ทำฟาร์มหมื่นปี 047 ค้อนสะเทือนฟ้า กระบี่เบิกฟ้าดิน กระดานหมากจำลองวิชา

ทำฟาร์มหมื่นปี 047 ค้อนสะเทือนฟ้า กระบี่เบิกฟ้าดิน กระดานหมากจำลองวิชา

ห่างออกไปห้าพันลี้ บนยอดเขาแห่งหนึ่ง มีชายชราผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิ บำเพ็ญเพียรอย่างเงียบงันอยู่ใต้แสงจันทร์

ทันใดนั้น เขาลืมตาทั้งสองข้างขึ้น สาดประกายแสงยาวร้อยจั้ง มองไปยังแดนไกล

“นี่คือปราณกระบี่ที่อาจารย์อาผนึกเอาไว้!”

“แย่แล้ว บุตรศักดิ์สิทธิ์กำลังตกอยู่ในอันตราย!”

ชายชรามีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลายร่างเป็นลำแสงพุ่งทะยานออกไป

ณ สมรภูมิ!

ทันทีที่ปราณกระบี่พุ่งออกมา พลังแห่งการทำลายล้างก็ทำให้คิ้วของเจียงหมิงกระตุกอย่างบ้าคลั่ง อากาศโดยรอบหยุดนิ่ง ทำให้ร่างกายหนักอึ้งอย่างหาเปรียบมิได้ ราวกับถูกภูเขาใหญ่กดทับเอาไว้

ข้างหูแว่วเสียงของหลิงหลง กล่าวว่านี่คือพลังของยอดฝีมือระดับถ้ำสวรรค์

“ระดับถ้ำสวรรค์หรือ?”

เจียงหมิงลมหายใจสะดุด

ถ้ำสวรรค์คือยอดฝีมือสูงสุดที่ก้าวข้ามระดับวิญญาณก่อกำเนิด แม้จะเป็นเพียงพลังที่ถูกผนึกไว้ ก็ยังคงเหนือชั้นและน่ากลัวถึงขีดสุด

ชั่วพริบตา ปราณกระบี่ที่ฉีกกระชากนภาก็ฟาดฟันลงมา ล็อกเป้าหมายที่เขา มิติโดยรอบราวกับถูกแช่แข็ง ทำให้เขายากที่จะหลบเลี่ยง

“ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์มหาสุญตา!”

เจียงหมิงไม่คิดที่จะออมมืออีกต่อไป

ทันทีที่กระบี่ยาวขยับ ก็ควบแน่นปราณกระบี่เก้าชั้น จากนั้นหลอมรวมเข้ากับกระบี่เมฆาม่วง อาวุธวิเศษระดับสูงเล่มนี้ส่งเสียงครางราวกับแบกรับภาระไม่ไหวในทันที บนตัวกระบี่ปรากฏรอยร้าวขึ้นมา

ปราณกระบี่เก้าชั้น คือสัญลักษณ์ของความสำเร็จขั้นเล็กน้อย

ตู้ม...!

ในเสี้ยวหนึ่งในพันของพริบตา กระบี่เมฆาม่วงพุ่งจากล่างขึ้นบน ปะทะเข้ากับปราณกระบี่ที่ร่วงหล่นลงมา ชั่วพริบตาก็ระเบิดพลังแห่งการทำลายล้างออกมา

มิติบิดเบี้ยว ปราณกระบี่แตกซ่าน

กร๊อบ...!

กระบี่เมฆาม่วงแตกสลาย กระจัดกระจายไปในความว่างเปล่า เจียงหมิงถูกกระแทกปลิวออกไปไกลถึงพันเมตรจึงจะทรงตัวได้

“แข็งแกร่งยิ่งนัก!”

เจียงหมิงตกตะลึง

นี่คือกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมาจนถึงตอนนี้ และมันก็บีบบังคับให้เขาต้องทุ่มสุดกำลัง

เมื่อมองไปเบื้องหน้า ก็พบว่าปราณกระบี่ที่ร่วงหล่นลงมาหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะสลายหายไปราวกับควัน สิ่งนี้ทำให้เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

จื่อหลิงหลงที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่ไกล ๆ ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่าหลังจากนั้นนางก็ขมวดคิ้วแน่น

“พลังที่คนผู้นั้นระเบิดออกมาแม้น่ากลัวอย่างหาเปรียบมิได้ ทว่าระดับตบะของเขากลับเป็นเพียงระดับเมล็ดพันธุ์มรรคเท่านั้น!”

