บทที่ 510: ฉันลำบากเกินไปแล้ว (ฟรี)

เฉียนจื้อหยงกำลังนอนหลับอยู่ จู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินชื่อของตัวเอง

"เกิดอะไรขึ้น?"

"มีคนจะลอบสังหารฉันหรือเปล่า?"

เฉียนจื้อหยงกระโดดลุกจากเตียงทันที

เสียงตะโกนชื่อเฉียนจื้อหยงดังเป็นระลอก ทำให้หัวใจเขาเต้นแรง

เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมมีคนมากมายตะโกนชื่อฉัน?

เขารีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เปิดประตูห้องออกไป ก็เห็นบอดี้การ์ดกับฉินเจี้ยนหมิงยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

พอเห็นประตูเปิดออก ฉินเจี้ยนหมิงก็รีบวางอาหารเดลิเวอรี่จากภัตตาคารเฟยหวงในมือลง วิ่งเหยาะๆ เข้ามา มองเฉียนจื้อหยงด้วยสีหน้ากระตือรือร้น

"คุณเฉียน หิวน้ำไหม? หิวข้าวหรือเปล่า?"

บอดี้การ์ดคนอื่นๆ ก็มองเฉียนจื้อหยงด้วยสายตาเคารพ

เฉียนจื้อหยงเกาหัว "มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ทำไมมีคนเรียกชื่อผมเยอะขนาดนี้?"

ฉินเจี้ยนหมิงพูดว่า "ประชาชนเมืองฮั่นเฉิงกำลังตื่นเต้นมาก ตอนนี้คุณกลายเป็นความศรัทธาในใจของพวกเขาแล้ว"

เฉียนจื้อหยงตกใจ รีบส่ายหน้า "ผมจะเป็นความศรัทธาได้ยังไง?"

"ผมจะเป็นอะไรที่สำคัญแบบนั้นได้ยังไง?"

"คุณฉิน อย่ายกย่องผมสูงเกินไปแบบนี้เลย"

เฉียนจื้อหยงเห็นคนแปลกหน้าหลายคน รูปร่างกำยำ "พวกเขาคือ…"

ฉินเจี้ยนหมิงชี้นิ้วขึ้นฟ้า "เป็นบอดี้การ์ดที่เบื้องบนส่งมา จาก…"

เฉียนจื้อหยงรีบพูดว่า "พอแล้ว ผมเข้าใจแล้ว ให้พวกเขาคุ้มกันความปลอดภัยของผมก็พอ"

ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะได้รับการดูแลระดับนี้

เขาถามด้วยความสงสัย "ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?"

ฉินเจี้ยนหมิงพูดด้วยความตื่นเต้น "ตอนนี้ข้างนอกคึกคักมาก ผู้คนนับไม่ถ้วนเฉลิมฉลองกันทั้งคืน"

"ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของคุณ"

ถ้าจะพูดถึงความตื่นเต้น เขาคือคนที่ตื่นเต้นที่สุด

เขารู้ว่ากลุ่มเฟยหวงเก่ง แต่ไม่คิดว่าจะเก่งถึงระดับนี้

ถึงกับวิจัยยาหยอดตารักษาสายตาสั้นได้

นี่จะทำเงินได้เท่าไหร่?

อย่างน้อยก็สิบเท่าของยาแก้หวัดเฟยหวง แน่นอนว่าต้องเกินหลักล้านล้าน

ส่วนจะกี่ล้านล้าน ก็ขึ้นอยู่กับการตลาดของกลุ่มเฟยหวง

เงินมากมายขนาดนี้ ถ้าทุ่มให้เมืองฮั่นเฉิง…

เมืองฮั่นเฉิงจะแซงเมืองอู่เฉิงได้ในเวลาไม่นาน

ได้ยินว่าทุกคนเฉลิมฉลองทั้งคืน เฉียนจื้อหยงพูดว่า "ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ ยิ่งเกิดปัญหาได้ง่าย"

"ความปลอดภัยในเมืองฮั่นเฉิงต้องทำให้ดี อืม… จะดีที่สุดมากถ้ามีคนช่วยพาคนเมากลับบ้าน"

