ตอนที่ 12 ภารกิจแบบเลือกตอบ รางวัลหลายต่อ

ตอนที่ 12 ภารกิจแบบเลือกตอบ รางวัลหลายต่อ

หยางเฉินไม่สนใจเสียงห้ามปรามของแม่และพี่สาว เขาก้าวยาวๆ ออกไปเผชิญหน้ากับชาวบ้านที่ลานบ้าน

หยางฝูไม่อยากให้ลูกชายต้องมามีเรื่องผิดใจกับชาวบ้าน จึงรีบพูดห้าม

"แกกลับเข้าบ้านไปเถอะ พ่อจัดการเองได้"

หยางเฉินแย้ง

"พ่อมัวแต่ต่อปากต่อคำกับพวกมันแบบนี้ แล้วจะไปจัดการอะไรได้ ให้ผมจัดการเองดีกว่า"

หยางฝูมองว่าลูกชายเพิ่งจะเริ่มต้นชีวิต ยังมีหนทางอีกยาวไกล หากมีเรื่องบาดหมางกับชาวบ้าน วันข้างหน้าก็คงจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านลำบาก ดังนั้น ให้เขาที่เป็นพ่อออกหน้ารับบทคนเลวไปเองจะดีกว่า

หยางฝูยืนกราน

"พ่อบอกว่าจัดการได้ก็ต้องได้สิ ขืนปล่อยให้แกจัดการ ไม่เกินสามประโยคคงได้ลงไม้ลงมือกันแน่ ชีวิตแกเพิ่งจะเริ่มต้น วันข้างหน้ายังต้องพึ่งพาอาศัยพวกเขานะ ให้พ่อเป็นคนจัดการเองเถอะ ต่อให้ต้องผิดใจกับพวกเขาก็ไม่เป็นไรหรอก"

หยางเฉินสวนกลับ

"พึ่งพาอาศัยผีน่ะสิ คนพรรค์นี้ไม่คู่ควรให้ผมไปเสวนาด้วยหรอก"

เมื่อเห็นหยางเฉินมีท่าทีแข็งกร้าว หยางชุนก็เริ่มตำหนิ

"หยางฝู แกหัดสั่งสอนลูกแกบ้างนะ ถึงเขาจะเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่จบมหาวิทยาลัยชั้นนำ แต่สันดานไม่ได้เข้ากับวุฒิการศึกษาเลยสักนิด"

หยางฝูปกป้องลูกชาย

"ท่านเลขาฯ จะด่าก็ด่าผมเถอะครับ แต่อย่าด่าลูกผมเลย ถึงคำพูดเขาจะฟังดูแข็งกระด้าง แต่มันก็เป็นความจริงนะ พวกเขาไม่มีเงิน แล้วทำไมผมต้องให้ด้วย หมู่บ้านจะตัดถนนสร้างวัด แล้วทำไมผมต้องออกเงิน"

หยางชุนยังคงหว่านล้อม

"ก็ครอบครัวแกรวยล้นฟ้าขนาดนี้นี่นา ดูเฟอร์นิเจอร์พวกนี้สิ ไหนจะรถหรูนั่นอีก มูลค่าตั้งหลายสิบล้าน ซื้อของพวกนี้ได้สบายๆ เงินเก็บในธนาคารก็ต้องมีไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยล้านอยู่แล้ว ให้ยืมเงินแค่ไม่กี่ล้านมาสร้างสาธารณประโยชน์ให้หมู่บ้าน มันจะไปยากอะไรหนักหนา"

หยางฝูปฏิเสธเสียงแข็ง

"ไม่ให้ยืม ไม่มีเงิน! พวกคุณกลับไปได้แล้ว ผมจะกวาดลานบ้าน"

พูดจบ หยางฝูก็คว้าไม้กวาดขึ้นมากวาดพื้นลานบ้านอย่างเอาเป็นเอาตาย จงใจปัดฝุ่นให้คลุ้งกระจายไปทั่ว เพื่อไล่ต้อนชาวบ้านให้ออกไปจากบ้าน

