บทที่ 235: การทดสอบบินของสตาร์ชิพหมายเลข 2 (ฟรี)

พื้นที่ส่วนใหญ่ของรัฐเท็กซัสกลายเป็นดินแดนรกร้างไปแล้ว จากผลกระทบของวิกฤตระดับโลกสองครั้งใหญ่

มีเพียงบริเวณโดยรอบ “ศูนย์ปล่อยจรวดอวกาศของอัมเบรลล่า” เท่านั้น ที่ยังคงมีสัญญาณของกิจกรรมมนุษย์

และวันนี้ ก่อนการทดสอบบินของ สตาร์ชิพหมายเลข 2 จะเริ่มขึ้นเพียง 15 นาที

ภายในห้องควบคุมของอาคารฐานอวกาศ

เหล่าวิศวกรหน้าตาเคร่งเครียดนั่งเรียงรายหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตาจ้องพารามิเตอร์เรียลไทม์ของยานอย่างไม่กระพริบ

ทันใดนั้น คาร์ล, วานด้า และสาว ๆ อีกสองคนก็วาร์ปมาปรากฏตัวอยู่ด้านนอกห้องควบคุม

อีลอน มัสก์ ซึ่งได้รับแจ้งล่วงหน้าในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์สตาร์ชิพ ก็มารอต้อนรับตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

พอเห็นเจ้านายและสามสาวคู่ใจปรากฏตัวขึ้น เขาก็ก้มหัวเคารพทันที “สวัสดีตอนบ่ายครับ Boss และสุภาพสตรีแสนงามทั้งสาม ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์ควบคุม”

“เหลือเวลาอีก 15 นาทีก่อนการปล่อยสตาร์ชิพหมายเลข 2 ขอเชิญทุกท่านเข้าห้องควบคุม เพื่อชมการทดสอบแบบเรียลไทม์ครับ”

คาร์ลพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามมัสก์เข้าห้องควบคุม พร้อมกับวานด้า สกาย และเกวน

ในห้องควบคุม ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับงานของตนเอง คาร์ลปรายตามองภาพโฮโลแกรมของ สตาร์ชิพหมายเลข 2 ที่ฉายอยู่บนจอ

“มั่นใจแค่ไหนกับการทดสอบรอบนี้?”

มัสก์ในฐานะหัวหน้าโครงการ ไม่ได้รีบรับประกันอะไรในทันที

“ต้องขอโทษด้วยครับ Boss... ผมยังไม่กล้ารับประกันเต็มร้อย แม้ว่าเราจะตรวจสอบยานลำนี้หลายรอบแล้วก็ตาม”

“แต่สำหรับยานอวกาศที่ซับซ้อนระดับนี้ ไม่มีใครรับประกันได้หรอกครับ จนกว่ายานจะทะลุออกสู่อวกาศจริง และผ่านบททดสอบสภาพสุญญากาศได้สำเร็จ”

ในภาพโฮโลแกรม ยานอวกาศทรงจานบินสีขาวเงินล้ำยุค ลายเส้นสีเขียวไหลเวียนอยู่ทั่วลำ กำลังจอดอยู่บนรันเวย์ฐานปล่อย

วานด้าถามขึ้นด้วยความสงสัย “เส้นสีเขียวที่เห็นทั่วลำยานนั่นคืออะไรเหรอ?”

มัสก์รีบอธิบายอย่างมืออาชีพทันที:

“ตาคมมากครับคุณผู้หญิง จริง ๆ แล้ว นั่นคืออุปกรณ์เปิดใช้งาน โล่พลังงาน ของยานสตาร์ชิพครับ”

“ของเหลวที่ไหลเวียนอยู่ภายในลายสีเขียวบนตัวลำยานนั้น คือสารหายากที่เรียกว่า โมเลกุล Y-12”

“มันมีคุณสมบัติพิเศษสองอย่าง: หนึ่งคือ ตัวนำยิ่งยวดอุณหภูมิห้อง และอีกอย่างคือ สถานะกระตุ้นสนามพลังงาน”

