บทที่ 78 ศิษย์พี่หญิงไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

บทที่ 78 ศิษย์พี่หญิงไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เหิงเซิงก็ตัวสั่น!

ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างรุนแรงที่อธิบายไม่ได้เกิดขึ้น

เมื่อเห็นหยางเถียนเถียนเดินเข้ามาอย่างช้าๆ หลี่เหิงเซิงกลับรู้สึกถึงภัยคุกคามแห่งความตายเลือนราง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยคนนี้ นางกลับอันตรายมาก!

โจวจวินที่อยู่ด้านข้างอ้าปากพึมพำ ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร ดูเหมือนกำลังอธิบายให้หลี่เหิงเซิง

แต่หยางเถียนเถียนไม่ได้สนใจโจวจวินเลย

นางเดินมาถึงตรงหน้าหลี่เหิงเซิงสองสามก้าว

ในเวลานี้ หลี่เหิงเซิงรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังจะหยุดเต้น ไม่รู้ว่าทำไม ร่างกายของหยางเถียนเถียนไม่ได้ปล่อยจิตสังหารออกมาโดยเจตนา แต่เพียงแค่สายตาของหยางเถียนเถียน ก็ทำให้หลี่เหิงเซิงขยับไม่ได้

ในตอนนี้ หลี่เหิงเซิงต้องการหันหลังกลับ และรีบวิ่งหนี

ทว่า… ขาทั้งสองข้างราวกับถูกตอกตะปูลงบนพื้น

ขยับสิ!

ไอ้ขาเวรเอ้ย ขยับสิวะ!

หลี่เหิงเซิงกำลังดิ้นรนในใจ แต่มันก็ไร้ประโยชน์

หยางเถียนเถียนจ้องมองหลี่เหิงเซิงในระยะใกล้ เวลาสองสามลมหายใจนี้ สำหรับหลี่เหิงเซิงราวกับผ่านไปนานหลายศตวรรษ

นางยืนอยู่ตรงนั้น สูงแค่คางของหลี่เหิงเซิง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ดูไร้เดียงสาคนนี้ กลับทำให้หลี่เหิงเซิงรู้สึกกดดันแทบตาย!

นี่คือพลังของศิษย์พี่หญิงรองงั้นหรือ?

น่ากลัวขนาดนี้เชียว!

“ไก่อวี้หลิงที่ข้าเลี้ยง อร่อยไหม?” หยางเถียนเถียนถามอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

เพียงแต่รอยยิ้มนี้ทำให้หลี่เหิงเซิงและโจวจวินที่อยู่ด้านข้างรู้สึกหนาวสั่น

หยางเถียนเถียนคงไม่คิดจะฆ่าพวกเขา… ใช่ไหม?

หลี่เหิงเซิงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายดังเอื้อก

แต่ก็ยังพูดโดยไม่รู้ตัวว่า “อร่อย... อร่อยมาก”

“งั้นหรือ…” รอยยิ้มของหยางเถียนเถียนยังคงอยู่ โจวจวินอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง

ศิษย์น้องสี่ ขอโทษด้วย…

ข้าไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่หญิงรองจะกลับมาเร็วขนาดนี้

เป็นความผิดของข้า เมื่อคืนนี้คงไม่ระวังพอ ถูกคนของยอดเขาไป๋หลิงเห็นเข้า แต่ศิษย์น้องสี่ เจ้าไม่ต้องกังวล ศิษย์พี่จะจัดงานศพให้เจ้าอย่างยิ่งใหญ่!

“งั้นก็ดี” หยางเถียนเถียนพูดด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์น้องเล็ก ต่อไปหากเจ้าอยากกินไก่อวี้หลิง ก็ให้มาบอกศิษย์พี่ ศิษย์พี่จะให้คนทำความสะอาด ย่างเสร็จแล้วส่งไปให้เจ้าที่ภูเขาชิงอวี่ กินแบบสำเร็จรูปก็พอ”

“อยากกินเมื่อไหร่ก็บอก ไม่ต้องเกรงใจศิษย์พี่ ต่อไปศิษย์พี่จะเลี้ยงเยอะๆ รับรองว่าเจ้าพอกินแน่นอน” หยางเถียนเถียนกะพริบตาอย่างน่ารัก

“หา?” สมองของหลี่เหิงเซิงหยุดทำงานในทันที

“เอ๋?” โจวจวินที่อยู่ด้านข้างยิ่งตกตะลึง ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ เขามองหยางเถียนเถียนด้วยตาเบิกกว้าง อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองสองครั้ง

ข้าคงยังไม่ตื่นจากนฝันสินะ?

ศิษย์พี่หญิงรองพูดอะไรเมื่อครู่นี้?

ข้าโดนศิษย์พี่หญิงรองตีจนเห็นภาพหลอนหรือเปล่า?

แย่แล้ว สมองของข้าคงถูกศิษย์พี่หญิงรองตีจนเสียหาย แม่งเอ๊ย… ข้าเริ่มหูฝาดแล้ว!

จะทำอย่างไรดี?

ยังรักษาได้ไหม?

ใครมียาบ้าง?

มันเหลือเชื่อเกินไป!

โจวจวินอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอีกหลายครั้ง หวังว่าจะตีสมองที่เสียหายของเขากลับมาได้

หยางเถียนเถียนไม่สนใจการกระทำของโจวจวิน สายตาของเขามองหลี่เหิงเซิงตลอดเวลา พูดด้วยใบหน้าใจดีว่า “ข้าเพิ่งกลับมา ข้าก็เลยรู้ว่าท่านอาจารย์เพิ่งรับศิษย์น้องเล็ก ในฐานะศิษย์พี่ ข้ายังไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรให้เจ้าเลย ยังไงก็ตาม หากเจ้าอยากกินไก่อวี้หลิง เจ้าก็มาหาข้าที่ยอดเขาไป๋หลิงนะ”

“หากข้าไม่อยู่ เจ้าก็บอกท่านลุงหู ข้าบอกเขาไว้แล้ว ถึงเวลานั้นเขาจะช่วยเจ้าจับไก่” หยางเถียนเถียนยังมีสีหน้าอ่อนโยน

หลี่เหิงเซิงรู้สึกสับสน

นี่ไม่เหมือนกับศิษย์พี่หญิงรองที่โจวจวินบรรยายเลย

นาง…เอ่อ น่ารักมาก!

“ฮ่าๆๆๆ” โจวจวินที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พูดอย่างไม่ชัดเจนว่า “แย่แล้ว สมองข้ากลับมาไม่ได้แล้ว”

“ข้าหูฝาดหนักขึ้นเรื่อยๆ”

“อาฮ่าฮ่าฮ่า….”

“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงรอง” หลี่เหิงเซิงไม่รู้ว่าทำไม แต่ในเมื่อหยางเถียนเถียนพูดเช่นนี้ หลี่เหิงเซิงก็ขอบคุณอย่างจริงจัง

ศิษย์พี่หญิงรองคนนี้ดูเหมือนจะรุนแรงกับศิษย์พี่สามไปหน่อย แต่นางก็เป็นคนดี

หลี่เหิงเซิงคิดในใจ

“งั้นก็เอาแบบนี้ ศิษย์น้องเล็ก พี่มีธุระ ต้องไปก่อน ต่อไปหากมีใครรังแกเจ้า ให้เจ้าเอ่ยชื่อข้า” พูดจบ หยางเถียนเถียนก็ยิ้มสดใสให้หลี่เหิงเซิง จากนั้นก็มองโจวจวินอย่างดุร้าย ทำให้โจวจวินตัวสั่น จากนั้นก็หันหลังกลับและจากไป

“ศิษย์พี่สาม ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

เมื่อเห็นหยางเถียนเถียนจากไป หลี่เหิงเซิงก็รีบพยุงโจวจวินขึ้น

หน้าของโจวจวินยิ่งบวมขึ้น

หลี่เหิงเซิงรู้สึกว่าโจวจวินไม่เหมือนศิษย์พี่สามของเขา แต่เหมือนศิษย์พี่สองที่กำลังจะไปอัญเชิญพระไตรปิฎกมากกว่า(ตือโป้ยไก่ 555)

โจวจวินพูดอะไรมากมาย หลี่เหิงเซิงฟังไม่ออกเลยแม้แต่ประโยคเดียว

เขารีบให้คนดูแลโจวจวินอย่างดี จากนั้นก็ทายา หลี่เหิงเซิงจึงออกจากยอดเขาซานจวิ้น

“ใจผู้หญิง ยากแท้หยั่งถึง” แม้ว่าหลี่เหิงเซิงจะไม่ได้ติดต่อกับผู้หญิงมากนัก แต่เขาก็รู้สึกว่าหยางเถียนเถียน ศิษย์พี่หญิงรองของเขานั้นเป็นผู้หญิงที่คาดเดาไม่ได้จริงๆ

ทำไมถึงดีกับเขาเช่นนี้?

หรือว่าเพราะเขาหล่อเกินไป?

หลี่เหิงเซิงอยากจะฉี่รดกระจกส่องหน้าตัวเองดูสักหน่อย แต่เขาก็อดทนไว้

เมื่อกลับมายังภูเขาชิงอวี่ หลังจากหยิบหอกจู้เซียนแล้ว หลี่เหิงเซิงก็มุ่งหน้าไปยังทะเลสาบหยิงซิงทันที

เขาอยากลองเข้าหอสงครามเก้าชั้นที่โจวจวินและท่านอาจารย์พูดถึง อยากลองดูว่าระดับของเขาในเวลานี้อยู่ตรงจุดไหน?

ทะเลสาบหยิงซิง…

อยู่ใจกลางแดนโบราณเต๋าซาน ล้อมรอบด้วยภูเขามากมาย ก่อตัวเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่

ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามมาก

เหนือทะเลสาบมีหมอกจางๆ ปกคลุมตลอดทั้งปี ทำให้ความงามนั้นดูพร่ามัวมากขึ้น

ส่วนการเข้าไปในทะเลสาบหยิงซิง ต้องผ่านหุบเขาแคบๆ แห่งหนึ่ง รอบๆ หุบเขามีดอกไม้บานสะพรั่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับเข้าไปในสวนขนาดใหญ่

กลิ่นหอมของดอกไม้โชยมา ทิวทัศน์สวยงามมาก ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคู่รักเต๋าหลายคู่ที่นี่ กำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่แสนสบาย แถมยังโรยอาหารสุนัขไปด้วย!

