บทที่ 990 หางใต้ก้นทะเลสาบ นี่มันตัวบ้าอะไรกันแน่?

"มาแล้ว"

ซูม่อหรี่ตาลง สัมผัสถึงไอปีศาจสายนั้นอย่างละเอียด เพราะเกรงว่าจะพลาดรายละเอียดแม้เพียงนิดเดียว

ในสายตาของเขา น้ำในทะเลสาบที่เคยใสสะอาด บัดนี้กลับขุ่นมัวอย่างยิ่ง

ไอปีศาจสีดำค่อยๆ กัดกินไปทั่วทั้งทะเลสาบ ราวกับหยดหมึกลงในชามน้ำ

พลังประหลาดที่ยากจะสังเกตเห็นกำลังควบแน่นอย่างช้าๆ ท่ามกลางวังวนน้ำ

หากไม่ใช่เพราะซูม่อฝึกฝนวิชาช่วงชิงวิญญาณ จนมีความสามารถในการสัมผัสเหนือกว่าผู้ฝึกตนทั่วไป

ก็คงไม่อาจสัมผัสถึงพลังสายนี้ได้เลย

ตูม!

ทะเลสาบจิ้งเยว่ทั้งผืนสั่นสะเทือน ไอปีศาจพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ม้วนตัวทะยานไปตามชั้นเมฆ

"น่ากลัวถึงเพียงนี้เชียว?"

ไต้ซือจิ้งหยวนหน้าซีดเผือด ถูกไอปีศาจนั้นบีบให้ต้องถอยหลังไปหลายก้าว ในใจเต็มไปด้วยความตระหนก

ภายใต้ผนึกนั่น

ตกลงว่ามันกดทับตัวประหลาดอะไรเอาไว้กันแน่?

เปรี๊ยะ!

คล้ายมีเสียงแตกหักดังขึ้น น้ำในทะเลสาบชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจมดิ่งลงอย่างบ้าคลั่ง

เพียงชั่วพริบตา ทะเลสาบจิ้งเยว่ก็เหือดแห้งไปกว่าครึ่ง

"จับตัวแกได้แล้ว"

แววตาซูม่อเป็นประกายวาบ ในที่สุดเขาก็สามารถจับทิศทางของพลังประหลาดนั้นได้ท่ามกลางไอปีศาจที่สับสนวุ่นวาย

ด้วยข้อได้เปรียบของวิชาช่วงชิงวิญญาณ ทำให้ซูม่อมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า หลังจากพลังประหลาดนั้นควบแน่นเข้าด้วยกัน มันกลับกลายเป็น หางที่มีขนปุกปุยเส้นหนึ่ง

เวลานี้

หางเส้นนั้นกำลังค่อยๆ สลายตัวไป

ซูม่อไม่ลังเลอีกต่อไป พลังวายุอัสนีปะทุขึ้นจากเบื้องหลัง ร่างทั้งร่างกลายเป็นแสงเย็นเยียบ พุ่งทะยานเข้าหาใจกลางทะเลสาบอย่างรวดเร็ว

"ที่ปรึกษาซู......"

ฉินอวิ๋นฮุยและเสิ่นซือหยวนตกใจจนหน้าถอดสี เห็นเพียงซูม่อไปถึงใจกลางทะเลสาบแล้ว และฝาดฝ่ามือลงสู่ผิวน้ำอย่างรุนแรง

ตูม!

กรงเล็บมังกรสีเลือดพุ่งทะลักออกมาจากแขนของซูม่อ ห้ากรงเล็บดูดุดันน่าเกรงขาม แสงสีเลือดระเบิดออก

"ออกมา!"

ซูม่อคำรามลั่น กรงเล็บมังกรสีเลือดรวดเร็วดั่งสายฟ้า แทงทะลุผิวน้ำอย่างป่าเถื่อนและรุนแรง มุดลึกลงสู่ก้นทะเลสาบในชั่วพริบตา เข้าไปตะปบหางสีดำที่กำลังสลายตัวอยู่ในโคลนตม

หวิง หวิง หวิง——

ราวกับสัมผัสได้ถึงพลังของกรงเล็บมังกรสีเลือด หางสีดำที่ดูเลือนลางนั้นสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วในการสลายตัวเพิ่มมากขึ้น

ในจังหวะที่กรงเล็บของซูม่อคว้าจับหางดำไว้ได้ หางนั้นก็สั่นไหวรุนแรงและสลายไปเกินครึ่ง

"เชี่ยเอ๊ย"

ซูม่อสบถด่า

ไอ้เจ้านี่มันยังกับปลาไหล ลื่นปรื๊ดจับตัวยากชะมัด

เขากดฝ่ามือลง

กรงเล็บมังกรสีเลือดหุบเข้าหากัน ตะปบส่วนที่เหลือเพียงเล็กน้อยของหางดำไว้แน่น เลือดลมลุกโชนเผาไหม้

ฉ่า ฉ่า ฉ่า——

หางดำเส้นนั้นดิ้นรนอยู่ในกรงเล็บมังกรสีเลือดอย่างบ้าคลั่ง พยายามพุ่งชนหาทางออก แต่ก็ถูกพลังเลือดลมของซูม่อกันกลับไป ทว่าไอปีศาจยังคงเล็ดลอดออกมาไม่หยุด

"หนีเก่งนักนะ?" ซูม่อขมวดคิ้วแน่น แม้แต่เลือดลมของเขาก็ยังล็อกไว้ไม่อยู่

วิ้ง!