“เจ้าโมเลกุล Y-12 นี้ต้องสร้างขึ้นในห้องทดลองเท่านั้น เมื่อฉีดพลังงานสูงเข้าไป มันจะกระตุ้นให้เกิดสนามพลังเฉพาะในระดับควอนตัม”

“ข้อดีคือ ถ้ายานโดนโจมตีด้วยเลเซอร์หรือพลังงานจากศัตรู ตัว Y-12 จะเปิดใช้งาน โล่พลังงานป้องกัน อัตโนมัติ”

“พูดง่าย ๆ ก็คือ สตาร์ชิพสามารถ ทนทานต่อการโจมตีจากเลเซอร์และพลังงาน ได้ระดับหนึ่งครับ!”

มัสก์ใช้ศัพท์เทคนิคเยอะมาก แต่สิ่งที่วานด้าเข้าใจก็มีแค่ประโยคสุดท้ายเท่านั้น เธออุทานออกมาอย่างตื่นเต้น:

“งั้นยานลำนี้ก็คือ อมตะ น่ะสิ? โจมตีด้วยพลังงานก็ไม่สะเทือน?”

มัสก์ส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง

“ต้องพูดให้ชัดกว่านั้นครับ ถ้าการโจมตีแรงเกิน เพดานความปลอดภัย ของระบบป้องกัน ยานก็ยังพังได้ครับ”

“สงครามระหว่างหอกกับโล่ ดำเนินมาหลายพันปีในประวัติศาสตร์มนุษย์ และมันก็ยังเกิดขึ้นต่อแม้ในจักรวาล”

“สุดท้ายทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า พลังโจมตีของศัตรูรุนแรงกว่า หรือเทคโนโลยีโล่ของเราแน่นกว่ากันครับ”

คาร์ลไม่ได้พูดอะไร เขาแค่นิ่งฟังอย่างสงบ

เทคโนโลยีโล่พลังงานนี้ เป็นสิ่งที่อัมเบรลล่านำมาจากอารยธรรมต่างดาวหลายแห่ง ทั้งจากวาคานด้าและแอตแลนติส

หลังรวมข้อดี แล้วปรับปรุงจุดอ่อน นักวิทยาศาสตร์กว่า 1,000 คนก็ใช้เวลาครึ่งปี ในการสร้าง “เทคโนโลยี Y-12” ขึ้นมา

สำหรับโลก นี่คือเทคโนโลยีระดับสูงสุด…แต่สำหรับคาร์ลแล้ว ยังอ่อนเกินไป

เพราะเขา…สามารถ แยกสลายดาวนิวตรอน ให้กลายเป็นฝุ่นอะตอมได้ด้วยพลังควบคุมอนุภาค

สิ่งที่เขาสนใจกับ Y-12 ไม่ใช่เรื่อง “ความแกร่ง” ของโล่เลย แต่คือความสามารถ “ป้องกันอัตโนมัติ” จากการโจมตีพลังงาน

ถ้าต้องการป้องกันจริง ๆ วัสดุอย่าง สารตกผลึกจากดาวนิวตรอน หรือ โลหะแรงโน้มถ่วงสูงจากสสารมืด ยังจะพอไหว

ขณะนั้น มัสก์ก็พูดเสียงดังขึ้น:

“ทุกคน โปรดทราบ เหลือเวลาอีก 30 วินาที ยานสตาร์ชิพหมายเลข 2 จะเริ่มทดสอบ!”

คาร์ล, วานด้า, สกาย และเกวนหันไปจ้องจอโฮโลแกรม

ยานทรงจานบินกำลังตั้งอยู่บนแท่นปล่อย บรรยากาศตึงเครียดสุด ๆ

【ประกาศทั่วศูนย์: เหลืออีก 10 วินาที สตาร์ชิพหมายเลข 2 จะเริ่มบิน】

【10】

【เตาปฏิกรณ์ฟิวชันกำลังเริ่มทำงานที่ 10%】

【เครื่องยนต์เสริมกำลังเริ่มต้นทำงาน】

【ระบบขับเคลื่อนแรงโน้มถ่วงเริ่มทำงานเรียบร้อย】

ท่อไอพ่นด้านท้ายปล่อยอากาศร้อนสีน้ำเงินอุณหภูมิสูงออกมาสองสาย

【3】

【ยานเริ่มทะยานขึ้น】

ยานสตาร์ชิพหมายเลข 2 มีความยาว 7000 เมตร ลักษณะเป็นจานบินแบนขนาดมหึมา

หนักระดับหลายพันตัน!