สิ่งนี้ทำให้หลี่เหิงเซิงนึกถึงลู่เฉียวเฉียว ในอนาคตต้องพาศิษย์น้องลู่มาที่นี่สักครั้ง เพื่อชมทิวทัศน์ที่สวยงามที่สุด (แน่นอน ข้าต้องโปรยอาหารสุนัขให้พวกเจ้ากินบ้าง)

ระหว่างทาง เขาเห็นศิษย์มากมาย เสื้อผ้าของพวกเขามีรูปร่างแตกต่างกัน มีทุกยอดเขา

มีศิษย์ภายนอก มีศิษย์ภายใน

แม้กระทั่งศิษย์สืบทอดที่ไม่รู้ว่าเป็นของยอดเขาไหนก็มี

เพียงแต่หลี่เหิงเซิงเห็นว่าจิตวิญญาณของคนที่เดินผ่านไปมานั้นแตกต่างกัน

โดยพื้นฐานแล้ว คนที่ไปทะเลสาบหยิงซิง แต่ละคนล้วนดูองอาจผ่าเผย สีหน้ามีความสุข ราวกับกำลังจะไปแต่งงาน

แต่คนที่เดินออกมาจากทะเลสาบหยิงซิง ส่วนใหญ่ดูห่อเหี่ยว ราวกับว่าจัดการช้าเกินไป จนทำให้แฟนสาวไปแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเสียแล้ว

ดวงตาทั้งสองข้างไร้แวว…

“ศิษย์น้องหลี่เหิงเซิง” ในเวลานี้ เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง เรียกหลี่เหิงเซิง

เมื่อได้ยินมีคนเรียกชื่อตัวเอง หลี่เหิงเซิงก็หันกลับไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น เห็นเด็กสาวสองคนเดินเข้ามาจากระยะไกล

เขาไม่รู้จักคนหนึ่ง แต่เด็กสาวที่นำหน้า สวมเสื้อผ้าสีแดงเพลิง หลี่เหิงเซิงจำได้

“ศิษย์พี่หลินถง” หลี่เหิงเซิงกล่าวอย่างประหลาดใจ “ไม่ได้เจอกันนาน ศิษย์พี่ก็มาท้าทายหรือ?”

หลี่เหิงเซิงเคยพบกับหลินถงที่หอคัมภีร์ฝูถู เขาจำได้ว่าหลินถงเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรงของยอดเขาเมี่ยวหยวน

“ใช่”

หลินถงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “ศิษย์สืบทอดมีโอกาสท้าทายแดนหมื่นสัตว์อสูรและหอสงครามเก้าชั้นเดือนละหลายครั้ง แน่นอนว่าต้องมาฝึกฝนตัวเอง เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าจะได้เจอศิษย์น้องหลี่ที่นี่”

“ศิษย์น้องเพิ่งจะขอบเขตทุยฟ่านขั้นเจ็ด เจ้าก็มาท้าทายแล้วหรือ?” หลินถงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“แค่มาลองดูเท่านั้น” หลี่เหิงเซิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เก็บตัวบ่มเพาะตลอดเวลาก็น่าเบื่อหน่าย ข้าเห็นว่าใกล้สิ้นเดือนแล้ว หากไม่ท้าทาย จำนวนครั้งก็จะไม่สะสมไปเดือนหน้า”

“มันก็จริง” หลินถงกล่าว “แต่ข้าหวังว่าศิษย์น้องจะมีสภาพจิตใจที่ดียามออกมานะ”

และในเวลานี้ เด็กสาวข้างๆ หลินถงกำลังมองหลี่เหิงเซิงตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ศิษย์สืบทอดที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในประวัติศาสตร์ของแดนโบราณเต๋าซาน

ขอบเขตทุยฟ่านก็กลายเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรง พรสวรรค์แย่สุดๆ แต่ความเข้าใจดันสูงมาก คนในนิกายมากมายต่างอยากรู้อยากเห็นว่าหลี่เหิงเซิงเป็นใคร

เมื่อเห็นเด็กสาวคนนั้นจ้องมองตัวเอง หลี่เหิงเซิงก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “นี่คือ...”

“อ้อ” หลินถงเลิกคิ้วขึ้นมาทันที “ข้านึกขึ้นได้ทันที พวกเจ้าสองคนดูเหมือนจะมาจากที่เดียวกัน ล้วนมาจากเมืองฉางถิงใช่ไหม?”

“เจ้าก็มาจากเมืองฉางถิง?” หลี่เหิงเซิงกล่าวอย่างประหลาดใจ ที่นี่กลับเจอคนบ้านเดียวกัน

“คารวะศิษย์พี่หลี่” เด็กสาวคนนั้นเผยเขี้ยวออกมา ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ตระกูลเหยียนแห่งเมืองฉางถิง เหยียนอวี่อวิ๋น”