เมื่อถูกไล่ตะเพิดออกมา ชาวบ้านก็พากันไปรุมล้อมหยางชุนที่หน้าบ้านแทน

"ท่านเลขาฯ ท่านต้องไปเกลี้ยกล่อมตาเฒ่าหยางให้ได้นะ เขารวยขนาดนั้น จะให้ยืมเงินมาตัดถนนสร้างวัดหน่อยจะเป็นไรไป เรื่องนี้มันเกี่ยวพันถึงปากท้องของพวกเราทุกคนนะ จะยอมให้เขามาปฏิเสธง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด"

"ใช่ๆ ก็อย่างที่ท่านเลขาฯ บอกนั่นแหละ ถ้าวัดเกาหวงสร้างเสร็จ แล้วจัดงานวัดทุกเดือน พวกเราก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้น จะยอมให้ไอ้เฒ่าหยางมาทำให้พวกเราชวดเงินก้อนนี้ไม่ได้นะ"

"ถ้าพูดกันดีๆ แล้วไม่ยอมฟัง ก็ต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดกดดันมันซะเลย ไหนท่านเลขาฯ เคยบอกว่าหลุมศพปู่ย่าของไอ้หยางเฉินมันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ ท่านก็เอาเรื่องนี้ไปขู่มันสิ ถ้าไม่ยอมให้ยืมเงิน ก็จะสั่งขุดหลุมศพทิ้งซะเลย"

"เออ ความคิดเข้าท่าเว้ย ถ้าไม่ขู่ให้กลัว มันก็คงไม่ยอมควักเงินออกมาหรอก"

อันที่จริง นโยบายของรัฐบาลก็มีการรณรงค์เรื่องการปรับปรุงพื้นที่ฝังศพ เปลี่ยนเป็นป้ายหลุมศพแบบนอน และจัดภูมิทัศน์ให้เป็นสวนจริงๆ นั่นแหละ

แต่เบื้องบนก็แค่สั่งการมาด้วยวาจา ยังไม่มีหนังสือคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรลงมาอย่างเป็นทางการ

ชาวบ้านหลายครอบครัวก็ยังคงฝังบรรพบุรุษไว้ในที่ดินทำกินของตัวเอง โดยไม่ได้เคลื่อนย้ายไปไหน

ถ้าหยางชุนเอาเรื่องหลุมศพปู่ย่าของหยางเฉินมาเป็นข้ออ้างเล่นงาน ก็เท่ากับเป็นการบีบบังคับกรรโชกทรัพย์กันชัดๆ

วิธีนี้มันออกจะดูไร้มนุษยธรรมและผิดบาปไปหน่อย

แต่ชาวบ้านพวกนี้สนที่ไหนกันล่ะว่าหยางชุนจะเต็มใจหรือไม่

ในสายตาของพวกเขา ตอนนี้รายได้จากงานวัดในแต่ละเดือนได้กลายเป็นของตายไปแล้ว

ถ้าแผนการสร้างวัดต้องมาพังทลายลง พวกเขาก็จะพาลคิดไปว่าตัวเองสูญเสียรายได้ส่วนนี้ไป

เมื่อทนเสียงรบเร้าของชาวบ้านไม่ไหว หยางชุนก็พยักหน้ารับปาก

"เอาเถอะๆ คืนนี้ฉันจะกลับไปคิดทบทวนดู พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที"

ชาวบ้านพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไป

หลังกินข้าวเย็นเสร็จ หยางเฉินก็นอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง

วันนี้เขาโด่งดังเป็นพลุแตกจากคลิปวิดีโอและไลฟ์สดของหวังเอ้อร์หลง

เพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนต่างก็ทักข้อความมาถามไถ่กันเกรียวกราว ว่าตอนนี้เขาทำงานอะไร ทำไมถึงรวยอู้ฟู่ขนาดนี้

จะให้ตอบยังไงล่ะ หยางเฉินก็เลยเลือกที่จะเมินข้อความพวกนั้นไป

บางคนก็โทรมาหาโดยตรง เขาก็กดตัดสายทิ้งหมด

สองวันมานี้เขาวุ่นวายกับเรื่องงานแต่งของพี่สาวจนปวดหัวไปหมด แทบไม่ได้พักผ่อนเลย

เพียงไม่นาน หยางเฉินก็ผล็อยหลับไป

เขาหลับยาวจนกระทั่งสะดุ้งตื่นเพราะเสียงแจ้งเตือนจากระบบในเวลาสิบโมงเช้า

"ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ!"

