ทำฟาร์มหมื่นปี 002 จักรพรรดินีถือกำเนิดใหม่

ทำฟาร์มหมื่นปี 002 จักรพรรดินีถือกำเนิดใหม่

สามเดือนต่อมา!

ตอนนี้!

เมื่อนึกถึงความเปลี่ยนแปลงในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา เจียงหมิงก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างจนใจ

เขาปรารถนาในพลังอำนาจและอายุวัฒนะยิ่งนัก หลังจากเริ่มบำเพ็ญเพียร เขาก็แทบจะไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าเลยแม้แต่นาทีเดียว ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมีจำกัด

แต่ตอนนี้ ขอเพียงแค่อาศัยอยู่บนภูเขา ทำงานง่าย ๆ ทุกวัน ตบะก็จะเพิ่มขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

มีข้อดีเช่นนี้แล้ว ผู้ใดเล่าจะยังคงขยันขันแข็งอยู่อีก?

“นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต!”

เจียงหมิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมา

ช่างสุขสบายยิ่งนัก

ด้านล่างของระบบ ยังคงมีเสียงแจ้งเตือนของระบบอีกสองข้อความ

เห็นได้ชัดว่า ข้อความแรกปรากฏขึ้นเมื่อตอนเที่ยงคืนของเมื่อคืน ส่วนข้อความหลังคือการแจ้งเตือนหลังจากที่เพิ่งจะตื่นนอน

“[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพ ที่อาศัยอยู่บนขุนเขาชูหยางติดต่อกันเป็นเวลาสามเดือน และทำกิจกรรมธรรมดาอย่างน้อยหนึ่งอย่างทุกวัน รางวัล: ตบะ 10 ปี, ชุดคลุมเมฆาคราม อาวุธวิเศษระดับต่ำหนึ่งชุด]”

“[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพ ที่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม ช่วยบำรุงผิวพรรณและสุขภาพ รางวัล: ตบะ 3 วัน!]”

“วิเศษ!”

เจียงหมิงยิ้มออกมา

เขาสัมผัสได้ว่าศิษย์น้องหญิงจื่อหลิงหลงยังคงนอนหลับสนิทอยู่ คงจะยังไม่ตื่นขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้ เขาจึงปิดหน้าต่างลง นั่งขัดสมาธิ และสกัดตบะออกมาโดยตรง

เขามีฟังก์ชันปกปิดร่องรอย จึงไม่เกิดนิมิตใด ๆ และกลิ่นอายก็ไม่เล็ดลอดออกไป

ในพริบตา ภายในตันเถียนก็มีกระแสพลังอันเชี่ยวกรากพวยพุ่งออกมา พลังนี้บริสุทธิ์ถึงขีดสุด

เจียงหมิงรีบโคจรพระสูตรทงเทียนหมื่นวิชามหามรรคในทันที ตบะระดับสร้างฐานระยะสมบูรณ์ติดขัดเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทะลวงผ่านเยื่อบาง ๆ นั้นไปได้ และก้าวเข้าสู่อีกระดับหนึ่ง

สิบระดับแห่งการบำเพ็ญเซียน: หลอมปราณ, สร้างฐาน, ก่อเกิดแกนแท้, ตำหนักม่วง, เมล็ดพันธุ์มรรค, ครรภ์เทพ, วิญญาณก่อกำเนิด นี่คือเจ็ดระดับแรก ส่วนสามระดับหลังนั้นเล่า? แม้แต่สำนักเก้าสุริยันก็ยังไม่มีบันทึกเอาไว้

การก่อเกิดแกนแท้แบ่งออกเป็นสามขั้นตอน: แกนเทียม, แกนแท้, แกนทอง

ภายในตันเถียนอันกว้างใหญ่ของเจียงหมิง พลังเวทที่กลายเป็นของเหลวหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นลูกกลม ๆ เล็ก ๆ ตรงกลาง แต่ก็ยังคงเป็นของเหลว นี่ก็คือแกนเทียม

แต่มันก็ยังคงไม่หยุดนิ่ง

ลูกกลม ๆ นั้นดูดซับพลังอย่างบ้าคลั่ง บีบอัด หล่อหลอม จนในที่สุดก็ถึงขีดสุดและทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ

ภายในตันเถียน ปรากฏลูกกลม ๆ ที่แท้จริงขึ้นมาหนึ่งลูก

ลูกกลม ๆ ที่เป็นรูปธรรม มีสีเทาหม่น

เปลี่ยนความว่างเปล่าให้กลายเป็นความจริง นี่ก็คือแกนแท้ ขั้นตอนที่สองของการก่อเกิดแกนแท้

ตบะ 10 ปี ก็ค่อย ๆ ถูกดูดซับจนหมดสิ้น

“เวลาสามเดือน จากระดับหลอมปราณขั้นเก้า ทะลวงไปถึงระดับแกนแท้โดยตรง นี่มันช่าง... วิเศษจริง ๆ!”

เจียงหมิงลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า

แม้ว่าตบะจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอันใดมากนัก

เขาสกัดชุดคลุมเมฆาครามออกมาอีกครั้ง เนื่องจากเป็นสิ่งของจากระบบ หลังจากหยดเลือดเพื่อยอมรับนายแล้ว ก็สามารถหลอมกลั่นได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่คิด มันก็สวมลงบนร่างกาย และเปลี่ยนแปลงไปตามใจนึก

กลายเป็นชุดคลุมยาวสีขาวที่เขาสวมใส่เป็นประจำทุกวัน

ในด้านของอาวุธ แบ่งออกเป็นอาวุธเวท อาวุธวิเศษ ล้วนแบ่งออกเป็นระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และระดับสูงสุด

เมื่อถึงระดับอาวุธวิเศษ โดยทั่วไปแล้วจะมีเพียงยอดฝีมือที่เลื่อนขั้นสู่ระดับตำหนักม่วงเท่านั้นจึงจะครอบครองได้

“ต่ำกว่าระดับตำหนักม่วงลงมา ข้าก็ไร้กังวลแล้ว!”

เจียงหมิงดีใจยิ่งนัก

ตามความเข้าใจของเขา แม้ว่าจะเป็นอัจฉริยะ หากต้องการบรรลุระดับแกนแท้ หากไม่บำเพ็ญเพียรเป็นเวลาหลายสิบปีก็เป็นไปไม่ได้ หากอยู่ในสถานที่ห่างไกล ตบะเช่นนี้ ก็คือผู้ยิ่งใหญ่ในท้องถิ่น หรือบรรพชนของตระกูล

เขาเปิดหน้าต่างขึ้นอีกครั้ง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา

การบำเพ็ญเพียรเมื่อครู่นี้ ไม่ได้ใช้เวลามากนัก

“ได้เวลาทำอาหารแล้ว!”

เจียงหมิงคิดเช่นนั้นก็เดินลงมาจากเรือน มองไปฝั่งตรงข้ามที่ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ก็รู้ว่าหลิงหลงยังไม่ตื่น เขาจึงเดินตรงไปยังห้องครัว และเริ่มเตรียมอาหารเช้า

ในเรือนสองชั้นอีกหลังหนึ่ง เด็กสาววัยสิบกว่าปีที่นอนอยู่บนเตียงพลันลืมตาขึ้น ในพริบตา แววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งก็ทะลวงผ่านอากาศ กลิ่นอายที่ดุดันไร้เทียมทานและเย่อหยิ่งเหนือเก้านภา ทำให้อากาศหยุดนิ่ง

ผ่านไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายแห่งการสังหารก็ค่อย ๆ สลายไป

“เปิ่นตี้ถึงกับถือกำเนิดใหม่แล้ว!” เด็กสาวกระโดดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ผลักหน้าต่างออก สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ก็เห็นเงาร่างของเจียงหมิงที่กำลังยุ่งอยู่ในห้องครัว

สายตาหยุดชะงัก แววตาที่เย็นชาและเย่อหยิ่งค่อย ๆ อ่อนโยนลง

ความทรงจำในอดีตและความทรงจำในปัจจุบันหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

“ศิษย์พี่ การที่ได้พบท่านอีกครั้ง ช่างดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน!”

นางก็คือจื่อหลิงหลง มองดูเงาร่างของเจียงหมิง น้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ศิษย์พี่ ท่านปกป้องข้ามาทั้งชีวิต ต่อจากนี้ไป ให้ข้าเป็นผู้ปกป้องท่าน ปกป้องท่านไปตลอดชีวิต หากผู้ใดกล้า...!” นางเงยหน้าขึ้น คว้ามือไปในอากาศ และกำหมัดแน่น

บนใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเผยให้เห็นสีหน้าที่เย็นชา

นางหันหลังกลับ นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่เรียบง่าย

ลูบไล้โต๊ะ มองดูใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้เดียงสา ดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัว ในความทรงจำปรากฏภาพทะเลโลหิตอันเชี่ยวกราก และการต่อสู้ท้าทายเก้านภา

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“ข้าถึงกับได้กลับมาในวัยเยาว์อีกครั้ง เช่นนั้น...!”

ในดวงตาของจื่อหลิงหลงปรากฏประกายแสงเย็นชาขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไปในที่สุด

ดวงตาที่เย็นชาก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างไม่หยุดหย่อน ในที่สุดก็กลับมาไร้เดียงสาดังเดิม

“ในชาตินี้ ข้าจะแบกรับทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ เพื่อให้ศิษย์พี่มีความสุขและไร้กังวล!”

