ติดหนี้สามสิบล้าน 017 เริ่มเกิดกระแส

ติดหนี้สามสิบล้าน 017 เริ่มเกิดกระแส

ภายในหมู่บ้านหมิงเยวี่ย สวี่จิ้งที่กำลังสรุปผลงานกับเหล่าพนักงานจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น

เมื่อครู่นี้เอง ในรายชื่อพนักงานของระบบในหัวเขา ค่าความภักดีของลุงเซวียก็พุ่งพรวดจาก 89 คะแนน กลายเป็น 100 คะแนนในรวดเดียว

ลุงคนนี้เป็นอะไรไป?

เรียกลูกค้าจนรู้สึกฟินไปเลยเหรอ?

สวี่จิ้งคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ทำได้เพียงเกาหัว แล้วประชุมกับทุกคนต่อไป

ภาพรวมการทำงานในวันนี้ถือว่าทำได้ไม่เลวเลย รูปแบบของกิจกรรมก็ไม่ได้เกิดความวุ่นวายอะไร เพียงแต่ภารกิจในช่วงหลังสามารถปรับเปลี่ยนได้อีกสักหน่อย ไม่อย่างนั้นมันจะดูน่าเบื่อและจืดชืดเกินไป

ส่วนกิจกรรมนี้เขาคิดออกมาได้อย่างไรน่ะเหรอ?

หึ ๆ ชาติก่อนดูรายการวาไรตี้มาเยอะเกินไป ก็แค่ลอกเลียนแบบมาแล้วปรับปรุงให้ดีขึ้นอีกนิดหน่อยก็พอแล้ว

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ คือพนักงานไม่พอ!

โดยเฉพาะหลังจากพิธีกรรมบวงสรวงเริ่มขึ้น ทั่วทั้งหมู่บ้านหมิงเยวี่ยก็เหลือแค่จัตุรัสแห่งนี้เท่านั้นที่มีคน

ตอนนี้คนน้อยยังพอว่า หากวันหน้านักท่องเที่ยวเยอะขึ้น ทุกคนมาถึงจัตุรัสไม่ตรงเวลา หรืออยากจะไปเดินเล่นที่อื่น หมู่บ้านหมิงเยวี่ยแห่งนี้ก็คงกลายเป็นเมืองร้างแน่

ดังนั้นก่อนที่มันจะโด่งดังขึ้นมา เขาต้องรีบหาพนักงานราคาถูกเพิ่ม หรือว่า... นักแสดงมืออาชีพดี?

เขาครุ่นคิดอย่างเงียบ ๆ การถกเถียงตรงหน้าก็มีข้อสรุปในที่สุด

จ้าวต้าเสวียลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ดันแว่นตา แล้วพูดอย่างจริงจัง

“พี่จิ้ง ยอดขายวันนี้ประกอบด้วยค่าตั๋วและค่าใช้จ่ายภายใน รวมทั้งหมด 846 หยวน หักต้นทุนของพวกเราและค่าจ้างของคณะกายกรรมชิงอวิ๋นออกแล้ว ยังเหลืออีก 346 หยวน”

จิ๊

สวี่จิ้งขบกรามแน่น ถึงแม้น้ำไฟของหมู่บ้านหมิงเยวี่ยจะไม่ต้องเสียเงิน แต่น้ำแข็งแห้งกับน้ำเหล็กพวกนั้นต้องใช้เงินซื้อมาจริง ๆ

หลังจากทุกคนได้ยินตัวเลข ก็พากันเงียบไปชั่วขณะ

ผลลัพธ์ของการแสดงในวันนี้มันดีมากเกินไป และนี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีของสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ ที่พวกเขาได้เห็นนักท่องเที่ยวเผยรอยยิ้มอย่างจริงใจออกมาจากข้างใน

แต่ประสบการณ์ครั้งแรกที่หาได้ยากนี้ กลับทำเงินได้แค่ 300 กว่าหยวนเท่านั้น

นี่ขนาดยังไม่ได้หักค่าจ้างของพนักงานเลยนะ ถ้าหักพวกนี้ออกไป จะไม่ขาดทุนหรอกเหรอ?