หลังจากระบบเปิดใช้งานแล้ว มันจะทำการลงชื่อเข้าใช้ให้อัตโนมัติทุกๆ สิบโมงเช้า

เมื่อลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ หยางเฉินจึงจะได้รับโอกาสในการทำภารกิจ

หยางเฉินลืมตาขึ้น บิดขี้เกียจขับไล่ความง่วงงุน

ในตอนนั้นเอง หน้าจอแสงจากระบบก็เด้งขึ้นมา

"สวัสดีตอนเช้าเจ้านาย ลงชื่อเข้าใช้เสร็จสิ้น ระบบได้ออกภารกิจใหม่แล้ว นี่คือภารกิจแบบเลือกตอบ เจ้านายสามารถเลือกทำภารกิจใดภารกิจหนึ่ง หรือจะเลือกทำทั้งหมดเลยก็ได้ หากเลือกทำเพียงบางภารกิจ เมื่อทำสำเร็จก็จะได้รับรางวัลตามที่กำหนดไว้ในภารกิจนั้นๆ หากเลือกทำทั้งหมด เมื่อทำสำเร็จก็จะได้รับรางวัลทั้งหมดเช่นกัน แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ หากเลือกทำทั้งหมด แล้วมีภารกิจใดภารกิจหนึ่งไม่สำเร็จ เจ้านายก็จะไม่ได้รับรางวัลอะไรเลย ต้องการดูรายละเอียดภารกิจหรือไม่"

ระบบนี้มันชักจะเหมือนข้อสอบปรนัยสมัยเรียนเข้าไปทุกที

สมมติว่าข้อสอบมีคำตอบที่ถูกคือ ก ข และ ค

ถ้าเลือกตอบแค่ข้อใดข้อหนึ่งหรือสองข้อ ก็จะได้คะแนนไปบางส่วน

แต่ถ้าเลือกตอบครบทั้ง ก ข และ ค ถึงจะได้คะแนนเต็ม

หยางเฉินรีบสลัดความง่วงทิ้ง แล้วตั้งใจฟัง

มีภารกิจให้ทำ ก็แปลว่ามีรางวัลให้ลุ้น แน่นอนว่าเขาต้องทำอยู่แล้ว

ส่วนจะเลือกทำแค่ข้อเดียวหรือเหมาหมด ก็ต้องขอดูรายละเอียดภารกิจก่อนตัดสินใจ

หยางเฉินสั่ง

"ดูรายละเอียด"

"ภารกิจที่ 1 ขายชุดชั้นในทั้งหมดให้หมดภายในเที่ยงคืนวันนี้ โดยมีข้อแม้ว่าห้ามขาดทุนเด็ดขาด รางวัลเมื่อทำสำเร็จคือ หุ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ของบริษัทการค้าเสื้อผ้าเทียนหลาน"

"ภารกิจที่ 2 ทำให้แฟนเก่าล้มเลิกความคิดที่จะขอคืนดีด้วยความสมัครใจ รางวัลเมื่อทำสำเร็จคือ เงินสด 100 ล้านหยวน"

"ภารกิจที่ 3 ทวงเงิน 50,000 หยวนที่หยางลี่ยืมไปเมื่อวานกลับคืนมาให้ได้ รางวัลเมื่อทำสำเร็จคือ หุ้นเจ็ดสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ของเครือบริษัทอสังหาริมทรัพย์ไห่เซิ่ง"

"โปรดเลือกภารกิจที่ต้องการ"

หยางเฉินเริ่มคิดคำนวณอย่างรอบคอบ

ภารกิจที่ 1 ขายชุดชั้นในสตรีให้หมด ก็คือต้องเคลียร์สต็อกสินค้าทั้งหมดที่แผงลอยของเขานั่นแหละ

