ติดหนี้สามสิบล้าน 041 สระปลาคาร์ป

ติดหนี้สามสิบล้าน 041 สระปลาคาร์ป

เมื่อสั่งการเรื่องต่าง ๆ ลงไปแล้ว สวี่จิ้งก็ไม่ได้อยู่ว่าง ๆ

ปริมาณนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น ระดับการแสดงก็สูงขึ้น อุปกรณ์ของเขาก็ต้องพัฒนาตามให้ทันถึงจะถูก

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ต้องรีบอัปเดตรายการแสดงใหม่เร็วขนาดนั้น แต่เมื่อนึกถึงวันหยุดยาวช่วงวันแรงงาน เขาก็ยังตั้งใจที่จะเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า

เสียงตอกสร้างอุปกรณ์ดังก๊องแก๊งขึ้นภายในอุทยานภูเขาว่านหยวนอีกครั้ง

พริบตาเดียวก็ถึงวันศุกร์

ช่วงเช้าสวี่จิ้งตามเจียงฉงไปดูเขาเอาเรือประมงที่เพิ่งหาซื้อมาใหม่ลงน้ำ แล้วให้คนพายเรือที่เพิ่งจ้างมาใหม่ขึ้นไปลองสัมผัสความรู้สึกดู

จากนั้นก็ไปที่หมู่บ้านหมิงเยวี่ยโซน D กับเขาต่อ

“ประธานสวี่ ฉันกำหนดให้บ้านหลังหนึ่งในโซน D เป็นศูนย์บริหารจัดการนักท่องเที่ยวชั่วคราวแล้ว ข้าง ๆ ก็คือศูนย์ปฐมพยาบาลชั่วคราว อุปกรณ์ความปลอดภัยด้านอัคคีภัยและเครื่องมือแพทย์ปฐมพยาบาลเบื้องต้นฉันซื้อมาครบหมดแล้ว...”

ตลอดทาง เจียงฉงอธิบายรายละเอียดงานของเขาให้สวี่จิ้งฟังอย่างเป็นระบบระเบียบ

ประสิทธิภาพการทำงานของเจียงฉงรวดเร็วมาก เพียงแค่สองวัน เขาก็จัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จไปมากมาย

“ความจริงฉันสัมภาษณ์พนักงานไปสองสามคนด้วย” เขาถอนหายใจเบา ๆ “อำเภอเล็ก ๆ หาคนเก่ง ๆ ยากหน่อย ฉันดูประวัติย่อมาสองสามใบ ความสามารถยังไม่ผ่านเลย”

สวี่จิ้งคิดทบทวน

“ไปหาข่ายจื่อเถอะ เขามีเส้นสายกว้างขวาง คณะนาฏศิลป์ตะวันทองกับพวกพี่ฟางกุ้ย หวังข่ายก็เป็นคนช่วยฉันหามาทั้งนั้น คนเก่ง ๆ ที่นายต้องการ ลองถามเขาดูว่าพอจะมีช่องทางบ้างไหม”

เจียงฉงฝืนยิ้มรับคำ

ช่องทางงั้นเหรอ?

ยากสิ

เขาต้องการบุคลากรทางการแพทย์ที่มีประสบการณ์ คนเก่งด้านการบริหารจัดการที่คุ้นเคยกับซอฟต์แวร์ต่าง ๆ และมีประสบการณ์ ตอนนี้อุทยานมีพนักงานเยอะขนาดนี้ เขายังต้องพิจารณาหาเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลและฝ่ายกฎหมายมืออาชีพอีก...

แต่ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด ไม่ใช่แค่คนเก่งมีน้อย ทว่าในมือของพวกเขาก็ไม่มีเงินด้วย

เรือสองลำ ลำหนึ่งใหม่ลำหนึ่งเก่า ต่อให้จะเป็นของมือสองที่หาซื้อมา ก็แทบจะผลาญเงินในมือของพวกเขาไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว

“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป”

สวี่จิ้งตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วเดินวนดูรอบหมู่บ้านหมิงเยวี่ยหนึ่งรอบ

แม้เจียงฉงจะเพิ่งมารับตำแหน่งได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ แต่ดูเหมือนพนักงานเหล่านี้จะรู้จักเขากันหมดแล้ว

“พี่สาวหลิวอวิ๋น ขอขนมฉือปาให้ผมชิ้นหนึ่งสิ”

เขายืนอยู่ริมถนนแผ่นหินสีคราม มองดูป้าหลิวอวิ๋นที่สวมถุงมือแบบใช้แล้วทิ้ง ใช้ที่คีบไม้คีบอาหาร แล้วส่งสายตาพึงพอใจไปให้เจียงฉง

ความปลอดภัยด้านอาหาร

เจ้าหมอนี่ดูเป็นคนไม่คิดเล็กคิดน้อย แต่ความจริงแล้วเป็นคนละเอียดอ่อนมาก

“พนักงานที่อยากทำร้านอาหาร เมื่อวานผมจัดการให้พวกเขาไปทำใบรับรองสุขภาพแล้ว พวกใบอนุญาตความปลอดภัยด้านอาหารอะไรพวกนี้ ผมก็จะรีบจัดการให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด...”

เดินเล่นจนหมดช่วงเช้า กระทั่งช่วงบ่ายสวี่จิ้งเดินเตร็ดเตร่ไปมาจนเกือบจะชนเข้ากับนักท่องเที่ยวที่เพิ่งเข้ามา เขาถึงได้รีบหลบซ่อนตัว

“พอแล้ว การตรวจสอบเสร็จสิ้น นายไปทำงานเถอะ ฉันจะเข้าไปดูในภูเขาสักหน่อย”

โบกมือไล่เจียงฉงไปแล้ว สวี่จิ้งก็รีบเดินอ้อม มุ่งหน้าตรงเข้าไปในภูเขา

เมื่อครู่นี้เสียงอิเล็กทรอนิกส์ในหัวดังก้องขึ้นแล้ว [เทือกเขาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ - การปรับปรุงบริเวณเชิงเขาเสร็จสิ้น โปรดให้เจ้าภาพตรวจสอบ]

เสร็จสักที!

อาศัยช่วงเที่ยงที่แสงแดดกำลังดี สวี่จิ้งรีบก้าวเดินไปข้างหน้า

เดินผ่านเส้นทางเล็ก ๆ ขึ้นเขา เสียงอึกทึกครึกโครมของการใช้ชีวิตในหมู่บ้านหมิงเยวี่ยก็ค่อย ๆ เลือนหายไป แสงแดดสาดส่องลอดผ่านแมกไม้ลงมา เงาไม้ด่างพร้อยสั่นไหวเบา ๆ ให้ความรู้สึกเย็นสบายยิ่งนัก

ทางเดินหญ้าคาที่เคยมีก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยถนนปูอิฐหินสีครามที่ราบเรียบ ทางเดินกว้างเกือบ 3 เมตร ให้ความรู้สึกสบายเวลาเดิน

ต้นไม้ทั้งสองข้างทางก็ได้รับการปรับปรุงจากระบบ คอยนำทางนักท่องเที่ยวให้เดินไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ

สวี่จิ้งเดินไปพลาง จดบันทึกลงในสมุดเล่มเล็กไปพลาง

นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ข้าวของทุกอย่างที่จุดชมวิวแห่งใหม่ต้องการ เขาก็ต้องเริ่มเตรียมการแล้ว

การปรับปรุงระดับ C เป็นเพียงการปรับปรุงขั้นพื้นฐาน พวกไฟริมทาง รั้วกั้น และจุดชมวิวเล็ก ๆ บางจุดยังไม่มีเลย

ทว่าเรื่องพวกนี้ไม่เป็นไร เสียงน้ำไหลรินดังแว่วมา สวี่จิ้งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ด้านหน้าต่างหากที่เป็นจุดสำคัญของการปรับปรุงในครั้งนี้

กร๊อบ

เสียงเหยียบใบไม้แห้งดังขึ้น ถนนอิฐหินลดระดับลงสองขั้นบันได แล้วก็หายไป

เบื้องหน้า

พลันสว่างไสวเปิดกว้าง

“โห...”

สวี่จิ้งยืนอึ้งอยู่กับที่ รู้สึกประหลาดใจระคนยินดีกับสระน้ำเล็ก ๆ ที่ดูแปลกตาไปอย่างสิ้นเชิงตรงหน้า

เขารีบเดินเข้าไปใกล้ สะพานไม้เก่าผุพังในตอนแรก บัดนี้ทอดตัวอยู่เหนือสระน้ำเล็ก ๆ ด้วยรูปลักษณ์ใหม่เอี่ยม

ด้านบนเต็มไปด้วยลวดลายแกะสลักและรอยฉลุอันประณีตงดงาม

ส่วนสระน้ำรูปวงรีธรรมดา ๆ ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ขยายใหญ่ขึ้นเกือบสองเท่า เส้นโค้งงดงาม ริมฝั่งมีหญ้าเขียวและหินสีครามทอดยาวคดเคี้ยว ดอกบัวเล็ก ๆ ในสระสั่นไหวเบา ๆ ไม่รู้ว่าดึงดูดแมลงปอสองสามตัวมาจากไหนให้บินวนเวียนไปมา

“โอ๊ะ! เจ้าระบบ! นายเอาปลามาลงด้วยเหรอเนี่ย!!”