“พี่จิ้ง...”

สวี่จิ้งมองดูความเคร่งเครียดของทุกคน จู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะพรืดออกมา

“ทำอะไรกันเนี่ย!”

เขาลุกขึ้นยืนพรวด

“อย่ามัวแต่มองแค่วันนี้สิ! มองให้ไกลหน่อย!”

“ดูนักท่องเที่ยววันนี้สิ เห็นของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ในมือพวกเขาไหม! นั่นเรียกว่าโทรศัพท์มือถือ!”

“พรุ่งนี้... อ้อ ไม่สิ บางทีอาจจะเริ่มตั้งแต่คืนนี้เลย ปืนนัดแรกของพวกเราได้ถูกยิงออกไปแล้ว!”

“ทุกคน! ตามฉันมา! เนื้อแกะที่ฉันซื้อน่าจะมาถึงแล้ว พวกเราไปกินชาบูเนื้อแกะด้วยกัน คืนนี้ฉลองกันให้เต็มที่ไปเลย!”

“ส่วนพอถึงพรุ่งนี้...”

“เส้นทางสู่ความโด่งดังของสถานที่ท่องเที่ยวพวกเรา...”

“เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!”

——————

เป็นอย่างที่สวี่จิ้งพูดจริง ๆ กระแสของสถานที่ท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวน ไม่ทันรอให้นักท่องเที่ยวทุกคนกลับถึงบ้านด้วยซ้ำ

ระหว่างทางในยามดึกดื่นค่อนคืน ก็มีคนเริ่มโพสต์วิดีโอหรือรูปภาพลงบนแพลตฟอร์มออนไลน์ต่าง ๆ แล้ว

[ใครบอกว่าในอำเภอไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวดี ๆ ?!!]

[ต้นไม้ไฟดอกไม้เงิน! หมื่นดาราร่วงหล่น! สรรพสิ่งก่อกำเนิด! งานเลี้ยงทางสายตาที่งดงามไร้ที่ติ!]

[ใครจะเข้าใจล่ะ! มาสถานที่ท่องเที่ยวเพื่อทำภารกิจทั้งวัน! ขำตายเลย! เพิ่งเคยเจอรูปแบบกิจกรรมแบบนี้เป็นครั้งแรก!]

[สถานที่ท่องเที่ยวสุดยอด! ถ้าไม่มาชาตินี้คุณต้องเสียใจแน่นอน...]

[กิจกรรมของสถานที่ท่องเที่ยวนี้ยังมีต่ออีกนะ! คนยิ่งเยอะยิ่งดี!]

หัวข้อข่าวที่โดดเด่นสะดุดตาหลากหลายรูปแบบถูกโพสต์ออกมาจากบัญชีผู้ใช้ต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว เนื้อหาอาจจะแตกต่างกันเล็กน้อย แต่หัวข้อหลัก ๆ ล้วนไปในทิศทางเดียวกัน

ชาวเน็ตที่กำลังเลื่อนดูฟีดในเมืองเดียวกันก็ค้นพบวิดีโอที่น่าสนใจกลุ่มนี้ทันที

แต่นักท่องเที่ยวมีแค่ 30 กว่าคนเท่านั้น ดังนั้นทุกคนจึงได้เห็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง

และช่วงเวลาที่ภูเขาว่านหยวนเริ่มแพร่กระจายอย่างแท้จริง ก็มาจากวิดีโอท่องเที่ยวขนาดยาวพิเศษของ [มือหมูหลบระเบิด]!