“ด้วยตบะระดับเมล็ดพันธุ์มรรค กลับสามารถต้านทานพลังที่ยอดฝีมือระดับถ้ำสวรรค์ผนึกเอาไว้ได้หรือ?”

“แม้แต่ข้าก็ยังทำมิได้เลย!”

“หากต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีนี้ ข้าไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส!”

“แต่เขา...!”

“พลังอิทธิฤทธิ์ที่เขาใช้ออกมา แฝงไปด้วยความลึกล้ำของมิติอย่างลึกซึ้ง เป็นการใช้พลังมิติขั้นสูง ความแข็งแกร่งของพลังอิทธิฤทธิ์นี้ หากมองไปทั่วโลกมนุษย์ ย่อมจัดอยู่ในระดับสุดยอดอย่างแน่นอน!”

“แม้พลังอิทธิฤทธิ์จะแข็งแกร่ง ทว่าด้วยระดับเมล็ดพันธุ์มรรค จะสามารถสั่นคลอนการโจมตีของยอดฝีมือระดับถ้ำสวรรค์ได้อย่างไร?”

“พลังเวทของเขา หนาแน่นถึงระดับใดกันแน่? สิบเท่าของข้าหรือ? ไม่ อย่างน้อยก็ต้องมากกว่าร้อยเท่า!”

“เป็นไปได้อย่างไร?”

“นี่เป็นเพียงโลกมนุษย์ เหตุใดจึงมีสัตว์ประหลาดเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นได้?”

หลังจากวิเคราะห์แล้ว จื่อหลิงหลงก็รู้สึกเหลือเชื่อ

“ในความทรงจำของข้า ชาติก่อนไม่มีตัวตนของคนผู้นี้อยู่เลย เกิดข้อผิดพลาดที่ใดกันแน่?”

นางคิดไม่ออก

ไป๋อวี่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งกลับยิ่งตกตะลึง

“เจ้าถึงกับต้านทานเอาไว้ได้!” บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “ข้าสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเจ้ามิใช่ระดับครรภ์เทพ และยังมิได้ควบแน่นวิญญาณก่อกำเนิด เป็นเพียงระดับเมล็ดพันธุ์มรรคเท่านั้น แต่นี่จะเป็นไปได้อย่างไร? ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวคือ เจ้าซ่อนเร้นตบะเอาไว้!”

“ไม่ว่าเจ้าจะซ่อนเร้นหรือไม่ ก็จงไปตายเสียเถอะ!”

“ค่ายกลกระบี่ดาราสวรรค์ปฐพีปฐมกาล!”

ไป๋อวี่ชี้มือออกไป กระบี่ยาว 108 เล่มลอยขึ้นสู่กลางอากาศ ชั่วพริบตาก็กระจายไปทั่วท้องฟ้า ก่อตัวเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ปลายกระบี่ทั้งหมดชี้ตรงไปที่เจียงหมิง

ค่ายกลกระบี่หมุนวน มิติบิดเบี้ยว

ปราณกระบี่แต่ละสายพุ่งทะยานออกไป หนาแน่นราวกับพายุฝน โจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ภายในมหาค่ายกล

ในมือของเจียงหมิงปรากฏอาวุธวิเศษระดับสูง กระบี่ผลึกคราม

สำหรับค่ายกลกระบี่ เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ไป๋อวี่ก็เป็นเพียงระดับเมล็ดพันธุ์มรรคเท่านั้น

แม้จะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ แม้จะมีกายาทรราชนภาก็ตาม

“วิชาชักกระบี่สะบั้นสวรรค์!”

เจียงหมิงร่ายรำกระบี่ยาว ปัดป้องปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามาทั้งหมด ท้ายที่สุดภายในร่างกายของเขาก็พ่นปราณกระบี่ออกมา ก่อตัวเป็นตาข่ายกระบี่ล้อมรอบตัวเองเอาไว้ เพื่อต้านทานการโจมตีจากภายนอก

“ชักกระบี่สะบั้นสวรรค์ หนึ่งกระบี่สะบั้นสวรรค์!”