สวี่จิ้งมองลงมาจากบนสะพานแล้วก็หัวเราะชอบใจ

ฝูงปลาคาร์ปแดงที่ตกใจแตกฮือกระจายตัวออกไป ดูงดงามราวกับหยดหมึกสีแดงที่ค่อย ๆ ซึมแผ่ขยาย

[ความต้องการของจุดชมวิว ระบบจะพยายามตอบสนองให้มากที่สุด]

ระบบเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

[แต่ปลาคาร์ปที่ระบบสร้างขึ้นเป็นเพียงอุปกรณ์ประกอบฉากเท่านั้น ห้ามทำลาย ห้ามนำออกไป ต่อให้นักท่องเที่ยวให้อาหาร ก็เป็นเพียงภาพลวงตาของอุปกรณ์ระบบเท่านั้น ขยะที่ตกลงไปในสระ จะถูกทำความสะอาดโดยอัตโนมัติ]

แบบนั้นก็ดีสิ!

สวี่จิ้งยิ่งรู้สึกพอใจมากขึ้นไปอีก

“ถ้าโยนเงินลงไป ไม่ต้องทำความสะอาดได้ไหม”

[จะเหลือทิ้งไว้เพียงภาพลวงตาเท่านั้น]

สวี่จิ้งหุบรอยยิ้มลง

ขี้งกชะมัด

ให้เขาได้กำไรนิดหน่อยจะเป็นไรไป!

น้ำในสระใสแจ๋ว สะท้อนภาพหินและสาหร่ายก้นสระราวกับภาพวาด สวี่จิ้งยืนชื่นชมอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินข้ามสะพาน มาถึงถนนแผ่นหินที่เขาตั้งตารอคอยมากที่สุด

ถนนสายนี้ทอดข้ามผืนน้ำ สร้างขึ้นจากก้อนหินสีครามที่มีขนาดใกล้เคียงกันเรียงต่อกัน

ฝั่งซ้ายมีใบบัวพลิ้วไหว ฝั่งขวาคือผนังหินโค้งด้านในที่มีหยดน้ำร่วงหล่น

เขาเดินอ้อมไปตามถนนแผ่นหินอย่างระมัดระวัง ระหว่างนั้นก็มีปลาคาร์ปแดงว่ายเข้ามาใกล้ขอบแผ่นหินด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่ตลอด

“จิ๊!”

เมื่อเลี้ยวโค้ง ม่านหยดน้ำเล็ก ๆ ก็ร่วงหล่นลงมา เผยให้เห็นถ้ำหินโค้งที่อยู่ด้านหลัง

ภายในถ้ำมีหินก้อนใหญ่รูปหยดน้ำตั้งตระหง่านอยู่ พื้นดินด้านหน้าอยู่ในระดับเดียวกับสระน้ำ

สวี่จิ้งมองดูอยู่สองสามแวบ ถึงกับถอดรองเท้าเดินลุยน้ำตื้น ๆ เข้าไปในถ้ำนั้นโดยตรง

ในตอนแรก เขาก็มีจินตนาการเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ไว้แล้ว

ในเมื่อเป็นเทือกเขาวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ หมู่บ้านหมิงเยวี่ยยังเชิญบุตรมังกรและธิดามังกรมาได้ แล้วทำไมสระปลาคาร์ปแห่งนี้ถึงจะมีปีศาจปลาคาร์ปสักตนไม่ได้ล่ะ

แต่ถ้าอยากจะหาคนแบบนี้ ในระยะเวลาสั้น ๆ เขาก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะไปจ้างมาจากไหน

ต้องมาคอยอยู่ริมสระน้ำนี้ทุกวัน ความชื้นเข้าสู่ร่างกาย ขืนทำไปทำมาแล้วเป็นโรคไขข้ออักเสบขึ้นมา เขายังต้องแจ้งเบิกค่ารักษาพยาบาลจากการทำงานให้พนักงานอีก

ถ้ามีหุ่นเชิดรับใช้ที่ใช้งานได้ดีก็คงจะดี...

แววตาของสวี่จิ้งสั่นไหว จากนั้นก็รีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมด้านในแล้วหยิบของบางอย่างออกมา

[หุ่นเชิดรับใช้: สามารถกำหนดรูปลักษณ์และฟังก์ชันการทำงานได้ตามความต้องการของเจ้าภาพ มีสติปัญญาพื้นฐาน]

(หมายเหตุ: สามารถใช้ได้เฉพาะภายในฉากเท่านั้น เป็นอุปกรณ์แบบใช้แล้วทิ้ง ห้ามทำลาย หากเก็บกลับคืนจะถือว่าหมดสภาพทันที)

ตุ๊กตาหุ่นเชิดธรรมดา ๆ ที่ไม่มีใบหน้า ตั้งแต่จับฉลากได้มาเมื่อคราวก่อน เขาก็พกติดตัวไว้ตลอด เพราะกลัวว่าจะมีสักเวลาที่ต้องหยิบมาใช้

และวันนี้!