นางมีสีหน้าแน่วแน่

สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สวมบทบาท ผลักประตูห้องและเดินออกไป

ลานบ้านกว้างขวางมาก

มีเรือนสามหลัง ตรงกลางคือเรือนหลัก ซ้ายขวาคือเรือนรอง ล้วนเป็นเรือนสองชั้น มีดอกไม้และต้นไม้ประดับประดา ที่มุมทิศตะวันออกเฉียงใต้มีห้องครัวสองห้อง

ภายในห้องครัว

เจียงหมิงล้างข้าวฟ่างสองกำมือใส่ลงในหม้อ เติมน้ำวิญญาณ นับพุทราเมฆาม่วงแปดเม็ด ใส่ลำไยแปดลูก แล้วปิดฝาหม้อ

ใส่ไม้สนหอมที่ผ่าเตรียมไว้สองสามท่อนลงในเตาดิน ใช้พลังเวทจุดไฟ เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นมาในทันที ไร้ควัน แต่กลับมีกลิ่นหอมจาง ๆ อบอวลไปทั่ว

นี่คือข้อดีของไม้สนหอม ไม่มีมลพิษ

เขารู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง มองผ่านประตูไปยังห้องของจื่อหลิงหลงแวบหนึ่ง เผยให้เห็นสีหน้าสงสัย ก่อนจะไม่สนใจอีก

เจียงหมิงปอกต้นหอมสองสามต้น หลังจากล้างมือแล้ว ก็นำเต้าหู้ออกมาหั่นเป็นชิ้นขนาดเท่าเล็บมือ ทำเต้าหู้คลุกต้นหอม ราดด้วยน้ำมันงา เป็นอันเสร็จสิ้น

หยุดพักเล็กน้อย นำไข่ไก่ฟ้าห้าสีแปดฟองออกมา ผัดใส่จาน

จากนั้นก็นำเนื้อไก่ฟ้าห้าสีแช่แข็งออกมา ทำการคั่วแห้ง

เรียบง่ายและรวดเร็ว

เจียงหมิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย หันกลับไปมอง ก็พบว่าหลิงหลงมาแล้ว

นางยังคงอดไม่ได้ ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยม่านหมอก พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเจียงหมิง สูดลมหายใจเข้าอย่างตะกละตะกลาม ซุกไซ้ราวกับลูกแมวน้อย และร้องเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ศิษย์พี่!”

“เด็กโง่ เป็นอันใดไป?” เจียงหมิงตบศีรษะเล็ก ๆ ของนางเบา ๆ “ฝันร้ายหรือ?”

“อืม ข้าฝันร้าย! ศิษย์พี่ ข้าฝันถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าภูเขาหมิงอวี้ ศิษย์พี่ ท่านรู้หรือไม่ว่าที่นั่นคือสถานที่ใด?” จื่อหลิงหลงเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นถาม

ในดวงตาของนางแฝงไปด้วยความหวังริบหรี่

“ภูเขาหมิงอวี้หรือ?” เจียงหมิงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่รู้สิ! คงจะเป็นสถานที่ที่เจ้าเคยไปมาก่อนกระมัง?”

จื่อหลิงหลงก้มหน้าลง ซุกไซ้เข้าไปในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

“เด็กดี มีศิษย์พี่อยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ!” เจียงหมิงปลอบโยนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ไปล้างหน้าเถิด อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว!”

“เจ้าค่ะ ศิษย์พี่!” หลิงหลงซุกไซ้อีกครั้ง ก่อนจะผละออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์

“เด็กคนนี้นี่!”

เจียงหมิงยิ้มออกมา ก่อนจะทำอาหารต่อไป

ทอดแป้งแผ่นสองสามแผ่น โจ๊กก็ต้มเสร็จแล้ว กลิ่นหอมฉุย!

ยกออกไปที่ลานบ้าน วางลงบนโต๊ะหิน

“หอมจังเลย!” จื่อหลิงหลงสูดดมกลิ่นหอมฟอดใหญ่ กล่าวพลางดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา

“แน่นอนสิ ไม่ดูเสียบ้างว่าผู้ใดเป็นคนทำ!” เจียงหมิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะลูบผมยาวของนาง “กินเยอะ ๆ หน่อย ดูเจ้าสิ ผอมแห้งราวกับถั่วงอก”

“อ้วนแล้วจะไม่สวยนะเจ้าคะ!”

“เพิ่งจะสิบกว่าขวบเอง จะสวยไม่สวยอันใดกัน!”

เจียงหมิงกล่าวพลางนั่งลง ในหัวก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

“[ติ๊ง! เจ้าภาพทำอาหารเช้าแสนอร่อย รางวัล: ตบะ 5 วัน!]”

เมื่อเสียงแจ้งเตือนจบลง พลังเวทของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอีกต่อไป

สถานการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นวันละหลายครั้ง

“ถึงจะเด็กก็เป็นสตรีนะเจ้าคะ!” จื่อหลิงหลงหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบไข่ชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างอดใจไม่ไหว หลับตาลง เคี้ยวช้า ๆ และลิ้มรสชาติอย่างละเอียด

น้ำตาสองสายไหลรินออกมาจากหางตาอย่างไม่รู้ตัว