ที่จุดตันเถียน

โซ่ตรวนทัณฑ์สวรรค์ที่เดิมทีดูง่วงงุน กลับตื่นตัวขึ้นมาทันควัน สั่นไหวด้วยความกระหาย

"หืม?"

ซูม่อฉุกคิดในใจ โซ่ตรวนทัณฑ์สวรรค์มุดออกมาจากตันเถียน ราวกับงูยักษ์ที่แผ่ประกายสายฟ้า ม้วนตัวไปตามกรงเล็บมังกร มุดลงไปในน้ำทะเลสาบ

เคร้ง เคร้ง เคร้ง——

หลังจากสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โซ่ตรวนทัณฑ์สวรรค์ก็ระเบิดแสงอัสนีออกมา พันธนาการหางที่อยู่ในกรงเล็บจนกลายเป็นก้อนกลมๆ เหมือนไหมพรม

ความเร็วในการรั่วไหลของไอปีศาจช้าลงไปมาก

"ออกมา!"

ซูม่อกระชากแขนขึ้น กรงเล็บมังกรชูพ้นเหนือน้ำ จับก้อนกลมที่มีสายฟ้ากะพริบวิบวับเอาไว้ แสงสีเลือดปะปนกับแสงสีดำ แผ่ซ่านกลิ่นอายเลือดและไอปีศาจที่รุนแรง

"ซี๊ด——"

เสิ่นซือหยวนแววตาตกตะลึงสุดขีด

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ในมือของซูม่อกำลังกำกลุ่มไอปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้

ซูม่อ

จับมันออกมาได้จริงๆ เหรอนั่น?

ฉินอวิ๋นฮุยเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ตอนอยู่ที่หุบเขาหมาป่า พอผนึกแตก ไอปีศาจก็สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

แต่คราวนี้

ที่ปรึกษาซูเตรียมตัวมาดี ถึงกับจับไอปีศาจไว้ได้เลยหรือ?

"เหล่าฉิน ประสกซูจับตัวอะไรออกมาน่ะ?" ไต้ซือจิ้งหยวนตกใจแทบสิ้นสติ

คุณพระช่วย

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าปีศาจมารนั่นเป็นยังไง แค่ความเก่งกาจของประสกซู มันก็น่ากลัวเกินไปแล้ว

โซ่ตรวนประกายสายฟ้านั่น ทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

ไต้ซือจิ้งหยวนย่อมรู้ดี

โซ่สายนั้น

มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นสิ่งที่เหล่าฉินเคยเล่าให้ฟัง ว่าที่ปรึกษาซูไปแย่งชิงมาจากทัณฑ์สวรรค์

สิ่งที่เหล่าฉินพูด เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?

ซู่ ซู่——

น้ำในทะเลสาบไหลบ่าออกไปจนหมดสิ้น ทะเลสาบจิ้งเยว่เหือดแห้ง เผยให้เห็นก้นทะเลสาบที่ว่างเปล่า แม้แต่กุ้งหอยปูปลาเขาสักตัวก็ไม่มี

ที่ก้นทะเลสาบมีรูขนาดใหญ่ ร่องรอยน้ำที่ไหลบ่าเข้าไปมีเสียงดังสนั่น เห็นได้ชัดว่าเป็นทางเชื่อมสู่แม่น้ำใต้ดินขนาดใหญ่

น้ำทั้งทะเลสาบ คงจะไหลตามแม่น้ำใต้ดินไปที่ไหนสักแห่งแล้ว

ซูม่อเพ่งมองลงไป

เป็นไปตามคาด

ท่ามกลางโคลนตมก้นทะเลสาบ มีตะปูเหล็กขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยอักขระคาถา กำลังผุกร่อนอย่างรวดเร็ว

"ถือว่าแกหนีเร็ว"

ซูม่อมองดูในอุ้งมือตัวเอง มีเพียงหางสีดำยาวประมาณครึ่งฟุต ที่กำลังดิ้นรนอยู่ในก้อนพลังที่โซ่ตรวนทัณฑ์สวรรค์พันธนาการไว้

แต่ไม่ว่าจะดิ้นยังไงก็หนีไม่ออก

"ที่ปรึกษาซู"

พวกฉินอวิ๋นฮุยทั้งสามคนรีบก้าวเข้ามาหา ซูม่อยื่นฝ่ามือออกไป "มันคือไอ้ตัวพรรค์นี้แหละครับ"

"นี่มันดูเหมือน......"

เสิ่นซือหยวนเพ่งมองอย่างละเอียดครู่หนึ่ง เอ่ยอย่างสงสัยว่า "ดูเหมือนจะเป็นซากส่วนหนึ่งของหาง ดูจากรูปทรงแล้ว คล้ายกับหางจิ้งจอกเลยนะ"

"หรือว่า......"

แววตาเสิ่นซือหยวนฉายแววตกใจ รีบเอ่ยถามว่า "ที่ปรึกษาซู ตอนอยู่ที่หุบเขาหมาป่า คุณเห็นชัดไหมว่ามันคือตัวอะไร?"

"ไม่เห็นครับ"

ซูม่อส่ายหน้า เอ่ยอย่างเขินอายเล็กน้อย "ตอนนั้นผมกะว่าจะมีของใหญ่โผล่ออกมา เลยไม่ได้มัวไปสนใจรายละเอียดพวกนั้นน่ะครับ"