ไม่ว่าจะมองยังไง! เขาก็รู้สึกว่าของสิ่งนี้มีไว้ใช้ในเวลาแบบนี้แหละ!

“ใช้อุปกรณ์!”

ทันทีที่ความคิดของเขาผุดขึ้นมา การแจ้งเตือนของระบบก็ปรากฏขึ้นในหัวทันที

[ต้องการใช้อุปกรณ์——หุ่นเชิดรับใช้ ภายในฉากนี้หรือไม่ (เมื่อใช้แล้วจะไม่สามารถกู้คืนได้)]

“...”

สวี่จิ้งบีบคลึงตุ๊กตาตัวน้อยนุ่มนิ่มในมือ แล้วกัดฟันกรอด

“ยืนยัน!”

ติ๊ง!

เสียงดังกังวานสดใสสะท้อนก้องในหัว จากนั้นรูปร่างของมนุษย์พร้อมกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอภาพวาดพู่กันจีนในหัวพร้อมกัน

[เลือกฉาก——สระปลาคาร์ป ผสมผสานกับจินตนาการของเจ้าภาพ ระบบจะนำเสนอรูปลักษณ์ที่ค่อนข้างตรงกับจินตนาการ หลังจากนี้โปรดให้เจ้าภาพทำการปรับแต่งรายละเอียดเล็กน้อย]

สวี่จิ้งมองดูเงาร่างในหัว ยืนนิ่งอึ้งเป็นไก่ตาแตก

“หม่าเชา...”

ระบบเล่นใหญ่จริง ๆ แฮะ...

ราวกับภาพแอนิเมชันในเกมการ์ด เด็กสาวผมสั้นหน้าตาจิ้มลิ้มที่กำลังสะบัดหางปลาคาร์ปสีแดงอมเงินลอยอยู่กลางอากาศ แววตาซุกซนมีชีวิตชีวา ทุกรอยยิ้มและท่าทางราวกับเดินออกมาจากภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น

“อืม...”

“ตรงนี้ใหญ่ขึ้นอีกหน่อย... (ไม่ใช่หน้าอกนะ! ใครคิดอะไรกัน?)”

“ตรงนี้เล็กคอดลงอีกนิด... (ไม่ใช่เอวด้วย เลิกคิดได้แล้ว!)”

“ตรงนี้ยาวขึ้นอีกหน่อย... (อะแฮ่ม อันนี้... แล้วแต่พวกนายจะคิดก็แล้วกัน)”

สวี่จิ้งเหงื่อแตกพลั่ก ปรับแต่งอยู่นาน ในที่สุดก็ทำผลงานของเขาเสร็จสมบูรณ์...

โอ้ ไม่สิ!

เป็นจินตนาการที่เหมาะสมกับฉากนี้มากที่สุดต่างหาก!

ไม่ได้เกี่ยวข้องกับรสนิยมความชอบส่วนตัวของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว!

“ระบบ... หางปลาอันนี้...”

สุดท้ายเขาก็มองดูหางปลาอันใหญ่โตหรูหราของเด็กสาวคนนั้นด้วยความรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย

“ขอเปลี่ยนการตั้งค่าหน่อยได้ไหม สลับระหว่างขาสองข้างกับหางปลาตามฉากหรือสถานการณ์น่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าฉันปล่อยเอาไว้ข้างนอก ไม่ถึงสองวันก็คงถูกลากตัวไปผ่าตัดชันสูตรแน่”

[หุ่นเชิดรับใช้ของคุณ คุณตั้งค่าเอาเองเถอะ ขอแค่อย่าให้มันหลุดโลกเกินไปก็พอ ยังไงซะก็ออกไปนอกขอบเขตของฉากไม่ได้อยู่แล้ว]

สวี่จิ้งพยักหน้า ในที่สุดก็ลงมือสร้างสรรค์ผลงานชิ้นสุดท้ายของเขาอย่างจริงจัง

หน้าจอในหัวเลือนหายไปราวกับฟองสบู่ สติของเขาพร่ามัว เมื่อกลับมายังสระปลาคาร์ปที่มีเงาไม้ด่างพร้อย น้ำใสแจ๋ว และสาหร่ายสีเขียวอีกครั้ง

บริเวณหน้าผนังหินในถ้ำ ก็มีเด็กสาวผู้มีรอยยิ้มงดงามหยดย้อยนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“โอ๊ะ มนุษย์นี่นา”