บทที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

บทที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

ซ่งซือมองชายแก่ตรงหน้าที่ตัวอ้วนขาวราวกับพระพุทธรูป อย่างรู้สึกอึดอัดในใจ

นี่คือสามีของเธอ หนุ่มกว่าตัวเอง ขาวกว่า และดูแข็งแรงกว่าด้วย ใบหน้าของเขายังดูสดใสเปล่งปลั่ง อีกทั้งยังเที่ยวเล่นกับบ่าวสาวได้อย่างสำราญ

สวรรค์ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

ซ่งซือเดิมทีไม่ได้มาจากครอบครัวร่ำรวย แต่เป็นหญิงในครอบครัวชาวนาผู้ยากจน ส่วนซ่งซือร่างเดิมนั้นก็เป็นภรรยาที่ถูกเลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็ก อายุแก่กว่าสามีซ่งคุนถึงสามปี ตั้งแต่เด็กต้องเป็นทั้งพี่สาว ทั้งแม่ และทั้งภรรยา

เธอต้องทำงานหนัก ดูแลทั้งครอบครัว แถมยังต้องเลี้ยงดูซ่งคุนและพ่อแม่ของเขา

เมื่อซ่งซืออายุ 14 ปี ครอบครัวของเธอเห็นว่าสุขภาพไม่ดีจึงตัดสินใจให้เธอแต่งงานกับซ่งคุน และเมื่ออายุ 16 ปี ซ่งคุนเพิ่งอายุ 13 พวกเขาจึงเริ่มใช้ชีวิตคู่กัน

และเมื่ออายุ 17 ปี ซ่งซือก็ให้กำเนิดบุตรชายคนโตคือ ซ่งจื้อหยวน

เมื่อนึกถึงจุดนี้ ใบหน้าของซ่งซือก็ร้อนผ่าว นี่มันเด็กอยู่แท้ๆ แต่ต้องทำแบบนั้นแล้ว

เธอส่ายศีรษะเพื่อสะบัดความคิดไม่ดีออกไป คิดท่องไว้ในใจว่านี่มันยุคสมัยโบราณ ไม่ควรเปรียบเทียบกับยุคปัจจุบัน

หลังจากซ่งจื้อหยวนเกิดได้ไม่นาน พ่อแม่ของซ่งคุนก็สิ้นไป ซ่งซือจึงกลายเป็นแม่นมคอยดูแลลูกชาย แถมยังต้องดูแลสามีเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว และต้องทำงานบ้านและงานในไร่นาด้วย

เธอเป็นคนที่มีความคิดล้ำเลิศ มุ่งมั่นที่จะสร้างอนาคตให้ลูกชาย ถึงกับเอาทรัพย์สินทุกอย่างไปขายเพื่อส่งลูกชายไปเรียนหนังสือ แม้ว่าในเวลานั้นจะเป็นช่วงสงคราม แต่เธอก็ไม่ย่อท้อ

โชคดีที่โชคชะตาเข้าข้าง ในขณะที่สงครามดำเนินไป อดีตจักรพรรดิที่เพิ่งสร้างราชวงศ์ใหม่ก็เป็นเพียงกษัตริย์ผู้กล้าที่เพิ่งเริ่มก่อกบฏและยังไม่มีเวลาสนใจครอบครัว เมื่อพระมเหสีและโอรสของเขาถูกขับไล่ออกมาสู่ชนบท ซ่งซือจึงรับพระมเหสีและโอรสไว้ในบ้าน

หลังจากผ่านไปห้าปี เมื่อจักรพรรดิได้ปราบดาภิเษกก่อตั้งราชวงศ์แล้ว ซ่งซือก็ได้รับพระคุณกลับไป ทำให้ชีวิตของครอบครัวเธอพลิกผัน

ซ่งจื้อหยวน เป็นคนเก่งและมีคุณธรรม อายุเพียง 18 ปี ก็สอบได้เป็นจอหงวน ได้รับการยกย่องจากจักรพรรดิและพระมเหสี แม้ว่าในขณะนั้นครอบครัวของเขายังไม่มั่งคั่งมาก แต่ก็ได้รับการหมั้นหมายกับบุตรสาวคนโตของตระกูลขุนนาง และในที่สุดก็แต่งงานกันเมื่ออายุ 21 ปี มีลูกสองคน

ตลอดเวลานี้ ซ่งซือและซ่งคุนมีบุตรด้วยกันสามคน ซ่งคุนยังรับบ่าวสาวมาเป็นภรรยาอีก จนมีลูกชายและลูกสาวฝาแฝดอีกคู่

จะพูดได้ว่า ความเจริญก้าวหน้าของครอบครัวซ่งทั้งหมดนี้ ไม่อาจแยกออกจากบทบาทของซ่งซือเลย เธอเปรียบเสมือนเสาหลักที่ยึดบ้านนี้ไว้

แต่น่าเสียดายที่สุขภาพของเธอเสื่อมโทรมไปมาก ขณะที่ซ่งคุนซึ่งไม่ต้องทำอะไร กลับขาวอวบ ร่างกายแข็งแรง มีความสุขกับบ่าวสาวและการเดินทางเล่นอย่างสนุกสนาน

ซ่งซือถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะชื่นชมความแข็งแกร่งของร่างกายนี้ดี หรือเสียใจที่เธอเหนื่อยจนตัวตายโดยไม่ได้รับผลตอบแทนอะไร

ทุกอย่างมันเป็นเพราะชะตากรรมที่แสนจะน่าเศร้า

ซ่งซือคิดว่าเธอเป็นคนที่ปรับตัวได้ดี ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ถือว่ารับบทใหม่ไปละกัน เธอจะเล่นตามบท

แต่...เปิดเรื่องมาก็ไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่

ทำไมต้องมาเป็นคุณยายแก่ชราใกล้ตายด้วยเนี่ย?

“เจ้ามองข้าทำไมอย่างนั้น? เจ้ากล้ามากนะ!” ซ่งคุนซึ่งถูกมองจนรู้สึกกระอักกระอ่วนเอ่ยขึ้น

เขาแค่เขย่าตัวนิดหน่อย ยังไม่ถึงกับเอวจะลหักเสียหน่อย

ซ่งซือปิดตาลงแล้วพูดเบาๆ “ออกไปซะ!”

“เจ้า! เจ้ากล้าไล่ข้า...”

“ออกไป ไม่งั้นข้าจะตายให้เจ้าดูเดี๋ยวนี้เลย” ซ่งซือเอ่ยอย่างรำคาญ