ติดหนี้สามสิบล้าน 019 วงล้อนำโชค

ติดหนี้สามสิบล้าน 019 วงล้อนำโชค

ฟังดูไม่เลวเลย!

สวี่จิ้งก็เริ่มจริงจังขึ้นมาเช่นกัน

“ฉันต้องทำอะไรบ้าง”

หวังข่ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

[นายไม่ได้อยู่ที่นี่เลยไม่ค่อยรู้เรื่อง กรุ๊ปทัวร์ของหย่งอันล้วนมีความร่วมมือระยะยาวกับแหล่งท่องเที่ยวพวกนั้น ค่าคอมมิชชันที่พวกเขาให้มันไม่น้อยเลยนะ... ในแหล่งท่องเที่ยวของนายมีรายการที่ต้องใช้จ่ายเยอะไหม หรือว่าร้านจำหน่ายของที่ระลึกสินค้าพื้นเมือง ปกติแล้วกรุ๊ปทัวร์พวกนี้จะอาศัยการใช้จ่ายตรงนี้เพื่อรับส่วนแบ่ง]

สวี่จิ้งหรี่ตาลง

คำพูดของหวังข่ายช่วยเตือนสติเขาได้เรื่องหนึ่ง

ร้านจำหน่ายของที่ระลึก!

ทว่าตอนนี้แหล่งท่องเที่ยวของเขายังไม่สมบูรณ์ ทำเรื่องนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร แต่รอให้ถึงตอนหลัง เมื่อสร้างทรัพย์สินทางปัญญาของหมู่บ้านหมิงเยวี่ยขึ้นมาได้แล้ว เขาก็สามารถเริ่มทำมันได้

“ตอนนี้ยังไม่มี ยังเป็นแค่แหล่งท่องเที่ยวสำหรับเที่ยวเล่นล้วน ๆ”

แต่สวี่จิ้งไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไป “ข่ายจื่อ ถ้านายช่วยติดต่อให้ฉันก่อนล่ะ หากมีโอกาสได้ร่วมมือกัน มันต้องดีที่สุดแน่นอน!”

หวังข่ายพยักหน้าอยู่ปลายสาย

[ไม่มีปัญหา ทางนี้ฉันจะลองถามให้ นายก็ตั้งใจทำต่อไปเถอะ วันไหนฉันจะแวะไปหานายสักรอบ ไปดูว่านายทำภูเขาว่านหยวนออกมาเป็นสภาพไหนแล้ว~]

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ได้เลย! ถ้านายมาฉันจะพานายเดินเที่ยวให้ทั่วเลย”

“จริงสิ ฉันยังมีอีกเรื่องที่อยากให้นายช่วย...”

[นายว่ามาสิ...]

วางสายโทรศัพท์แล้ว สวี่จิ้งรู้สึกว่าตัวเองมีทิศทางใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นมาอีก จึงรีบจดไอเดียลงบนกระดาษ

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสำรวจ แต่เรื่องวิธีการดำเนินงานและบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยว ความจริงแล้วเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก ดังนั้นตอนนี้คำแนะนำใด ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อแหล่งท่องเที่ยว เขาล้วนรับฟังทั้งสิ้น

“จิ๊... หรือวันหลังไปรับสมัครบุคลากรที่มีความสามารถด้านการบริหารจัดการดี”

เขาถอนหายใจยาว ซุกตัวลงในผ้าห่มแล้วบิดขี้เกียจ

พนักงานเหนื่อย เขายิ่งเหนื่อยกว่า!

แต่ก็เป็นเพราะเหนื่อยขนาดนี้ ในที่สุดเขาถึงบรรลุผลลัพธ์ที่ต้องการได้!

สวี่จิ้งลุกพรวดขึ้นนั่งด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข แล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

ข้อมูลการแจ้งเตือนล่าสุดด้านบนปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ

[ค่าชื่อเสียงทะลุ 1,000 แล้ว รางวัลวงล้อนำโชค*1]

[ค่าชื่อเสียงทะลุ 1,000 แล้ว ปลดล็อกวงล้อนำโชค]

เขากดปิดการแจ้งเตือน [คุณสมบัติส่วนตัว] ผ่านการบริหารงานมาสองวัน การเปลี่ยนแปลงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

————

เจ้าภาพ: สวี่จิ้ง (ชาย)

สมรรถภาพร่างกาย: C+

ความสำเร็จแหล่งท่องเที่ยว: ไม่มี

ค่าชื่อเสียงแหล่งท่องเที่ยว: 2,335

จำนวนคำชมแหล่งท่องเที่ยว: 188

กระเป๋า: ยังไม่เปิดใช้งาน

จำนวนครั้งการจับรางวัล: 2

การประเมิน: แม้ว่าคุณจะทำผลงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกมาได้บ้าง แต่สำหรับผู้บริหารแหล่งท่องเที่ยวคนหนึ่งแล้ว ก็ยังถือว่าล้มเหลวมากอยู่ดี จงทะนุถนอมความสำเร็จอันแสนสั้นของคุณไว้เถอะ บางทีคุณอาจจะสูญเสียมันไปในไม่ช้า...