ฉินเจี้ยนหมิงพยักหน้า "วางใจได้ ผมจัดการไว้แล้ว"

"ตอนที่ผมมา เห็นพนักงานกลุ่มเฟยหวงหลายคนช่วยกันพยุงคนเมาตามถนน ส่งไปโรงพยาบาล หรือส่งกลับบ้าน"

"คุณเฉียน คุณลืมหรือเปล่า โรงพยาบาลเฟยหวงมีพนักงานบริการผู้ป่วยที่เป็นชายหนุ่มเยอะมาก พวกเขาช่วยได้ ไม่ว่าจะมีคนเมากี่คนไปโรงพยาบาลก็รับมือได้"

เฉียนจื้อหยงพยักหน้า ไม่คิดเลยว่าพนักงานบริการผู้ป่วยจะมีประโยชน์แบบนี้ด้วย

เฉียนจื้อหยงถามด้วยความสงสัย "จริงสิ คุณฉิน ดึกขนาดนี้มาหาผมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

เขามองเวลา ตอนนี้สี่ทุ่มกว่าแล้ว

ตั้งแต่ศึกษาเรื่องการแพทย์ เขารู้ว่าการอดนอนทำร้ายร่างกายมาก ตอนนี้เขาจึงนอนตรงเวลาทุกวัน

"ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เลยมาแวะดูคุณ ว่ามีอะไรให้ช่วยไหม"

"ถ้าไม่มี งั้นผมกลับก่อนแล้วกัน คุณเฉียนพักผ่อนก่อนเถอะครับ" ฉินเจี้ยนหมิงพูด

เขาตื่นเต้นมาก

ตื่นเต้นจนหัวใจแทบจะทะลุออกมา

ไม่คิดเลยว่าในฐานะต้นเรื่อง เฉียนจื้อหยงจะนิ่งเฉยขนาดนี้

บนหน้าของเฉียนจื้อหยง แทบไม่เห็นความดีใจเลย

ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า เขายังรู้สึกว่าบนหน้าเฉียนจื้อหยงมีความเศร้าจางๆ อยู่เล็กน้อย

อาจจะคิดไปเองก็ได้…

ใครจะเศร้าเพราะมีเงินหลายล้านล้านกัน?

แต่ต้องยอมรับว่า เฉียนจื้อหยงเป็นคนทำเรื่องใหญ่ได้จริงๆ

กลุ่มเฟยหวงประสบความสำเร็จระดับนี้ ยาหยอดตาที่มหัศจรรย์เริ่มใช้งานอย่างเป็นทางการแล้ว แต่เฉียนจื้อหยงยังไม่หลงระเริงกับชัยชนะ

มั่นคงจริงๆ

อายุยังไม่มาก แต่จิตใจมั่นคงขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ประสบความสำเร็จ

……

พอฉินเจี้ยนหมิงจากไป เฉียนจื้อหยงก็กลับเข้าห้อง

ท่ามกลางสายตาเคารพของทุกคน เขาปิดประตูห้อง

พอปิดประตู เขาถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์

ฉันลำบากเกินไปแล้ว

ใครจะเข้าใจความทุกข์ในใจฉัรบ้าง?

หลังจากผลิตยาหยอดตาออกมา เขาก็เก็บมันไว้ตลอด

เขาให้ผู้เชี่ยวชาญของกลุ่มเฟยหวงวิจัยตรวจสอบ

แต่ผ่านไปเกือบสองเดือน ผู้เชี่ยวชาญต่างก็ยืนยันคำเดิมว่า ยาหยอดตาเฟยหวงไม่มีผลข้างเคียงใดๆ

ผู้เชี่ยวชาญต่างเร่งให้เขาเริ่มโปรโมต เริ่มจำหน่าย

ถ้าเขายังชักช้าต่อไป คงทำให้คนสงสัย

เฉียนจื้อหยงเองก็สายตาสั้น รู้ดีว่าคนที่สายตาสั้นใช้ชีวิตไม่สะดวกและทรมานแค่ไหน

บวกกับการสรุปยอดของระบบ กับเงินสดในบัญชี ที่ดูแล้วคงไม่มีทางขาดทุนได้สำเร็จ

ดังนั้นเขาจึงกัดฟัน ตัดสินใจนำยาหยอดตาออกมาจำหน่าย

ตอนนี้ตื่นแล้ว ยังไงก็นอนไม่หลับ เฉียนจื้อหยงจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น

