บทที่ 42 - เรื่องนี้ยกให้ข้าจัดการเอง!

บทที่ 42 - เรื่องนี้ยกให้ข้าจัดการเอง!

ความจริงแล้ว พวกหัวแข็งต่างหากที่รู้สึกเสียใจยิ่งกว่า!

ตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างพากันหงุดหงิดสุดขีด!

ทำไมพอฉินเยวียนอ้าปากพูด ปฏิกิริยาแรกของพวกเขาถึงกลายเป็นการรีบทำตามคำสั่งทันทีล่ะ?

แถมยังไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะขัดขืนเลยแม้แต่นิดเดียว?

ต้องรู้นะว่า พวกเขาอยากให้ตาแก่นั่นย้ายฉินเยวียนออกไปใจจะขาด พวกเขาควรจะทำตรงกันข้ามกับที่ฉินเยวียนสั่งสิ!

แต่ผลลัพธ์กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง!

ทว่าตอนนี้ จะพูดอะไรไปมันก็สายเกินไปแล้ว!

ก็ก้มหน้าก้มตาวิ่งไปเถอะ!

ถ้าไม่ตั้งใจวิ่ง ใครจะไปรู้ว่าไอ้จอมมารนั่นจะลงโทษอะไรที่น่ากลัวอีก?

ผู้บังคับกองร้อยทหารอารักขาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยืนอ้าปากค้างด้วยความตะลึง

มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

พวกหัวแข็งในตำนานที่ฟ้าไม่กลัวดินไม่เกรง!

ต่อหน้าฉินเยวียน กลับเชื่องเหมือนลูกแกะตัวน้อยๆ ขนาดนี้เลยเหรอ?

สั่งให้ไปวิ่ง ก็ไปวิ่งกันอย่างรวดเร็วโดยไม่มีแม้แต่เสียงบ่นสักคำ?

"เฮ้อ น่าสงสารท่านผู้บังคับการกรมจริงๆ! เรื่องนี้คงส่งผลกระทบต่อจิตใจของท่านอย่างรุนแรงแน่นอน! สงสัยต้องใช้เวลาทำใจอีกหลายวันเลยล่ะ ฮ่าๆๆ..." ผู้บังคับกองร้อยทหารอารักขาแอบถอนหายใจแทนผู้บังคับการกรม แต่ก็อดที่จะขำไม่ได้!

มันช่วยไม่ได้จริงๆ!

ทหารใหม่ไม่ฟังคำสั่งผู้บังคับการกรม แต่กลับเชื่อฟังคำสั่งของผู้บังคับกองร้อยอย่างเคร่งครัด ในฐานะที่เขาเป็นผู้บังคับกองร้อยเหมือนกัน เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกภูมิใจและมีหน้ามีตาไปด้วยจริงๆ!

"ท่านผู้บังคับการกรม ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมนึกว่าพวกเขาจะให้ความเคารพท่านมากเหมือนกันนะเนี่ย" ฉินเยวียนยิ้มแห้งๆ พลางเอ่ยออกมาอย่างจนใจ

มันเกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ?

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันจริงๆ นะ!

"ตามความเห็นข้า เจ้าพวกกระต่ายน้อยพวกนี้จงใจแกล้งข้าให้เสียหน้าแน่ๆ!" เมื่อได้สติ หวังหย่งฟาก็จ้องเขม็งไปที่ทหารใหม่ที่กำลังวิ่งอยู่ด้วยความโกรธแค้น

ทหารใหม่พวกนี้ทำให้เขาอับอายขายหน้าต่อหน้าฉินเยวียนขนาดนี้ เขาจะทนได้ยังไง?

แต่พอนึกถึงเบื้องหลังอันน่าเกรงขามของเจ้าพวกนั้นขึ้นมา ก็ได้แต่คิดในใจว่าทนๆ ไปเถอะ

อดทนไว้ แล้วทุกอย่างจะผ่านไปเอง!

ถอยก้าวหนึ่งเพื่อความสงบ... ยิ่งคิดยิ่งแค้นโว้ย...

"เฮ้อ ข้าไม่น่ามาที่กองร้อยทหารใหม่นี่เลยจริงๆ!" ผู้บังคับการกรมหวังเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมจนเหี่ยวเฉา รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ตัดสินใจมาที่นี่

ฉินเยวียนเห็นแบบนั้นก็รู้สึกขำอยู่ในใจ!