จำนวนคำชมก่อนหน้านี้ถูกใช้ไปจนหมดแล้ว สองสามวันนี้มีคนมาเท่าไหร่ แทบจะมอบจำนวนคำชมให้เขาเท่านั้น

สวี่จิ้งพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก ส่วนการประเมินอันแสนร้ายกาจของระบบน่ะหรือ

หึหึ แล้วไงล่ะ

เขาขี้เกียจจะดูด้วยซ้ำ

เมื่อกดเข้าไปในไอคอนเล็ก ๆ ที่หมายปองมานานอย่าง [วงล้อนำโชค] สวี่จิ้งก็รู้สึกตื่นเต้นกระตือรือร้น

ของสิ่งนี้ให้มาตั้งแต่ตอนเป็นสวัสดิการมือใหม่แล้ว แต่กลับไม่เปิดใช้งานสักที ที่แท้ก็ต้องการเงื่อนไขค่าชื่อเสียง 1,000 ขึ้นไปถึงจะเปิดได้นี่เอง

สวี่จิ้งกดเปิดโดยตรง วงล้อขนาดใหญ่หลากสีสันพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาในพริบตา

ด้านบนไม่ได้แสดงชื่อของรางวัล มีเพียงหมวดหมู่ใหญ่ ๆ ไม่กี่หมวดเท่านั้น

สัดส่วน 10% คือ [หมวดการปรับปรุง] สัดส่วน 30% คือ [หมวดทักษะ] และสัดส่วน 60% คือ [หมวดอุปกรณ์]

มหามรรคเรียบง่ายที่สุด! ธรรมดาสามัญไร้ความหรูหรา!

แต่สิ่งที่สวี่จิ้งต้องการก็คือสิ่งนี้แหละ!

เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดหน้าเช็ดมือเสร็จ ในที่สุดก็ลองจับรางวัลครั้งแรก!

วงล้อขนาดใหญ่ระเบิดแสงสว่างวาบขึ้นมาชั่วขณะ จากนั้นก็หมุนติ้วอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของสวี่จิ้งถูกสาดส่องจนกลายเป็นสีสันตระการตา ทั้งตื่นเต้นและประหม่า

ติ๊ง!

ผลลัพธ์ออกมาอย่างรวดเร็ว ทว่าของรางวัลกลับทำให้สวี่จิ้งรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“นี่มันของอะไรกัน”

เขาบีบตุ๊กตาหุ่นเชิดในมือพลางสังเกตอย่างละเอียด

[หุ่นเชิดรับใช้: สามารถกำหนดรูปลักษณ์และฟังก์ชันการทำงานได้ตามความต้องการของเจ้าภาพ มีสติปัญญาพื้นฐาน]

(หมายเหตุ: สามารถใช้งานได้เฉพาะภายในฉากเท่านั้น เป็นอุปกรณ์แบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง ไม่สามารถทำลายได้ เมื่อเก็บกลับคืนจะถือว่าสิ้นสภาพทันที)

สวี่จิ้งมีสีหน้างุนงง

คำอธิบายของเจ้านี่มันคลุมเครือเกินไป เขาไม่กล้าลองสุ่มสี่สุ่มห้า อย่างไรเสียมันก็เป็นอุปกรณ์แบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง หากทดลองผิดพลาดขึ้นมา ก็จะสูญเปล่าไปเลย

เขาส่ายหน้า มองดูโอกาสที่เหลืออีก 1 ครั้งด้วยความลังเล

วันนี้ก็ไม่รู้ว่าโชคดีหรือไม่ หากเปิดได้อุปกรณ์ธรรมดาออกมาอีก เขาคงได้ร้องไห้จนตายแน่

แต่เกิดเป็นคนถ้าไม่เสี่ยงโชคก็เสียชาติเกิดวัยรุ่น!

สู้โว้ย!

