บทที่ 39 สอยริชาร์ด มิลล์ แบล็กซามูไร

พวกจ้าวเจวิ้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่พูดถึงอวี้ซ่านฝู่ โดยหวังว่าจะลืมๆ เรื่องน่าอับอายนี้ไปซะ

หลังจากกินอาหารฝรั่งเสร็จ พวกเขาก็พาสาวๆ ไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า ซื้อของขวัญราคาหลักร้อยหลักพันหยวนให้ เพื่อให้สาวๆ อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

เดินไปเดินมา พวกเขาก็มาถึงโซนร้านนาฬิกาแบรนด์เนม และเพื่อเป็นการโอ้อวด พวกเขาจึงพาสาวๆ เดินเข้าไปในบูติกของริชาร์ด มิลล์

ต้องยอมรับเลยว่าริชาร์ด มิลล์นั้นหรูหราระดับไฮเอนด์จริงๆ แค่เดินเข้าไป ก็ทำเอาสาวๆ หลายคนตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูกแล้ว

บทสนทนาระหว่างพวกจ้าวเจวิ้นกับพนักงานขาย ที่บางครั้งก็มีชื่อรุ่นยอดฮิตหลุดออกมาอย่าง "หน้ายิ้ม" หรือ "หัวกะโหลก" ยิ่งทำให้พวกเธอฟังแล้วรู้สึกทึ่งไปตามๆ กัน

สาวๆ ที่เพิ่งจะหมดศรัทธาในตัวพวกเขาไปหมาดๆ ตอนนี้กลับเริ่มมีความรู้สึกเลื่อมใสขึ้นมาอีกนิดแล้ว

"พวกรุ่นหน้ายิ้ม หรือแบล็กซับมารีเนอร์ อะไรพวกนี้ พวกเราขอดูหน่อยได้ไหมคะ?" หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม

จ้าวเจวิ้นส่ายหน้า แล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พวกรุ่นหายากและมีค่าพวกนี้ ปกติแล้วจะไม่มีของพร้อมขายหรอก ที่มีอยู่ในร้านก็เป็นแค่รุ่นพื้นฐาน และถึงจะเป็นรุ่นพื้นฐาน เขาก็ไม่ค่อยให้ลองใส่กันง่ายๆ หรอก ทำได้แค่มองดูแคตตาล็อก แล้วก็สั่งจองตามนั้น ฉันเองก็สั่งจองไปเรือนนึงเหมือนกัน กะว่าอีกสักสองสามเดือนก็น่าจะได้ของแล้วล่ะ"

สั่งจองไปจริงหรือเปล่า ก็มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นแหละที่รู้ แต่พอเขาพูดแบบนี้ สาวๆ ก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ในตอนนั้นเอง ที่หน้าประตูก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังกังวานขึ้นสองคู่ พอพวกเขาหันไปมอง ก็เห็นหลินชวน หลิ่วเยียนเอ๋อร์ และยินเมิ่งหลานเดินเข้ามา

พอสาวๆ เห็นหลินชวน ดวงตาก็เบิกกว้างเป็นประกาย ส่วนพวกชายหนุ่มพอเห็นหลินชวน ก็พากันขมวดคิ้วชนกัน

จากนั้นพวกเขาก็สังเกตเห็นว่า ไม่รู้ว่าหลินชวนถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือที่ใส่อยู่ ซึ่งนั่นก็คือปาเต็ก ฟิลิปป์

สายตาของพนักงานขายก็กวาดไปเห็นข้อมือของหลินชวนเช่นกัน รอยยิ้มบนใบหน้าในตอนนี้ดูหวานหยดย้อยและเป็นธรรมชาติกว่ารอยยิ้มตามมารยาทก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

"ยินดีต้อนรับสู่ริชาร์ด มิลล์ค่ะ"

หลินชวนไม่อ้อมค้อม เอ่ยถามขึ้นทันที

"มีของพร้อมขายไหมครับ มีเรือนไหนที่ดูดีกว่าเรือนที่ผมใส่อยู่ตอนนี้หรือเปล่า?"