หากไม่มีเครื่องยนต์ต้านแรงโน้มถ่วงเข้าช่วยล่ะก็ แค่พลังไอพ่นอย่างเดียวไม่พอแน่

แต่เพราะเทคโนโลยีแรงโน้มถ่วงยังพัฒนาไม่เต็มที่ เลยต้องใช้เทอร์โบเจ็ตควบคู่กันไปก่อน

ตอนนี้ ยานเริ่มลอยขึ้นแนวตั้ง พอได้ระดับหนึ่งก็บินพุ่งออกไปข้างหน้า พร้อมเร่งความเร็วต่อเนื่อง

【ระบบเตาปฏิกรณ์ฟิวชันทำงานปกติ】

【ท่าทางการบินปกติ】

【เข้าสู่โหมดบินอัตโนมัติ】

ยานเร่งความเร็วอย่างต่อเนื่อง จนภาพหายวับจากจอโฮโลแกรมภายใน 3 วินาที

คาร์ลหันไปทางมัสก์

“ฉันจะตามไปดูใกล้ ๆ ถ้ามีปัญหา ฉันจะกู้ซากกลับมาเอง อย่าเผลอยิงฉันล่ะ”

มัสก์พยักหน้าเงียบ ๆ “เข้าใจครับ” แล้วเตือนด้วยความเป็นห่วง

“แต่ Boss ถ้าเตาปฏิกรณ์ฟิวชันของยานมีปัญหา อาจระเบิดระดับนิวเคลียร์ได้เลยนะครับ”

คาร์ลยักไหล่ “แค่ทำหน้าที่ของนายให้ดี ฉันจัดการตัวเองได้” ว่าแล้วก็วาร์ปหายไปทันที

วานด้ายืนมองอยู่ ไม่ได้แสดงความเป็นห่วงเลยสักนิด กลับกระซิบคุยกับสองสาวแทน

“ดูจากแบบนี้ ท่าทางทดสอบจะผ่านนะ พี่สกาย เตรียมตัวท่องอวกาศหรือยัง?”

“ท่องเหรอ? เธอกับเกวนนั่นแหละจะได้ไปเที่ยว ส่วนฉันคงไปใช้แรงงานมากกว่า ถ้าไม่เบื่อจนทนไม่ไหว ฉันก็ไม่คิดไปขุดแร่หรอกย่ะ”

“โอ๊ยย~ เธอก็อ้อนหน่อยสิ แกล้งทำตัวน่ารัก พอได้โอกาสก็จับจุดอ่อนเขาให้ได้ มีเหรอจะปล่อยให้เธอไปขุดจริง?”

“ไม่แน่หรอก ช่วงนี้หมอนั่นไม่ค่อยเล่นด้วยเลย”

ขณะเดียวกัน คาร์ลกำลังไล่ตามสตาร์ชิพหมายเลข 2 ทะยานออกสู่อวกาศ ด้วยความเร็ว มัค 20

【ยานทะลุชั้นบรรยากาศ เข้าสู่วงโคจรอวกาศแล้ว กำลังเริ่มการตรวจสอบระบบ】

【รายการตรวจสอบ 1: รีสตาร์ทเตาปฏิกรณ์ฟิวชัน】

【รายการ 2: ระบบสื่อสารควอนตัม】

【รายการ…】

บนฉากหลังของโลกสีฟ้าอ่อนล้อมรอบด้วยความมืดของห้วงอวกาศ

คาร์ลมองยานทรงจานบินสุดล้ำตรงหน้า แล้วก็อดรู้สึกภูมิใจไม่ได้

อัมเบรลล่าที่พัฒนาไกลถึงระดับนี้ได้

ทั้งหมด...ก็เพราะการปกป้องของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“หึหึ…ฉันนี่มันโคตรสุดยอด!”