ดูท่าทางผู้บังคับการกรมคนนี้ จะรู้ความลับเรื่องเส้นสายของทหารใหม่กลุ่มนี้อยู่ไม่น้อยเลยนะ!

ไม่อย่างนั้น คงไม่ถึงขั้นเหี่ยวเฉาและต้องทนเก็บความโกรธไว้ในใจแบบนี้หรอก

"จริงสิฉินเยวียน เดือนนี้ทางเขตทหารกำลังรวบรวมเพลงทหารชุดหนึ่ง เพื่อคัดเลือกมาสามเพลงที่ไพเราะที่สุด เพื่อใช้เป็นเพลงประชาสัมพันธ์การรับสมัครทหารประจำปีนี้ ข้ามาที่นี่ก็เพื่อจะบอกข่าวดีนี้กับเจ้า ข้าได้ส่งชื่อเจ้าเข้าร่วมการประกวดเรียบร้อยแล้ว"

"เพลงของเจ้านี่แหละ ที่มีโอกาสถูกคัดเลือกสูงมาก!"

"ข้าจะบอกอะไรให้นะฉินเยวียน ถ้าหากเพลงของเจ้าได้รับเลือกให้เป็นเพลงประชาสัมพันธ์ เจ้ามีโอกาสสูงมากที่จะได้รับรางวัลความดีความชอบระดับสอง!"

"ต้องรู้นะว่า ในยุคแห่งสันติภาพแบบนี้ การจะได้รับความดีความชอบระดับสองมันยากยิ่งกว่าการปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก"

"หากไม่มีผลงานที่โดดเด่นและเป็นประโยชน์ต่อกองทัพอย่างยิ่งใหญ่จริงๆ จะไม่มีทางได้รับความดีความชอบระดับสองเด็ดขาด!"

"และถ้าได้รับความดีความชอบระดับสองขึ้นมา? การจะได้เลื่อนตำแหน่งก็อยู่แค่เอื้อมแล้ว!"

"ความดีความชอบระดับสอง การเลื่อนตำแหน่งงั้นเหรอ?" ฉินเยวียนได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย!

ทหารที่ไม่อยากเป็นนายพลไม่ใช่ทหารที่ดี!

พริบตาเดียวนั้น ฉินเยวียนก็เริ่มสนใจขึ้นมาอย่างมาก

แค่เขียนเพลงก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วเหรอ?

ใช้ได้เลยนี่!

มันช่างง่ายดายเกินไปแล้ว!

สำหรับเขา การเขียนเพลงมันง่ายยิ่งกว่าการดื่มน้ำกินข้าวเสียอีก!

[ติ๊ง~ ตอนนี้เริ่มภารกิจของระบบ ภายในเวลาหนึ่งปี จงเลื่อนตำแหน่งขึ้นสู่ยศพันตรี จะได้รับรางวัลทักษะระดับยอดเขา 3 อย่าง!]

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ชัดเจนก็ดังขึ้น

ฉินเยวียนตาเป็นประกายทันที "หืม? เป็นพันตรีภายในหนึ่งปี แถมยังได้รับทักษะระดับยอดเขาอีก 3 อย่างเป็นรางวัลเหรอ?"

ดูท่าว่าช่วงเวลาต่อจากนี้ เขาต้องขยันให้มากขึ้นซะแล้ว!

ผู้บังคับการกรมหวังเมื่อเห็นฉินเยวียนมีท่าทีสนใจ จึงรีบยิ้มบอกต่อว่า "ฉินเยวียน เรื่องนี้เจ้าต้องให้ความสำคัญอย่างสูงสุดนะ!"

"อีกไม่กี่วัน ทางกรมคงจะส่งคนมารับเจ้าไปบันทึกเสียงเพลงนี้แบบง่ายๆ เพื่อส่งเข้าประกวดในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีล่ะ!"