"มีค่ะ เชิญทางห้องวีไอพีเลยค่ะ" พนักงานขายโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำทางให้หลินชวน

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน พนักงานขายก็ได้พาหลินชวน หลิ่วเยียนเอ๋อร์ และยินเมิ่งหลาน เข้าไปในห้องวีไอพี

เมื่อจ้าวเจวิ้นและพรรคพวกเห็นดังนั้น สีหน้าก็ดูไม่ได้ขึ้นมาทันที ความแตกต่างของการต้อนรับทั้งสองฝ่าย มันห่างไกลกันราวฟ้ากับเหว เหมือนกับตอนที่อยู่ร้านอวี้ซ่านฝู่ไม่มีผิด

สาวๆ หันไปมองพวกจ้าวเจวิ้น ความเลื่อมใสที่อุตส่าห์ก่อตัวขึ้นมาได้นิดหน่อยเมื่อกี้ ตอนนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาแห่งความดูแคลนและตั้งคำถาม

ราวกับจะบอกว่า ไหนบอกว่าพวกรุ่นหายากไม่มีของพร้อมขายไง ไหนบอกว่ารุ่นธรรมดายังไม่ให้ลองใส่ ทำได้แค่มองดูรูปภาพไง ทำเอาฉันหลงเชื่อไปสนิทใจเลย

แต่ดูคนอื่นเขาสิ พอเดินเข้ามาปุ๊บก็ถูกเชิญเข้าห้องวีไอพีปั๊บ พอเอามาเปรียบเทียบกันแล้ว การที่พวกเธอยืนโง่ๆ ดูรูปภาพอยู่ข้างนอกแบบนี้ มันดูเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุงชัดๆ

ในชั่วพริบตา สาวๆ ก็ยิ่งตาสว่าง พวกเธอเริ่มสงสัยอย่างหนักแล้วว่า ชายหนุ่มพวกนี้มันรวยจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?

คราวนี้ต่อให้จ้าวเจวิ้นและพรรคพวกจะรู้สึกเสียหน้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าไปโวยวายใส่พนักงานขายหรือใช้เส้นสายอะไรอีกแล้ว เพราะนี่คือริชาร์ด มิลล์ พวกเขาไม่มีคุณสมบัติพอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ภายในห้องวีไอพี พนักงานขายที่สวมถุงมือได้หยิบนาฬิกาเรือนหนึ่งออกมาจากตู้เซฟ ตัวเรือนสีดำสนิท ดูหรูหราแบบเรียบง่าย เข็มนาฬิกาและสเกลต่างๆ ล้วนสะท้อนให้เห็นถึงความงามของกลไก

พนักงานขายอธิบาย

"รุ่นนี้คืออาร์เอ็ม 47 หรือที่เรียกกันว่าแบล็กซามูไรค่ะ ราคาเมื่อก่อนจะอยู่ที่ 12,500,000 หยวน แต่ตอนนี้ราคาตลาดกำลังอยู่ในช่วงขาลง ถือเป็นจังหวะเหมาะที่จะช้อนซื้อเลยค่ะ ตอนนี้ราคาเพียง 9,417,000 หยวนเท่านั้นค่ะ"

ตอนที่หลิ่วเยียนเอ๋อร์และยินเมิ่งหลานเดินเข้ามา พวกเธอก็รู้สึกประหม่าอยู่แล้ว ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือริชาร์ด มิลล์เชียวนะ

พอได้ยินราคานี้ พวกเธอก็ยิ่งสูดลมหายใจเข้าลึก นาฬิกาที่ใส่บนข้อมือเรือนเดียว ราคาเก้าล้านกว่าหยวนเนี่ยนะ?