แถมยังห้ามขายขาดทุนอีก อย่างน้อยก็ต้องได้ทุนคืน

เขารีบนึกทบทวนดูว่าตัวเองมีสินค้าเหลืออยู่เท่าไหร่

น่าจะมีเสื้อชั้นในเหลืออยู่ประมาณ 50 ตัว กับกางเกงในอีก 200 ตัว

ตอนนี้เวลาสิบโมงห้านาที จะให้ขายให้หมดภายในเที่ยงคืน ดูแล้วไม่ใช่งานหมูๆ เลยนะเนี่ย

เพราะปกติตอนที่เขาไปตั้งแผงลอย คืนนึงก็ขายได้แค่สิบกว่าตัวเท่านั้นเอง

ภารกิจนี้คงต้องขอเก็บไปคิดทบทวนดูให้ดีก่อน

ภารกิจที่ 2 ทำให้แฟนเก่าล้มเลิกความคิดที่จะขอคืนดีด้วยความสมัครใจ

นี่แปลว่าหลี่ซินอวี่ แฟนเก่าของเขาจะมาขอคืนดีงั้นเหรอ

พอลองนึกดูดีๆ ก็ไม่แปลกหรอก

หลี่ซินอวี่คงจะได้ดูคลิปวิดีโอในอินเทอร์เน็ตแล้วเหมือนกัน

พอเห็นว่าหยางเฉินทุ่มเงินซื้อสินเดิมให้พี่สาวตั้งมากมายขนาดนั้น เธอต้องคิดว่าเขารวยล้นฟ้าแน่ๆ

ยัยหน้าเงินอย่างเธอ มีหรือจะพลาดโอกาสขอคืนดีแบบนี้

ถ้าแค่จะปฏิเสธคำขอคืนดี มันก็ไม่ยากหรอก

แต่การจะทำให้ยัยหน้าเงินล้มเลิกความคิดที่จะขอคืนดีไปเองด้วยความสมัครใจเนี่ยสิ มันยากเอาการอยู่นะ

ภารกิจนี้ก็ต้องขอเก็บไปคิดทบทวนดูให้ดีอีกเหมือนกัน

ภารกิจที่ 3 ทวงเงิน 50,000 หยวนที่หยางลี่ยืมไปเมื่อวานกลับคืนมา

ไอ้หยางลี่มันเที่ยวไปป่าวประกาศให้ชาวบ้านฟังว่า หยางฝูบริจาคเงินก้อนนี้ให้มัน มันคงไม่คิดจะคืนเงินแต่แรกอยู่แล้ว

การที่หยางเฉินจะไปทวงเงินคืนจากมัน คงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ

เผลอๆ อาจจะต้องลงไม้ลงมือกระทืบมันให้ยอมจำนนถึงจะได้เงินคืน

แต่ถ้าทำแบบนั้น ค่ารักษาพยาบาลที่จะต้องจ่ายชดเชยให้มัน อาจจะบานปลายเกิน 50,000 หยวนไปไกลลิบเลยก็ได้

ภารกิจนี้ก็ยิ่งต้องขอเก็บไปคิดทบทวนให้รอบคอบที่สุด

พอลองวิเคราะห์ดูดีๆ โอ้โห ทั้งสามภารกิจที่ดูเผินๆ เหมือนจะง่าย แต่เอาเข้าจริงๆ ก็แฝงความยากเอาไว้ไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย

หยางเฉินพึมพำกับตัวเอง

"จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย"

หลังจากนิ่งเงียบใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็ตบเข่าฉาดใหญ่

"เอ๊ะ ทำไมฉันถึงคิดไม่ตกนะ จะไปมัวลังเลทำไมกัน ก็เหมาหมดทุกภารกิจไปเลยสิเว้ย ถ้าทำสำเร็จก็ได้รางวัลไปนอนกอด แต่ถ้าพลาดก็แค่ชวดรางวัล ไม่ได้มีบทลงโทษอะไรสักหน่อย ก็เท่ากับว่าฉันไม่ได้เสียอะไรเลยนี่นา แล้วจะมัวรีรออะไรอยู่อีกล่ะ เหมาหมดไปเลย!"

[จบตอน]