รวบรวมพลังโจมตี เจียงหมิงก็ทำลายค่ายกลกระบี่อย่างทรงพลัง

กระบี่ยาว 108 เล่มปลิวกระเด็นออกไป สิ่งนี้ทำให้เขามองดูด้วยความอิจฉาเล็กน้อย

หากตกมาอยู่ในมือของตนเอง แล้วกางค่ายกลกระบี่ ผู้ใดจะต้านทานได้?

น่าเสียดายนัก!

“ตาย!”

เจียงหมิงกระตุ้นพลังอิทธิฤทธิ์ ในขณะเดียวกันกลิ่นอายมรรคมรณะก็ไหลเวียน ฟันกระบี่ลงบนศีรษะของไป๋อวี่

ท้องฟ้าแตกร้าว เมฆขาวแหลกสลาย

แสงจันทร์สาดส่อง ทว่ากลับดูอ้างว้างเล็กน้อย

ไป๋อวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ในมือปรากฏค้อนด้ามหนึ่ง เป็นค้อนที่ใหญ่มาก ด้ามยาวกว่าสองเมตร เส้นผ่านศูนย์กลางของหัวค้อนกว้างถึงหนึ่งฉื่อ

ทันทีที่ค้อนด้ามนี้ปรากฏขึ้น พลังแห่งการทำลายล้างทุกสรรพสิ่งก็กวาดล้างไปทั่วบริเวณอย่างยิ่งใหญ่

“ไปตายซะ!”

ไป๋อวี่คำราม ฟาดค้อนออกไป ชักนำพลังแห่งเส้นชีพจรปฐพีให้ปะทุขึ้น พลังแห่งการสะกดข่มพลุ่งพล่าน พลังที่แข็งแกร่งที่สุดล้วนแฝงอยู่ในการโจมตีครั้งนี้

ตู้ม...!

นภาระเบิดออก สุญตาปั่นป่วน

ไป๋อวี่ถูกกระแทกปลิวออกไป ค้อนในมือเกือบจะหลุดลอยไป

แสงสมบัติบนร่างสว่างวาบขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างบ้าคลั่ง!

“ข้าถึงกับถูกกระแทกจนได้รับบาดเจ็บ!”

ไป๋อวี่ตกใจ

“ค้อนสะเทือนฟ้าในมือข้า คืออาวุธมรรคาระดับต่ำ!”

“ชุดเกราะศึกที่ข้าสวมใส่ก็เป็นถึงอาวุธมรรคาระดับต่ำ!”

“แต่กระบี่ในมือเจ้า กลับเป็นเพียงอาวุธวิเศษระดับสูงเท่านั้น หากพูดถึงอาวุธ ความห่างชั้นนี้มิใช่เพียงแค่ระยะทาง!”

“ข้าใช้การโจมตีปะทะการโจมตี ต้านทานมิได้ก็แล้วไปเถอะ แต่พลังที่ส่งผ่านมา แม้จะถูกชุดเกราะศึกของข้าลดทอนลงแล้ว กลับยังทำให้ร่างกายของข้าได้รับแรงกระแทก จนบาดเจ็บไปหลายส่วน!”

“ข้ามั่นใจว่า เจ้าต้องเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าของสำนักชิงอวิ๋น ที่ต้องการสังหารอัจฉริยะแห่งศาลาหมื่นหลอมเช่นข้า! สำนักชิงอวิ๋น นี่คือต้องการเป็นศัตรูกับพวกเราจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่งใช่หรือไม่!” ไป๋อวี่หรี่ตาลง ประกายแสงดุร้ายสว่างวาบ “เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้เห็นวิชาของศาลาหมื่นหลอม!”

ฟุ่บ...!

เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง จานค่ายกลอันหนึ่งก็พุ่งเข้าหาเจียงหมิงที่กำลังไล่ล่ามา

จานค่ายกลสาดประกายแสงออกมา ชักนำปราณวิญญาณในสุญตาให้มารวมตัวกัน กลายเป็นโซ่สุญตาแต่ละเส้น หวังจะสร้างกรงขังเพื่อจองจำ

“แค่นี้หรือ?” เจียงหมิงแค่นเสียงเย็นชา ฟันกระบี่ผ่าจานค่ายกลออกเป็นสองซีก ทว่ากลับมีลูกกลม ๆ ร่วงหล่นลงมาจากด้านใน จากนั้นก็ระเบิดออกเสียงดังสนั่น

พลังทั้งหมดม้วนตัวเข้ามา

“ในฐานะบุตรศักดิ์สิทธิ์ เจ้าถึงกับใช้วิธีการเช่นนี้หรือ?”

เปลือกตาของเจียงหมิงกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายบิดเบี้ยว หลบหลีกออกไปไกลแล้ว

ทว่าสถานที่เมื่อครู่ กลับถูกโจมตีจนแหลกสลาย

“ข้าคือบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งศาลาหมื่นหลอม สิ่งที่ข้าเล่นก็คืออาวุธ!” ไป๋อวี่ระมัดระวังตัวมากยิ่งขึ้น “แล้วเจ้าเล่า? สัตว์ประหลาดเฒ่าผู้หนึ่ง ถึงกับลงมือกับผู้เยาว์เช่นข้า ไร้ยางอาย!”

“เพราะเจ้าสมควรตาย!” เจียงหมิงใช้วิชาย่างก้าวสัญจรฟ้ามหาสุญตา มาถึงเบื้องหน้าแล้ว “หนึ่งกระบี่สะบั้นสวรรค์!”

ไป๋อวี่ใช้ค้อนสะเทือนฟ้าต้านทาน ทว่ากลับถูกกระแทกปลิวออกไปอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ เขาอ้าปากพ่นโลหิตสด ๆ ออกมาคำโต กายเนื้อแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

พลังไร้เทียมทาน ทำให้เขาหวาดกลัว ในขณะเดียวกันภายในใจก็ร้อนรน: ข้าระมัดระวังตัวมากพอแล้ว หลังจากผู้พิทักษ์ทั้งสี่ตายลง ข้าก็รีบนำยันต์หยกคุ้มครองที่บรรพชนมอบให้ออกมาทันที ทันทีที่ยันต์หยกถูกกระตุ้น ผู้พิทักษ์มรรคของข้าก็ควรจะปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วสิ หรือว่าเขาจะอยู่ห่างจากข้ามากเกินไป?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาก็เริ่มไม่เป็นธรรมชาติ

“พลังของอาวุธมรรค ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ แต่มันก็จบลงเพียงเท่านี้!” เจียงหมิงส่งเสียงร้องยาว “จำเอาไว้ สาเหตุการตายของเจ้า เป็นเพราะเจ้ามาจากศาลาหมื่นหลอม เป็นเพราะเจ้าเหยียบย่ำใบหน้าของสำนักชิงอวิ๋นของข้า!”

“ชักกระบี่สะบั้นสวรรค์ กระบี่เบิกฟ้าดิน!”

“ความพินาศเคียงคู่ หนึ่งกระบี่ขีดสุด!”

เจียงหมิงกระตุ้นกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของพลังอิทธิฤทธิ์นี้ ในขณะเดียวกันก็นำเจตจำนงแท้แห่งความพินาศที่ตนเองตระหนักรู้หลอมรวมเข้าไปด้วย ทำให้พลานุภาพของกระบี่นี้ บรรลุถึงอีกระดับหนึ่ง

“แย่แล้ว กระบี่นี้ข้ายากที่จะต้านทานได้!”

สีหน้าของไป๋อวี่เปลี่ยนไปอย่างบ้าคลั่ง

ในเวลานี้เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้พิทักษ์มรรคของเขาที่กำลังเร่งรุดมา

น่าเสียดายที่ช้าไปก้าวหนึ่ง

“กระบี่นี้ ข้าไม่ตายก็ต้องพิการ!” ชั่วพริบตา ไป๋อวี่เปลี่ยนความคิดไปนับหมื่นพัน ท้ายที่สุดก็โยนของสิ่งหนึ่งขึ้นไปในอากาศ ปรากฏเป็นกระดานหมากอันหนึ่ง

ทันทีที่กระดานหมากนี้ปรากฏขึ้น ก็บิดเบี้ยวสุญตาทันที ทำลายปราณกระบี่ของเจียงหมิงจนแหลกสลาย

จากนั้นกระดานหมากก็กลายเป็นฟ้าดินผืนหนึ่ง ดึงตัวเจียงหมิงเข้าไปด้านใน