มันแพงกว่าลัมโบร์กินี เรวูเอลโต กับโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน ไปตั้งหนึ่งล้านหยวนเลยเหรอเนี่ย?

สำหรับพวกเธอแล้ว รถหรูราคาเกือบสิบล้านก็ถือว่าเว่อร์วังมากแล้ว แต่นาฬิการาคาเกือบสิบล้านนี่มันหลุดโลกไปเลย

เมื่อก่อนพวกเธอเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า คนจนเล่นรถ คนรวยเล่นนาฬิกา ตอนนี้พวกเธอได้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว

ความจริงแล้ว แม้แต่หลินชวนเองก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ค่อยคุ้มค่าเท่าไหร่ แต่เขารู้ดีว่า ของแบบนี้มันเหมาะเอาไว้โชว์ป๋า ท้ายที่สุดแล้วมันก็สามารถสวมไว้บนข้อมือได้ตลอดเวลา ให้คนอื่นเห็นได้ทุกเมื่อ

"ขอลองดูหน่อยได้ไหมครับ?" หลินชวนถาม

"ได้เลยค่ะ รบกวนคุณลูกค้าสวมถุงมือด้วยนะคะ" พนักงานขายตอบ

หลังจากช่วยหลินชวนสวมถุงมือเสร็จ หลินชวนก็รับนาฬิกามาพิจารณาดูครู่หนึ่ง ก่อนจะลองสวมบนข้อมือ เขารู้สึกค่อนข้างพอใจ

ความจริงถ้าพูดถึงภาพรวม เขายังชอบดีไซน์ของปาเต็ก ฟิลิปป์มากกว่าริชาร์ด มิลล์

แต่เขามีปาเต็ก ฟิลิปป์แล้ว ขาดก็แต่ริชาร์ด มิลล์ และดีไซน์ของริชาร์ด มิลล์เรือนนี้ ก็ถือว่าถูกโฉลกกับเขาไม่น้อย

หลินชวนพยักหน้า

"ผมเอาเรือนนี้ครับ"

ดวงตาของพนักงานขายเป็นประกายขึ้นมาทันที

"ตกลงค่ะ จะให้ทางเราห่อให้ หรือจะสวมกลับไปเลยดีคะ?"

"ผมสวมเลยครับ รบกวนช่วยห่อปาเต็ก ฟิลิปป์เรือนเก่าให้ผมหน่อยนะครับ" พูดจบ หลินชวนก็จ่ายเงินทันที เงินเก้าล้านกว่าหยวน จ่ายออกไปอย่างง่ายดายราวกับจ่ายเงินแค่ไม่กี่สิบหยวน

หลิ่วเยียนเอ๋อร์และยินเมิ่งหลานเห็นเหตุการณ์นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง

การกระทำแบบนี้ มันดูป๋ายิ่งกว่าตอนควักเงินแปดเก้าล้านซื้อลัมโบร์กินีกับโรลส์-รอยซ์ตั้งเยอะ

พูดง่ายๆ ก็คือ คนที่มีปัญญาควักเงินเก้าล้านกว่าหยวนซื้อริชาร์ด มิลล์ได้ แทบจะร้อยทั้งร้อยต้องมีปัญญาซื้อลัมโบร์กินีกับโรลส์-รอยซ์อยู่แล้ว แต่ในทางกลับกัน คนที่ซื้อรถหรูพวกนั้นได้ อาจจะไม่มีปัญญาซื้อนาฬิกาเรือนนี้ก็ได้

พวกเธอเคยเห็นเศรษฐีหลายคนขับรถราคาหลายล้าน แต่นาฬิกาที่ใส่กลับมีราคาแค่หลักแสนเท่านั้น

ในวินาทีนี้ พวกเธอตระหนักได้อย่างลึกซึ้งเลยว่า ระดับความรวยของหลินชวนนั้น สูงส่งกว่าที่พวกเธอจินตนาการไว้เสียอีก