ตอนนี้ในอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยคลิปสั้นเกี่ยวกับกลุ่มเฟยหวง

หลายคนพูดว่าจะมาทำงานที่กลุ่มเฟยหวง

คนหนุ่มสาวจากทั่วทุกสารทิศกำลังหลั่งไหลเข้าสู่เมืองฮั่นเฉิง

"มาก็ดีแล้ว!"

"ยิ่งคนมาก ยิ่งขาดทุนง่าย!" เฉียนจื้อหยงคิดในใจ

ถึงตอนนี้เขาจะเปิดโรงงานหลายแห่ง เปิดบริษัทหลายแห่ง แต่ค่าใช้จ่ายหลักที่ทำให้ขาดทุนก็คือเงินเดือน

ดังนั้นยิ่งคนมาก เขาก็ยิ่งขาดทุนมาก

"ในประเทศมีประชากรกว่าพันล้าน ถ้ากลุ่มเฟยหวงรับคนสักหลายสิบล้าน ต่อเดือนก็น่าจะขาดทุนได้หลายแสนล้านเลยใช่ไหม?"

"ดีมาก!"

เฉียนจื้อหยงกดไลก์ให้วิสัยทัศน์อันกว้างไกลของตัวเองในใจ

ดูไปดูมา เขาก็เห็นคลิปหนึ่งที่มียอดไลก์สูงมาก

เป็นคลิปของชายหนุ่มคนหนึ่งที่สายตาสั้นถึง -700

ในคลิป ชายหนุ่มกังวลมากว่าสายตาของตัวเองจะยิ่งแย่ลง จนสุดท้ายอาจมองไม่เห็นอีกเลย

สายตาสั้นรุนแรงรบกวนเขามาหลายปีแล้ว

ความกังวลที่สะสมมายาวนานในใจ ทำให้เขาเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรง

เฉียนจื้อหยงพูดกับตัวเอง "ตอนนี้คนสายตาสั้นมากขึ้นเรื่อยๆ และอายุน้อยลงเรื่อยๆ"

"เด็กประถมหลายคนสายตาสั้นเกิน -200 แล้ว"

เขาดูคลิปอย่างเงียบๆ ตอนท้ายคลิป ชายหนุ่มเต็มไปด้วยความหวัง ขึ้นรถไฟมุ่งหน้าไปเมืองอู่เฉิง

เขาจะมาเมืองฮั่นเฉิง เพื่อมาดูกลุ่มเฟยหวง

แม้รู้ว่าตอนนี้โรงพยาบาลเฟยหวงยังไม่เปิดรับบุคคลภายนอก

นอกจากเขาแล้ว เฉียนจื้อหยงยังเห็นคลิปแบบนี้อีกหลายคลิป

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนสายตาสั้นรุนแรง กำลังเดินทางมาเมืองฮั่นเฉิง

เฉียนจื้อหยงคิดว่า ควรให้คนสายตาสั้นรุนแรงพวกนี้ได้รับการรักษาก่อนหรือไม่?

ทั้งที่รู้ว่าโรงพยาบาลเฟยหวงยังไม่เปิดรับคนนอก พวกเขาก็ยังมาเมืองฮั่นเฉิงเพื่อรอ

จินตนาการได้เลยว่าพวกเขาอยากรักษามากแค่ไหน

นอกจากคนที่โพสต์คลิปแล้ว อาจยังมีอีกมากที่ไม่ได้โพสต์ แต่ก็กำลังเดินทางมา

เฉียนจื้อหยงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าควรให้พวกเขารักษาก่อน

การรออยู่ในเมืองฮั่นเฉิง ต้องนอนพักโรงแรมก็เสียค่าใช้จ่ายไม่ใช่น้อยเลย

และยังทำให้เสียเวลาระหว่างรออีกต่างหาก

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

………..