"รับทราบครับ ท่านผู้บังคับการกรม!" ฉินเยวียนพยักหน้าเล็กน้อย

"ดี! ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวกลับก่อนแล้วกัน ไว้ตอนที่เจ้าไปประกวดที่กรม พวกเราค่อยหาเวลาคุยกันยาวๆ!" ผู้บังคับการกรมหวังเหลือบมองทหารใหม่ที่กำลังวิ่งอยู่อย่างหวาดระแวง ยิ้มแห้งๆ ด้วยความอึดอัด แล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

วินาทีที่ก้าวพ้นสนามฝึก ผู้บังคับการกรมอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อเย็นๆ ที่หน้าผาก "ให้ตายเถอะ! น่ากลัวชะมัด! กองร้อยทหารใหม่นี่ ข้าจะไม่เหยียบมาอีกเด็ดขาด!"

"โชคดีนะ ที่เจ้าพวกทหารใหม่ที่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่พวกนั้นไม่ได้สร้างความลำบากให้ข้า ไม่อย่างนั้น การจะกลับไปแบบครบสามสิบสองคงเป็นเรื่องยาก!"

หวังหย่งฟาถอนหายใจอย่างลึกซึ้ง เหงื่อยังคงไหลท่วมหน้าผาก พร้อมกับความสงสัยที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ "ไม่รู้จริงๆ ว่าฉินเยวียนคนนี้ ที่เป็นแค่ทหารฝ่ายธุรการ เขาอดทนมาได้นานขนาดนี้ได้ยังไง?"

เขาส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจ ความเหนื่อยยากและอุปสรรคทั้งหลายมันยากเกินจะจินตนาการได้ บางทีคงมีเพียงฉินเยวียนเท่านั้นที่รู้ซึ้งถึงเรื่องนี้!

"เมื่อการฝึกกองร้อยทหารใหม่จบลง ข้าต้องหาทางตอบแทนฉินเยวียนให้ดี เพื่อไม่ให้เขาต้องน้อยเนื้อต่ำใจ!"

ผู้บังคับการกรมรำพึงออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ!

"ประกาศศักดากองทัพ กู้ขวัญทหาร! สยบฟ้าปราบปฐพี กลืนกินดารา!"

...

ทหารใหม่ก้าวเดินอย่างมั่นคงด้วยความองอาจ ตะโกนคำขวัญออกมาอย่างพร้อมเพรียงและเสียงดังสนั่น

ผ่านไป 18 นาที การวิ่ง 5 กิโลเมตรก็สิ้นสุดลง!

ทหารใหม่เหงื่อไหลโชกไปทั้งตัว แต่ละคนกลับรู้สึกสดชื่นและมีจิตใจที่ฮึกเหิม!

"ผู้กองครับ ไอ้ตาแก่งี่เง่าเมื่อกี้ ทำเอาข้าแค้นจนแทบคลั่ง!" จางชงสะบัดหัวอย่างแรงจนเหงื่อกระจายไปทั่ว เขาเบิกตากว้างเหมือนกระดิ่งทองเหลือง ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ "ผู้กองครับ เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะท่านสั่งให้พวกเราไปวิ่ง ข้าจะชกตาแก่นั่นให้นอนจมกองเท้าไปเลย โผล่มาวางท่าซะใหญ่โต!"

"จริงด้วยครับผู้กอง! กล้าดียังไงมาเบ่งในกองร้อยทหารใหม่ของเรา ข้าจะหักขาให้ขาดเลย! ข้าล่ะเกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาวางมาดอยู่เหนือหัวข้า!"

"ตาแก่นั่น เมื่อกี้ยังกล้ามาสั่งพวกเราอีก! ช่างน่าขำสิ้นดี! ถ้ามันกล้ามาที่กองร้อยทหารใหม่ของเราอีก ข้าจะสั่งปลดมันเอง!"

...

ทหารใหม่พากันระเบิดอารมณ์โกรธแค้นออกมาอย่างรุนแรง

ฉินเยวียนได้ฟังก็ทั้งขำทั้งสลด!

มิน่าล่ะผู้บังคับการกรมหวังถึงได้รีบเผ่นแนบไปขนาดนั้น ที่แท้เขาก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าถ้าอยู่ต่อคงได้ซวยแน่นอน!

แทนที่จะอยู่ให้อึดอัดและโดนทหารใหม่ข่มขวัญจนตัวสั่น สู้เผ่นไปให้เร็วที่สุดจะดีกว่า!

ในเวลาเดียวกัน ฉินเยวียนก็นึกถึงความอัดอั้นและขมขื่นของผู้บังคับกองร้อยคนก่อนๆ ขึ้นมาได้ ทหารใหม่กลุ่มนี้แม้แต่ผู้บังคับการกรมพวกเขายังไม่เห็นหัว แล้วผู้บังคับกองร้อยทั่วไปจะไปคุมพวกเขาอยู่ได้ยังไง?

