บทที่ 59 ร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทรา

บทที่ 59 ร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทรา

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลี่เหิงเซิงรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความฝัน

เขากลายเป็นศิษย์สายตรงจากศิษย์รับใช้ที่ไร้ค่า จากนั้นก็เข้าใจวิธีการบ่มเพาะพลังจากภาพวาดจ้าวซานหวังเซียนอย่างไม่คาดคิด

ราวกับอยู่ในความฝันจริงๆ

วิธีการบ่มเพาะพลังที่เซียนสอน ทำให้หลี่เหิงเซิงเห็นว่าท้องฟ้านั้นกว้างใหญ่เพียงใด

"ร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทรา"

นี่คือวิธีการบ่มเพาะพลังที่หลี่เหิงเซิงเข้าใจจากภาพวาดจ้าวซานหวังเซียน

มันเป็นวิธีการบ่มเพาะพลังที่ฝึกฝนร่างกายล้วนๆ หลี่เหิงเซิงเองก็ไม่รู้ว่ามันทรงพลังแค่ไหน?

เมื่อหลี่เหิงเซิงเดินออกจากหอคัมภีร์ฝูถู สายตานับไม่ถ้วนก็มองมาที่หลี่เหิงเซิง

สายตาที่จ้องมอมา ทำให้หลี่เหิงเซิงรู้สึกถึงการเป็นจุดสนใจเป็นครั้งแรก

“ศิษย์น้องสี่ เจ้าออกมาแล้ว” โจวจวินที่นั่งอยู่บนพื้น กระโดดขึ้นมาทันที เดินมาหาหลี่เหิงเซิงด้วยความประหลาดใจ

“ศิษย์พี่สาม ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่?” หลี่เหิงเซิงเห็นโจวจวินก็ประหลาดใจเช่นกัน

“ฮ่าๆ พูดแบบนี้ได้อย่างไร ศิษย์ของยอดเขามู่ไห่ของพวกเราเข้าใจวิธีการบ่มเพาะพลังใหม่ ในฐานะศิษย์พี่ แน่นอนว่าข้าต้องมาปกป้องเจ้า!” สายตาของโจวจวินกวาดไปทั่วศิษย์ทั้งหมด พูดเสียงดัง “เพื่อไม่ให้ศิษย์ที่ไม่รู้เรื่องมาหาเรื่องเจ้า คิดว่าศิษย์ของยอดเขามู่ไห่ของพวกเราไม่มีความสามารถ”

เสียงดังก้อง เกือบทุกคนที่อยู่ในที่นี่ได้ยิน

ศิษย์จำนวนมากที่อยู่ในที่นี้ ย่อมไม่กล้าพูดอะไร

อย่างแรกคือ พวกเขายั่วยุโจวจวินไม่ได้ อย่างที่สองคือ หลี่เหิงเซิงเพิ่งเข้าไปในหอคัมภีร์ฝูถู ก็เข้าใจวิธีการบ่มเพาะพลังใหม่แล้ว ว่ากันว่าเป็นวิธีการบ่มเพาะพลังที่ทรงพลังมาก

เพียงแค่ความเข้าใจนี้ ย่อมทำให้พวกเขาพูดจาท้าทายไม่ได้จริงๆ

เพราะพวกเขาด้อยกว่า…

“ขอบคุณศิษย์พี่สาม” หลี่เหิงเซิงรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ ที่โจวจวินมาช่วยเขา

“หลี่เหิงเซิง”

ในเวลานี้ จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูก็เดินออกมา

“ท่านจ้าวหอ” ทั้งสองรีบคารวะ

สายตาของจ้าวหอคัมภีร์ฝูถูจับจ้องไปที่ใบหน้าของหลี่เหิงเซิงตลอดเวลา พูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าทำได้ดีมาก กลับไปฝึกฝนให้ดี จำสิ่งที่ข้าบอกเจ้าข้างในได้ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหลี่เหิงเซิงก็เคร่งขรึม

เมื่อเขาออกจากการฝึกฝน จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูก็เรียกเขาไปคุยเป็นการส่วนตัว