หลิ่วเยียนเอ๋อร์: ค่าความประทับใจ +10

ยินเมิ่งหลาน: ค่าความประทับใจ +10

"ผมอยากจะสั่งจองนาฬิกาอีกสักสองสามรุ่น ถ้ามีของพร้อมขายเมื่อไหร่ รบกวนติดต่อผมเป็นคนแรกเลยนะครับ" หลินชวนสั่ง

"ได้เลยค่ะๆ ทางเราจะรีบจัดการจองให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ แล้วก็จะทำการอัปเกรดสถานะของคุณลูกค้าให้เป็นสมาชิกระดับวีไอพีทันที เพื่อให้ได้รับสิทธิ์การจองเป็นคิวแรกสุดเลยค่ะ"

พนักงานขายกระตือรือร้นสุดๆ ลูกค้าบางคนต่อให้สั่งจองไว้ พอมีของเข้ามา ทางร้านก็ต้องจัดสรรให้พวกลูกค้าระดับบิ๊กๆ ก่อน บางทีต้องรอคิวเป็นปีๆ ก็ยังไม่ได้ของเลย

แต่สำหรับหลินชวนในตอนนี้ ย่อมไม่มีทางเจอสถานการณ์แบบนั้นแน่นอน หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้เขาได้กลายเป็นหนึ่งในลูกค้าระดับบิ๊กที่ได้รับสิทธิ์พิเศษไปแล้ว

ระหว่างรอพนักงานจัดการเรื่องเอกสาร หลินชวนก็ถ่ายรูปนาฬิกาส่งเข้าไปในกลุ่มห่าวอวิ้น มอเตอร์คลับ

"ขอบคุณทุกคนที่แนะนำนะครับ ผมสอยมาเรียบร้อยแล้ว"

จุดประสงค์ก็ชัดเจนอยู่แล้ว นั่นก็คือการโชว์ป๋า ยิ่งคนพวกนี้ให้ความสำคัญกับเขามากเท่าไหร่ เครือข่ายเส้นสายพวกนี้ก็ยิ่งมีประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น

บรรดาเศรษฐีในกลุ่ม ก็พากันแตกตื่นอีกระลอก

"เชี่ย ริชาร์ด มิลล์ แบล็กซามูไร"

"ต่อให้ช่วงนี้ราคาจะตก แต่ก็น่าจะเกือบสิบล้านเลยไม่ใช่เหรอ"

"โคตรป๋าเลยจริงๆ บารมีของคุณชายหลินนี่เกินกว่าที่พวกเราจะเอื้อมถึงจริงๆ"

"เมื่อกี้ผมยังคิดจะเสนอขายนาฬิกามือสองให้อยู่เลย ตอนนี้ไม่กล้าเสนอแล้วเนี่ย เพราะนาฬิกาผมราคาแค่ล้านสองล้านเอง"

เมื่อลงทะเบียนเสร็จเรียบร้อย หลินชวนก็สวมริชาร์ด มิลล์เดินออกมา

หลิ่วเยียนเอ๋อร์และยินเมิ่งหลานควงแขนเขาแน่นกว่าเดิม แทบจะเอาตัวไปสิงร่างเขาอยู่แล้ว

พอเห็นหลินชวนเดินออกมาเร็วขนาดนี้ ชายหนุ่มหลายคนก็เบ้ปาก ในใจคิดว่า ตอนแรกเห็นทำมาดป๋า ที่แท้ก็แค่เข้าไปเดินดูส่งๆ เหมือนกันนั่นแหละ

ทว่าในตอนนั้นเอง จ้าวเจวิ้นกับเพื่อนชายอีกคน ก็สังเกตเห็นว่านาฬิกาบนข้อมือของหลินชวนเปลี่ยนไปแล้ว พอเพ่งมองดูดีๆ ว่าเป็นนาฬิการุ่นอะไร ลูกตาของพวกเขาก็แทบจะถลนออกมานอกเบ้า