คงจะมีเพียงตัวประหลาดอย่างฉินเยวียนนี่แหละ ที่พอจะกดดันเจ้าพวกหัวแข็งพวกนี้ไว้ได้ชั่วคราว!

ถ้าเป็นคนอื่นมาแทนล่ะก็ ไม่มีทางทำได้แน่นอน!

คนที่มีความกล้ามากกว่าฉินเยวียน ก็ไม่ได้มีความแข็งแกร่งเท่าเขา!

คนที่มีความแข็งแกร่งน้อยกว่าฉินเยวียน ก็สู้ทหารใหม่พวกนี้ไม่ได้ มาถึงก็ได้โดนซ้อมจนน่วมแน่นอน!

ส่วนคนที่เก่งกว่าฉินเยวียนน่ะเหรอ?

อืม... บอกเลยว่าไม่มีบนโลกนี้หรอก!

นั่นจึงนำไปสู่สถานการณ์ประหลาดในวันนี้ ที่ทหารใหม่ไม่ฟังใครหน้าไหนเลย แม้แต่คำสั่งของผู้บังคับการกรมก็ไม่อยู่ในสายตา แต่กลับเชื่อฟังคำสั่งของฉินเยวียนอย่างเคร่งครัด!

มันช่วยไม่ได้จริงๆ ทหารใหม่เองก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข พวกเขาก็กลัวโดนซ้อมเหมือนกันนะ!

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฉินเยวียนก็เอ่ยออกมาอย่างจนใจ "พวกเจ้าเอาแต่เรียกเขาว่าตาแก่ๆ รู้ไหมว่าคนคนนั้นคือใคร?"

"รู้สิครับ ก็แค่หวังหย่งฟา ผู้บังคับการกรมของเราไม่ใช่เหรอ?" ทหารใหม่คนหนึ่งตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"รู้แล้วพวกเจ้ายังจงใจทำแบบนั้นอีกเหรอ?" ฉินเยวียนจงใจยั่วโมโหทหารใหม่ "คราวนี้ดีล่ะ ไปทำตัวล่วงเกินผู้บังคับการกรมเข้าให้แล้ว ต่อไปแผนการฝึกของพวกเราคงต้องพังพินาศหมดแน่!"

"การฝึกยิงปืนคงจะไม่มีหวังแล้วล่ะ!"

"เหอะ! กะอีแค่หาปืนห่วยๆ ไม่กี่กระบอกกับสนามฝึกซักแห่ง มันจะไปยากอะไร? ต่อให้ไอ้หวังหย่งฟามันไม่อนุมัติใบอนุญาต ข้าก็ยังหาของพวกนี้มาได้อยู่ดี!"

ทหารใหม่ฟางเทียนแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูกพลางตบอกรับรอง "ผู้กองครับ เรื่องนี้ยกให้ข้าจัดการเอง! พี่ชายแท้ๆ ของข้าเป็นเสนาธิการประจำกองพลน้อยรบพิเศษพยัคฆ์ของเขตทหาร แค่ให้เขาส่งอุปกรณ์บางอย่างมาให้ มันก็แค่เรื่องขี้ผง!"

"เรื่องนี้ยกให้ข้าจัดการเองครับ!"

ฉินเยวียนได้ฟังก็ตาเป็นประกายทันที "โอ้แม่เจ้า! ทหารใหม่กลุ่มนี้ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ! ถึงขนาดมีเส้นสายเป็นถึงเสนาธิการกองพลน้อยรบพิเศษเลยเหรอ?"

"ดูเหมือนข้าจะต้องหาเวลามาเรียบเรียงความสัมพันธ์และเส้นสายของเจ้าพวกหัวแข็งพวกนี้ใหม่ซะแล้ว! ไม่แน่อาจจะมีระดับผู้ใหญ่ซ่อนตัวอยู่อีกเพียบ!"

"เผื่อวันหน้าจะได้เอามาใช้งานได้แบบเนียนๆ!"

ฉินเยวียนตัดสินใจทันทีว่า หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เขาจะไปที่หอพักทหารใหม่เพื่อรวบรวมข้อมูลทั้งหมดไว้เป็นสถิติ!

(จบแล้ว)