สวี่จิ้งเปิดวงล้อขึ้นมาอีกครั้ง และใช้โอกาสครั้งที่สอง หากเป็นไปได้ เขาหวังว่าครั้งนี้จะเปิดได้โอกาสในการปรับปรุงแหล่งท่องเที่ยว!

ต่อให้เป็นระดับ C หรือระดับ D ก็ตาม!

ฟึ่บ~

วงล้อหมุนอีกครั้ง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงหยุดลง

ทว่าของที่ปรากฏขึ้นในครั้งนี้ ในที่สุดก็ทำให้สวี่จิ้งยิ้มออก

“ถึงแม้จะไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ แต่เจ้านี่... ค่อนข้างเจ๋งเลยแฮะ...”

ข้อความสั้น ๆ บรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างเงียบ ๆ

[ผู้สื่อสารกับสัตว์ (หายาก): สามารถแลกเปลี่ยนสื่อสารกับสัตว์ได้ ยิ่งอีกฝ่ายมีสติปัญญาสูงเท่าไหร่ ความสามารถในการสื่อสารก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น การใช้หนึ่งครั้งสามารถใช้ได้กับเป้าหมายเดียวเท่านั้น ไม่สามารถซื้อได้ ไม่สามารถเลื่อนขั้นได้ ไม่สามารถถ่ายโอนได้]

ไม่สามารถเลื่อนขั้นได้ นี่คือทักษะหายากที่ไม่มีในร้านค้า

หากชาติที่แล้วเขาสามารถครอบครองความสามารถแบบนี้ได้ กับดักในภูเขาลึกพวกนั้นเขาจะไม่สามารถไปมาได้อย่างอิสระหรอกหรือ

เขาเผยรอยยิ้ม ติดตั้งทักษะ แล้วครุ่นคิดต่อไป

ผ่านการบริหารงานมาสองวัน เขาไม่ได้จมปลักอยู่กับภาพลวงตาอันสวยงามนี้

แหล่งท่องเที่ยวในตอนนี้ดูเหมือนจะไปได้สวย ก็เป็นเพียงเพราะความแปลกใหม่เท่านั้น

ทว่าปริมาณนักท่องเที่ยวที่ความแปลกใหม่สามารถดึงดูดมาได้ก็มีเพียงแค่นั้น

แต่เขาอยากจะใช้หนี้ 1 ล้านนั่น ปริมาณนักท่องเที่ยวแค่นี้ยังไม่พอหรอก

ประกอบกับความขาดแคลนของรายการจุดชมวิวในแหล่งท่องเที่ยว ราคาตั๋วเข้าชมก็ทำได้เพียงรักษาระดับราคาต่ำไว้ที่ 30 หยวนเท่านั้น

หากอยากจะกอบโกยเงินก้อนโตในช่วงวันหยุดแรงงานที่กำลังจะมาถึงนี้ ช่วงเวลานี้เขายังจำเป็นต้องทำอะไรอีกหลายอย่างถึงจะสำเร็จ

————

เช้าวันจันทร์ อากาศบนภูเขาว่านหยวนเย็นยะเยือก

หมู่บ้านหมิงเยวี่ยที่ไร้ซึ่งแขกเหรื่อ ในยามนี้กลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว

สวี่จิ้งแต่งกายทะมัดทะแมง เดินอ้อมหมู่บ้านตามเส้นทางในความทรงจำ จนพบทางขึ้นภูเขาเสี่ยวผี่กู่

ทะลุผ่านป่าทึบที่มีแสงเงาสาดส่อง เบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง เสียงน้ำไหลรินแว่วมาให้ได้ยิน

“จิ๊! สถานที่แห่งนี้ก็ใช้ได้เลยนี่นา~”

สวี่จิ้งเลิกคิ้วมองไปเบื้องหน้า

บนเส้นทางที่มุ่งหน้าขึ้นเขา มีสระน้ำใสรูปทรงโค้งแห่งหนึ่ง น้ำลึกประมาณครึ่งเมตร ปูพื้นด้วยก้อนกรวดและอิฐสีเทา บางครั้งก็สามารถมองเห็นปลาตัวเล็ก ๆ สองสามตัวได้

สะพานไม้ทอดข้ามสระน้ำ ขาดการซ่อมแซมมานานปีจนผุพังไปกว่าครึ่งแล้ว

สวี่จิ้งตัดสินใจถอดรองเท้าแล้วเดินลงไปในสระน้ำใส

สระน้ำมีขนาดไม่ใหญ่ แต่เป็นน้ำไหล

ส่วนต้นน้ำนี้น่ะหรือ...