ในวิดีโอ จู้โส่วทักทายกับทุกคน นั่งรถบัสประจำอำเภอที่ผุพัง มาถึงหน้าประตูสถานที่ท่องเที่ยวที่ผุพัง และแลกตั๋วที่ผุพังในห้องจำหน่ายตั๋วที่ผุพัง

จนถึงตอนนี้ ผู้ชมยังคงหัวเราะและหยอกล้อเขาว่าไปหาสถานที่ท่องเที่ยวที่ห่วยแตกขนาดนี้มาจากไหน

แต่เมื่อวิดีโอที่ตัดต่อมาถึงนาทีที่ 1.30 ผู้ชมก็หัวเราะไม่ออกแล้ว

บนหน้าจอเริ่มมีเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นทีละอัน

[คนพายเรือนั่นมันอะไรกัน?]

[เวรเอ๊ย ทิวทัศน์ท่าเรือนี่ใช้ได้เลยนะ!]

[แม้จะผ่านกาลเวลานานเท่าใดฉันก็คิดถึงคุณ... น่าสนใจดีแฮะ]

[โดนคนพายเรือตกเข้าแล้ว เขาหล่อมากเลยเวรเอ๊ย! ไม่ใช่แค่หล่อแต่ยังท่องบทกวีได้ด้วย?! จะเวอร์เกินไปไหมเนี่ย?]

[บทกวีนี้แต่งเองใช่ไหม? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย...]

ยิ่งดูต่อไป เครื่องหมายคำถามบนหน้าจอก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ

[???? มาที่นี่เพื่อเล่นเกมทำภารกิจเหรอ?]

[???? หาต่างหู? เข็นรถลาก? ตากข้าวโพด? ทำไมดูคุ้น ๆ แฮะ...]

[นี่เรียกว่าสถานที่ท่องเที่ยวเหรอ?]

[???? ทำไมเขาถึงแถมขนมงาทอดแต่ไม่แถมเครื่องเซ่นไหว้ล่ะ! ฉันอยากได้เครื่องเซ่นไหว้!!]

[เวรเอ๊ย! ผู้ต้อนรับคนนี้อีกแล้ว! เขายังขายชาด้วยเหรอ?!]

[ใครจะเชื่อ! เครื่องดื่มในสถานที่ท่องเที่ยวขายแค่แก้วละ 15 หยวน...]

[เวรเอ๊ย! ฉันเห็นไอ้นั่นแล้ว! พี่น้อง ฉันแคปหน้าจอไว้แล้ว!]

[บ้าเอ๊ย! ตกใจหมดเลย!]

[พี่น้อง! นี่พวกเรายังดูวิดีโอท่องเที่ยวอยู่หรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงกลายเป็นแนวสยองขวัญไปได้ล่ะ?!]

[รวมตัว! 5 โมงแล้วนะ! ไปรวมตัวกันที่จัตุรัสสิ!]

ผ่านความพยายามอย่างไม่ลดละของจู้โส่วและเสี่ยวอันในวิดีโอ ผู้ชมก็เหมือนกำลังดูภาพยนตร์ มองดูคนตัวเล็กสองคน “ตีมอนสเตอร์ผ่านด่าน” มาตลอดทางจนในที่สุดก็มาถึงบอสใหญ่ตัวสุดท้าย ทว่าจู่ ๆ วิดีโอก็มืดลง ใบหน้าอวบอ้วนของจู้โส่วปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาถูมือไปมาพร้อมกับหัวเราะอย่างเก้อเขิน

“เอ่อ... เนื่องจากฉันไม่คิดว่าสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้จะมีอะไรสวย ๆ ให้ถ่ายเยอะขนาดนี้ ก็เลยพกแบตเตอรี่มาไม่พอ กล้องแบตหมดแล้ว... แต่กระบวนการหลังจากนี้ฉันได้ขอรูปภาพและวิดีโอจากเพื่อนมาตัดต่อใส่เข้าไปแล้ว ทุกคนสามารถดูต่อไปได้เลย”

??

ไอ้นี่ แกดึงความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนไปจนถึงขีดสุด แล้วผลสุดท้ายก็ตัดจบดื้อ ๆ แบบนี้เนี่ยนะ?

วิดีโอหลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากของคนอื่น ๆ การแสดงเต้นรำที่แปลกประหลาดแต่งดงามตระการตา มังกรและธิดามังกรที่แหวกว่ายออกมาจากหมอกสีขาว วงแหวนแห่งไฟที่ลุกโชน และ “การแสดงดอกไม้ไฟ” อันยิ่งใหญ่

แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงคลิปสั้น ๆ เหล่านี้ มันก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนมองออกว่า สิ่งที่สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้จัดแสดงออกมานั้น มีมากกว่านี้อย่างแน่นอน!

วิดีโอของจู้โส่วกลายเป็นกระแสยอดฮิตทะลุปรอทในชั่วพริบตา

จู้โส่วที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์มองดูยอดคอมเมนต์และยอดไลก์ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยสีหน้า ‘กะไว้แล้วเชียว’

จะโทษว่าเขาบ้าก็ไม่ได้ จริง ๆ แล้วสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้มันมีอะไรให้เล่นแปลกใหม่เกินไปต่างหาก

คนพายเรือท่องบทกวีสด ๆ NPC แจกภารกิจให้หาไอเทม พิธีกรรมของชนเผ่าลึกลับ และการแสดงแปลกประหลาดที่มีมาให้ดูไม่ขาดสาย

ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งนั้น

โดยเฉพาะภาพเบลอ ๆ ในช่วงหลัง กลับยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนได้มากกว่าเดิมเสียอีก

[ฉันอยากไป!]

[บล็อกเกอร์ช่วยแชร์โลเคชันหน่อย นี่มันที่ไหนเนี่ย?]

[มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่อยากบอกว่าหมู่บ้านโบราณแห่งนี้สวยมากจริง ๆ ?! เคยเห็นหมู่บ้านโบราณมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเจอที่ไหนประณีตและสวยงามขนาดนี้มาก่อนเลย ถ้าคุณไม่บอก ฉันคงคิดว่าคุณไปชนเผ่าดั้งเดิมที่ไหนมาซะอีก!]

[สถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้มีแค่ที่นี่ที่เดียวเหรอ? ฉันเห็นเรือของพวกคุณแล่นผ่านยอดเขาตั้งหลายลูก ที่อื่นก็น่าสนใจแบบนี้เหมือนกันไหม?]

[ขอที่อยู่สถานที่ท่องเที่ยวด้วย +1...]

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร วิดีโอของจู้โส่วคลิปนี้ก็ถือว่าโด่งดังแล้ว

ลุกลามไปถึงวิดีโอและบทความที่มีหัวข้อ [สถานที่ท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวน] อีกหลายโพสต์ก็พลอยได้รับความนิยมไปด้วย ถึงขั้นมีบางโพสต์พุ่งทะยานขึ้นสู่ชาร์ตยอดฮิตของเมืองเลยทีเดียว

ภายใต้ความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนจำนวนมาก ก็มีบางคนตั้งข้อสงสัยเช่นกัน

[จริงหรือหลอกเนี่ย? สเปเชียลเอฟเฟกต์หรือเปล่า?]

[สถานที่ท่องเที่ยวก็เป็นแบบนี้แหละ แกล้งจัดกิจกรรมหลอกให้คนไป พอพวกคุณไปจริง ๆ ก็รอเสียใจได้เลย]

[ไม่เคยเห็นจุดดอกไม้ไฟหรือไง? ดูแล้วก็งั้น ๆ แหละ ทุกคนไปหาอะไรดี ๆ กินเถอะ!]

[มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกว่ามันน่ากลัวมาก? ไม่อยากไปเลยสักนิดโอเคไหม?]

น่าเสียดาย ที่คนอยากรู้อยากเห็นมักจะมีมากกว่าคนรังเกียจเสมอ

เมืองหย่งอันเดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร นาน ๆ ทีจะมีของแปลกใหม่โผล่มาสักอย่าง ทุกคนแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะรีบตามกระแสไปสัมผัสดูสักครั้ง

ดังนั้นเพียงแค่ผ่านไปวันเดียว จ้าวต้าเสวียที่นั่งอยู่ในห้องจำหน่ายตั๋วพอมองออกไปเห็นผู้คนข้างนอก ก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง