าเส้นเท่านั้น ที่ยังคงรัดสัตว์ประหลาดตัวนี้เอาไว้แน่น

สัตว์ประหลาดรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง

ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางตัวนี้ช่างรับมือยากรับมือเย็นเสียจริง ราวกับว่าร่างกายและหางของมัน เป็นสิ่งมีชีวิตสองชนิดที่แตกต่างกัน ร่างกายยับเยินขนาดนี้แล้ว เห็นๆ อยู่ว่าจิ้งจอกกำลังจะตาย แต่ทำไมหางถึงได้ยังมีพละกำลังมากมายขนาดนี้?

ฉึก!

แทงซ้ำลงไปอีกครั้ง

แทงทะลุร่างปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง

ไม่มีเลือดไหลออกมาอีกแล้ว เลือดในตัวปีศาจจิ้งจอกเก้าหางไหลออกไปจนหมดตั้งนานแล้ว ก็แค่มีรูกลวงเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามรูเท่านั้นเอง

แสงสีน้ำเงินสาดประกาย พลังปราณธาตุน้ำตลบอบอวลไปทั่วทั้งถ้ำ

กระบี่ก็ยังคงไม่ขยับ

ไม่ใช่พลังปราณธาตุน้ำ!

จางผิงอันแทบจะเป็นบ้า ตัวเองดวงซวยขนาดนี้เลยรึเนี่ย?

เอาใหม่! เขาถ่ายเทพลังปราณธาตุดินสีเหลืองทองเข้าไปในกระบี่ กระบี่ก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง แต่ก็ยังคงไม่ขยับเหมือนเดิม

จางผิงอันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ โอกาสครั้งสุดท้ายแล้ว เขาถ่ายเทพลังปราณธาตุไม้เข้าไปในกระบี่ ทั่วทั้งถ้ำก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคราม เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิตชีวา

มารดามันเถอะ!

ก็ยังคงไม่ได้ผลอยู่ดี!

กระบี่วิเศษยังคงไม่ขยับเขยื้อน ดึงไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เอ่อ!

นี่มันกระบี่บ้าอะไรเนี่ย?

พลังธาตุทั้งห้าใช้ไม่ได้ผลเลยงั้นรึ?

กรอบแกรบ!

กรอบแกรบ!

สัตว์ประหลาดเริ่มดึงเถาวัลย์ที่แทงทะลุร่างปีศาจจิ้งจอกเก้าหางออกมา หันหน้าไปมองจางผิงอัน

จางผิงอันหวาดกลัวจนตัวสั่น แล้วก็ระเบิดความโกรธออกมา

ในเมื่อพลังธาตุทั้งห้าใช้ไม่ได้ผล งั้นก็ลองใช้สายฟ้าเทพดูสิ!

หมอกหนาทึบที่อยู่เหนือจุดตันเถียนสลายไป จางผิงอันไม่คิดจะปิดบังพลังของตัวเองอีกต่อไป สายฟ้าเทพอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะลักออกมาจากร่างกายของเขา ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณจนไปถึงมือทั้งสองข้างของเขา แล้วถ่ายเทพลังแห่งสายฟ้าเทพเข้าไปในกระบี่ยาวอันแปลกประหลาดเล่มนี้

แสงอัสนีสาดประกาย

ทั่วทั้งถ้ำ ดังกึกก้องไปด้วยเสียงของอัสนีเทพเก้าสวรรค์

สะเทือนเลื่อนลั่น กังวานไกล

แม้แต่สัตว์ประหลาดและปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ก็ยังเหม่อลอยไปชั่วขณะ

จางผิงอันค่อยๆ ดึงกระบี่ยาวออกมาทีละชุน สามารถดึงออกมาได้จริงๆ พลังสายฟ้าเทพในร่างกาย ไหลทะลักเข้าไปในกระบี่ยาวอย่างไม่ขาดสาย

ปัญหาอีกอย่างก็ตามมาติดๆ!