บอกเขาว่าอย่าบอกใครเรื่องที่เขาเข้าใจภาพวาดจ้าวซานหวังเซียน

มิฉะนั้น จะก่อให้เกิดปัญหาได้ง่าย

เขาจะปล่อยข่าวออกไปข้างนอก บอกว่าหลี่เหิงเซิงเพียงแค่เข้าใจภาพวาดว่านชิงเฟิงหว่านถู แม้ว่าจะเป็นภาพวาดที่ทรงพลัง และวาดโดยจิตรกรศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน

แต่วิธีการบ่มเพาะพลังที่เข้าใจได้จากภาพวาดผืนนี้ ส่วนใหญ่เป็นวิธีการบ่มเพาะพลังที่สงบสติอารมณ์ และไม่เป็นภัยคุกคาม

มันจะไม่ดึงดูดความสนใจของคนอื่น

“ศิษย์จดจำไว้แล้ว” หลี่เหิงเซิงพยักหน้า

“หากมีสิ่งใดไม่เข้าใจในอนาคต เจ้าสามารถมาหาข้าได้ตลอดเวลา ข้าอยู่ที่นี่เสมอ” จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูมองหลี่เหิงเซิง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

พรสวรรค์ช่างโดดเด่นยิ่งนัก

ในสายตาของจ้าวหอคัมภีร์ฝูถู แม้ว่ารากฐานของหลี่เหิงเซิงจะไม่ดี แต่ความสามารถในการเข้าใจภาพวาดของเขานั้นเป็นพรสวรรค์ที่โดดเด่นจริงๆ

เหนือกว่าเขามาก!

“ขอบคุณท่านจ้าวหอ” หลี่เหิงเซิงขอบคุณอีกครั้ง

สิ่งนี้ทำให้ศิษย์จำนวนมากที่อยู่ในที่นี้ต้องตกใจ จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดจาดีมากนัก

ในอดีต สำนักเคยต้องการให้จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูรับศิษย์ แต่จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูปฏิเสธทั้งหมด

ไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดแบบนี้ในวันนี้…

“ไปเถอะ” จ้าวหอคัมภีร์ฝูถูโบกมือไล่

“ศิษย์ขอตัวลา” หลี่เหิงเซิงก็รีบกลับไปในเวลานี้ เขาต้องการเข้าใจ "ร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทรา" อย่างละเอียด

“ศิษย์พี่สาม พวกเราไปกันเถอะ” หลี่เหิงเซิงพูดกับโจวจวิน

“ไปกันเถอะ น่าเสียดายที่ท่านอาจารย์ไม่อยู่ มิฉะนั้น ท่านอาจารย์คงจะมาด้วยตัวเอง” โจวจวินพูดด้วยรอยยิ้ม “หากศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่หญิงรองรู้ พวกเขาคงจะตกใจมาก”

หลังจากพาหลี่เหิงเซิงออกจากหอคัมภีร์ฝูถูและกลับไปที่ยอดเขาชิงอวี่ หลี่เหิงเซิงก็เชิญโจวจวินเข้ามาดื่มชา

แต่โจวจวินปฏิเสธ

“เจ้าเพิ่งเข้าใจวิธีการบ่มเพาะพลังใหม่ รีบฝึกฝนตอนนี้ ผลลัพธ์จะดีที่สุด ข้าจะไม่รบกวนเจ้าแล้ว ไว้ข้าค่อยมาใหม่!” หลังจากพูดจบ โจวจวินก็จากไป

หลี่เหิงเซิงไม่ได้รั้งเขาไว้ และรีบไปฝึกฝนทันที

“นายน้อย ท่านกลับมาแล้ว” สวี่ขุยรออยู่ที่ประตูมานานแล้ว

“ลุงสวี่ ข้าจะฝึกฝน หากท่านอาจารย์มาหาข้า ท่านก็เรียกข้าได้เลย” หลี่เหิงเซิงสั่ง

“ตกลง” สายตาที่สวี่ขุยมองหลี่เหิงเซิงในเวลานี้แตกต่างออกไป

เรื่องข้างนอกนั้นโด่งดัง สวี่ขุยจะไม่รู้ได้อย่างไร

เข้าใจวิธีการบ่มเพาะพลังใหม่ทันทีที่เข้าไปในหอคัมภีร์ฝูถูเป็นครั้งแรก และยังเป็นภาพวาดของจิตรกรศักดิ์สิทธิ์ พรสวรรค์และความเข้าใจเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง!