พอแอบชื่นชมตัวเองในใจเสร็จ คาร์ลก็ไม่ลืมภารกิจสำคัญอีกอย่าง

ระหว่างรอการตรวจสอบระบบของสตาร์ชิพ 2 เขาก็บินออกไปอีกทิศ

ตามเส้นทางจำลองที่เรดควีนคำนวณไว้ เพื่อตามหาสตาร์ชิพหมายเลข 1 ที่หายสาบสูญ

แต่เขายังไม่ลืมจับตาสถานะของยานเบอร์ 2 ด้วยเช่นกัน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

คาร์ลก็พบกับยาน สตาร์ชิพหมายเลข 1 ที่เสียการติดต่อไปก่อนหน้านี้

มันกำลังลอยอยู่รอบโลก โดยอาศัยแรงเฉื่อยตามวงโคจรมานานครึ่งเดือน

ตัวลำยานใหญ่กว่าหมายเลข 2 ยาวกว่า 150 เมตร สูงกว่า 90 เมตร ทรงแบนเหมือนจานบิน

ตอนนี้มันกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 9.6 กิโลเมตรต่อวินาที

คาร์ลใช้พลังจิตห่อหุ้มทั้งลำยานอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ลดความเร็วลง

เขาใช้เวลากว่า 10 นาทีเพื่อให้มันช้าลง โดยไม่ทำให้ยานพังจากแรงสะเทือน

พอลดความเร็วเป็นศูนย์ได้ เขาก็วาร์ปกลับมายังฐานปล่อยยาน พร้อมยกยานเบอร์ 1 กลับมาได้สำเร็จ

ภาพของเขาลอยอยู่กลางอากาศ เหนือ สตาร์ชิพหมายเลข 1 ขนาดยักษ์

ทีมวิศวกรที่รออยู่กับช่างเทคนิคกว่าสิบคน ก็รีบวิ่งเข้ามาซ่อมแซมทันที

เมื่อเทียบกับยานขนาดยักษ์ ร่างมนุษย์ก็เป็นแค่จุดเล็ก ๆ เท่านั้น

แต่สิ่งมีชีวิตเล็กจ้อยพวกนี้นี่แหละ...ที่สร้างสุดยอดแห่งวิศวกรรมชิ้นนี้ขึ้นมา!

จะว่าไป...สตาร์ชิพหมายเลข 1 ก็คือผลงานสูงสุดของเทคโนโลยีมนุษย์เลยก็ว่าได้

คาร์ลยืนมองอย่างภูมิใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวาร์ปกลับไปอวกาศ รอร่วมกับศูนย์ควบคุมให้ยานเบอร์ 2 ตรวจสอบระบบเสร็จ

ระหว่างนั้น ยานก็มีปัญหาจุกจิกบ้าง เช่น วงจรซับซ้อนบางจุดลัดวงจร หรือชิ้นส่วนเล็ก ๆ หลุด

คาร์ลก็ใช้พลังช่วยซ่อมเท่าที่ทำได้

แต่บางจุดที่ออกแบบพลาดตั้งแต่ต้น มันแก้ไขยากเกินไป เขาก็ปล่อยไว้

ยังไงสตาร์ชิพหมายเลข 2 ก็เป็นแค่ยานต้นแบบ ขอแค่ระบบหลักไม่พัง ก็ถือว่าโอเค

สองชั่วโมงผ่านไป

ระบบตรวจสอบเสร็จสมบูรณ์

【ตรวจสอบระบบเสร็จสิ้น ยานสตาร์ชิพหมายเลข 2 พบข้อผิดพลาดที่สามารถแก้ไขได้ 31 จุด】

【แก้ไขแล้ว 27 จุด ข้ามขั้นตอนซ่อมเพิ่มเติม ดำเนินแผนการตามกำหนด เชื่อมต่อกับแคปซูลอวกาศ】

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….