แย่แล้ว!

นี่มันกระบี่ผีสางอะไรกันเนี่ย

จะสูบพลังสายฟ้าเทพในร่างข้าไปจนหมดอยู่แล้วเนี่ย!

จางผิงอันรู้ได้ในทันที ว่าตัวเองประเมินกระบี่ยาวเล่มนี้ต่ำไป ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ ไม่มีทางที่จะใช้งานมันได้อย่างปกติเลย

แต่ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ปล่อยให้กระบี่ยาวดูดซับพลังสายฟ้าเทพไปพลาง กัดฟันกรอด ชูกระบี่ยาวขึ้นสูง แล้วฟันฉับลงไปที่หัวของสัตว์ประหลาดที่ถูกหางของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางรัดเอาไว้

เดิมทีเขาตั้งใจจะแทงเข้าไป

แต่มันควบคุมกระบี่ยาวไม่ได้จริงๆ สุดท้ายก็เลยทำได้แค่ฟันลงไป

ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อเห็นว่าจางผิงอันสามารถดึงกระบี่ยาวออกมาได้จริงๆ สีหน้าของมันดูแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง

กระบี่เทพ!

แสงอัสนี!

เมื่อฟันลงไป ก็พบกับแรงต้านทานเพียงเล็กน้อย กระบี่เทพก็ดูดซับพลังสายฟ้าเทพเข้าไปอีกอย่างบ้าคลั่ง

กรอบแกรบ!

ร่างกายอันแข็งแกร่งทนทานของสัตว์ประหลาด ถูกกระบี่เทพที่ไร้ชื่อเล่มนี้ ตัดขาดไปทีละชุน

จนกระทั่งถูกผ่าออกเป็นสองซีก

อ๊าก!

มันส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา ไม่เหมือนเสียงของสิ่งมีชีวิตเลยแม้แต่น้อย กลับเหมือนเสียงโลหะเสียดสีกันเสียมากกว่า ฟังแล้วทำเอาจางผิงอันสั่นสะท้านไปทั้งตัว

กระบี่เทพไม่เพียงแต่จะผ่าสัตว์ประหลาดออกเป็นสองซีกเท่านั้น แต่ยังตัดหางของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางขาดไปหนึ่งเส้นพร้อมกันด้วย

พลังงานอันน่าสะพรึงกลัว กระเพื่อมไปมาอยู่ในพื้นที่เล็กๆแห่งนี้

จางผิงอันหน้ามืดวูบ แล้วสลบเหมือดไปในทันที

เขาแทบจะถูกกระบี่เทพสูบพลังไปจนหมดตัว

โชคดีที่หลังจากผ่าสัตว์ประหลาดออกเป็นสองซีกแล้ว กระบี่เทพก็หยุดดูดซับพลังสายฟ้าเทพ ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง

ก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

จางผิงอันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว พยายามฝืนลืมตาขึ้นมา ทั่วทั้งร่างกายเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด

ฟู่!

ฟู่ฟู่!

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้ง

ถึงค่อยพลิกตัวลุกขึ้นนั่งจากพื้นได้

ภายในถ้ำเงียบสงัด สัตว์ประหลาดตายแล้ว ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็ตายแล้วเช่นกัน

กระบี่เทพร่วงหล่นอยู่บนพื้น

ไม่เลวเลย ตัวเองยังไม่ตายแฮะ!

สัตว์ประหลาดตัวนี้ มันจะแข็งแกร่งเกินไปแล้วมั้ง?

จางผิงอันลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางโซเซ เดินไปที่หน้าซากสัตว์ประหลาด ภายใต้การฟันของกระบี่เทพเพียงครั้งเดียว เถาวัลย์เหล่านี้ล้วนเหี่ยวเฉาลง ถูกผ่าครึ่งจากตรงกลาง มีชิ้นส่วนกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ดูคล้ายกับเศษชิ้นส่วนเครื่องจักร

บนพื้นยังมีชุดเกราะสีดำรูปร่างหน้าตาประหลาดตกอยู่อีกหนึ่งชุด

จางผิงอันเดินเข้าไปหยิบชุดเกราะสีดำชุดนี้ขึ้นมา ดูเหมือนว่าจะเป็นของวิเศษที่สัตว์ประหลาดตัวนี้สวมใส่อยู่ พอตายแล้ว มันก็เลยหลุดออกมา

เป็นเกราะที่แปลกประหลาดจริงๆ

เห็นๆ อยู่ว่าสัตว์ประหลาดถูกผ่าออกเป็นสองซีกแล้ว แต่ชุดเกราะสีดำชุดนี้ กลับยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน เขาหันไปมองกระบี่เทพที่ตกอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง

มองด้วยสายตาเหยียดหยาม "เจ้าก็ไม่ได้เรื่องเหมือนกันนี่นา!"

กระบี่เทพไม่ได้สนใจเขาเลย

เพราะกังวลว่าชุดเกราะชุดนี้อาจจะมีความแปลกประหลาดซ่อนอยู่ เขาจึงไม่กล้าสวมใส่มัน

เขาเก็บชุดเกราะสีดำอันแปลกประหลาดชุดนี้ เข้าไปในกล่องดำเสียก่อน

จางผิงอันรู้สึกเบื่อหน่าย จึงเดินไปที่ข้างๆปีศาจจิ้งจอก

ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางตัวนี้สิ้นอายุขัยไปตั้งนานแล้ว หากไม่ใช่เพราะยังมีห่วงอยู่ในใจ ทำให้ไม่ยอมสิ้นใจไปเสียที เกรงว่าก่อนที่จางผิงอันจะมาถึง มันก็คงจะตายไปนานแล้ว

บนพื้นมีตัวอักษร!

สิ่งที่ทำให้จางผิงอันแทบจะเป็นบ้าก็คือ ตัวอักษรเหล่านี้ เห็นๆ อยู่ว่าไม่ใช่ตัวอักษรใดๆ ในทวีปซวิ่น แต่เขากลับอ่านมันออกเสียอย่างนั้น

ความรู้สึกแบบนี้ มันช่างแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นเสียจริงๆ

ตัวเองมีความสามารถแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ข้าไม่ใช่เผ่าพันธุ์ปีศาจเสียหน่อย ทำไมถึงอ่านตัวอักษรของเผ่าพันธุ์ปีศาจออกได้ล่ะ? เขานึกย้อนกลับไปตอนที่เพิ่งจะเข้ามาในถ้ำแห่งนี้ ตอนที่จิ้งจอกร้องคำราม เขาก็ยังฟังภาษาจิ้งจอกออกเลยนี่นา

นี่มันน่าปวดหัวเกินไปแล้ว!

บนพื้นมีตัวอักษรที่เขียนโย้เย้ไปมาเพียงสี่คำ: ขัดขวางพวกมัน!

หมายความว่ายังไง?

ขัดขวางใคร?

หมายถึงพวกสัตว์ประหลาดพวกนี้งั้นรึ?

จางผิงอันปรายตามองซากศพของสัตว์ประหลาดแวบหนึ่ง ภายในใจก็รู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี สัตว์ประหลาดพวกนี้ มองยังไงก็มีระดับการฝึกวิชาอยู่ในระดับจู้จีทั้งนั้น

หากไม่ใช่เพราะจิ้งจอกเก้าหางยอมสละชีวิตเพื่อพันธนาการสัตว์ประหลาดตัวนี้เอาไว้ ผนวกกับความบังเอิญที่มีกระบี่เทพที่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้เล่มนี้อยู่ ถึงสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้อย่างหวุดหวิดถ้าไม่อย่างนั้นล่ะก็!

ล้อเล่นกันหรือไง?