สวี่จิ้งเดินไปตามทิศทางที่น้ำไหล เงยหน้าขึ้นมองด้านบน แล้วเผยรอยยิ้มออกมา

น่าสนใจดีแฮะ

ตรงจุดที่สระน้ำใสโค้งงอ มีหินภูเขายื่นออกมาเอียง ๆ ต้องเดินอ้อมมาดูถึงจะพบว่า ด้านหลังหินภูเขาก้อนนี้กลับเป็นถ้ำทรงโค้งครึ่งวงกลม

น้ำพุไหลหยดติ๋ง ๆ ลงมาจากด้านบนของหินภูเขา แนบไปกับผนังหินราวกับม่านคริสตัลที่ปากถ้ำ ไหลรินลงสู่สระน้ำ

นี่มันทิวทัศน์ชั้นยอดเลยนี่นา!

สวี่จิ้งเชื่อมโยงไปถึงจุดชมวิวและเรื่องราวลี้ลับต่าง ๆ ในชาติที่แล้วทันที และเริ่มจดบันทึก

นับจากนี้เป็นต้นไป จุดเด่นทุกแห่งที่เขามองเห็น ขอเพียงนำมาใช้ประโยชน์ให้มากขึ้น ก็ล้วนมีความเป็นไปได้ที่จะสร้างเป็นทิวทัศน์อันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้

สวี่จิ้งข้ามสระน้ำไป แล้วปีนป่ายขึ้นไปด้านบนต่อ

ประสบการณ์การสำรวจป่าในชาติที่แล้วได้นำมาใช้ประโยชน์ ถึงแม้สมรรถภาพทางกายของเขาในตอนนี้จะยังค่อนข้างแย่ แต่หลังจากใช้อุปกรณ์และภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ เขากลับปีนป่ายได้อย่างค่อนข้างสบาย

ก่อนจะถึงยอดภูเขาเสี่ยวผี่กู่ มีเพียงลานกว้างที่เต็มไปด้วย ‘หินภูเขา ต้นไม้เอน พุ่มไม้ดอกสีแดง’ แห่งหนึ่งเท่านั้นที่พอจะดูได้ ส่วนที่เหลือก็ไม่มีจุดเด่นอะไรจริง ๆ

สวี่จิ้งออกจากภูเขาเสี่ยวผี่กู่ ปีนขึ้นไปบนภูเขาต้าผี่กู่เกือบ 30 นาที ในที่สุดก็พบของที่น่าสนใจจนได้

“เฮ้!”

เขามองไปยังสุดทางเดินบนเขา ที่นั่นมีลิงขนปุยสองตัวห้อยโหนอยู่บนง่ามไม้ กำลังจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ความทรงจำอันคุ้นเคยพลันพรั่งพรูเข้ามาในหัว

ก่อนที่เจ้าของร่างเดิมจะเข้ามหาวิทยาลัย ดูเหมือนว่าจะเคยมาที่ภูเขาลูกนี้กับพ่อแม่ เขาจำได้ว่าตอนที่ไปปิกนิกครั้งนั้น พวกเขายังได้ช่วยลูกลิงตัวหนึ่งที่ตกลงมาจากหน้าผาไว้ด้วย!

หลังจากนั้นเขายังมักจะคอยดูแลลูกลิงตัวนั้นอยู่เสมอ จนกระทั่งอาการบาดเจ็บของมันหายดี และตัวเองก็ไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ต่างมณฑล จึงไม่ได้เจอมันอีกเลย

4 ปีผ่านไปแล้ว ก็ไม่รู้ว่าลูกลิงตัวนั้นยังอยู่หรือไม่

สวี่จิ้งนึกถึงทักษะ [ผู้สื่อสารกับสัตว์] ที่ตัวเองเพิ่งได้รับมา ร่างกายก็สั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

“สวัสดี”

จู่ ๆ เขาก็แหกปากตะโกน กลับทำให้ลิงฝั่งตรงข้ามตกใจสะดุ้ง ร้องเจี๊ยก ๆ แล้ววิ่งหนีไป

?

สวี่จิ้งเบิกตากว้าง เสียงในหูดังชัดเจน

[เวรเอ๊ย! ตัวบ้าอะไรเนี่ย?!]

[เป็นมนุษย์จริง ๆ ด้วยเจี๊ยก!! รีบหนีเร็ว!!]

[รีบไปบอกท่านราชันเร็วเข้า!]