ไม่แปลกใจเลยที่ซวีมู่ไห่จะรับเป็นศิษย์

ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

“ข้ายังห่างไกลจากนายท่านซวีมากจริงๆ” สวี่ขุยมองดูแผ่นหลังของหลี่เหิงเซิงที่จากไป และถอนหายใจเบาๆ

ในห้องฝึกฝน

หลี่เหิงเซิงนั่งขัดสมาธิ และเริ่มลองใช้วิธีการบ่มเพาะพลังนี้ตามวิธีการที่เขาเข้าใจ

ร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทรา…

มันเป็นการฝึกฝนร่างกายของตนเองให้เป็นร่างกายเซียนปีศาจ ตามวิถีการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์

มันเป็นวิธีการฝึกฝนร่างกายที่ทรงพลังมาก

แต่หลี่เหิงเซิงก็ค้นพบข้อเสียของวิธีการบ่มเพาะพลังนี้ทันทีที่เขาเริ่มฝึกฝน!

นั่นคือ มันยากเกินไป!

แม้ว่ามันจะทรงพลัง แต่มันต้องการพลังงานมากเกินไป ด้วยพรสวรรค์ของเขา การฝึกฝนจนถึงขั้นเริ่มต้นก็ยากมากแล้ว

หลังจากฝึกฝนมาครึ่งวัน หลี่เหิงเซิงก็พบว่า ตอนนี้เขาไม่สามารถบรรลุสุริยันจันทราขั้นปรากฎที่ง่ายที่สุดได้

หลี่เหิงเซิงกัดฟัน หยิบโอสถขอบเขตทองคำออกมา กินสองเม็ดรวด!

ฤทธิ์ยาอันทรงพลังของโอสถขอบเขตทองคำไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา หากเป็นปกติ โอสถขอบเขตทองคำสองเม็ดก็เพียงพอที่จะทำให้หลี่เหิงเซิงทนไม่ไหว แม้กระทั่งทานทนได้ยาก

แต่โอสถขอบเขตทองคำสองเม็ดนี้ที่เข้าไปในร่างกายของเขา ทันทีที่หลี่เหิงเซิงใช้วิธีการบ่มเพาะพลังร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทรา พลังฤทธิ์ยาอันยิ่งใหญ่ของโอสถขอบเขตทองคำสองเม็ดนั้นก็ถูกใช้ไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“ใช้เร็วเกินไปแล้ว!” หลี่เหิงเซิงตกตะลึง

ยังไม่ถึงขั้นเริ่มต้น มันก็ใช้เร็วมากขนาดนี้ หากเขาต้องการฝึกฝนจนถึงขั้นสำเร็จเล็กน้อยหรือขั้นสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ในอนาคต เขาจะไม่หมดตัวไปเลยหรือไง?

เดิมทีเขาคิดว่า โอสถขอบเขตทองคำที่ซวีมู่ไห่มอบให้นั้น ย่อมเพียงพอสำหรับเขาในการบ่มเพาะจนถึงขอบเขตทุยฟ่านขั้นเก้า

ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่เพียงพอ!

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องฝึกฝนร่างกายเซียนปีศาจสุริยันจันทราจนถึงขั้นเริ่มต้นให้ได้ก่อน

ดังนั้น หลี่เหิงเซิงจึงไม่ประหยัดโอสถขอบเขตทองคำที่เหลือ กินทีละสองเม็ดโดยตรงทันที

เขาไม่ประหยัดอีกแล้ว!

แน่นอน ผลลัพธ์ย่อมดีเกินคาด

หลี่เหิงเซิงเริ่มมาถึงขั้นสุริยันจันทราปรากฏบ้างแล้ว

เห็นเพียงภาพลวงตาของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์อย่างเลือนรางอยู่ด้านหลัง และระหว่างดวงอาทิตย์และดวงจันทร์นั้น มีร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่เช่นกัน

ร่างนั้นยังคงพร่ามัว

เมื่อการฝึกฝนดำเนินไป เส้นเลือดก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของร่างนั้น

เส้นเลือดนั้นบางมาก

แต่หลี่เหิงเซิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อเส้นเลือดเส้นแรกนี้ปรากฏขึ้น

ร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่