บทที่ 280 ผู้เล่นรักบี้พยายามบุกโจมตี (ฟรี)
บทที่ 280 ผู้เล่นรักบี้พยายามบุกโจมตี (ฟรี)
ภายนอกฐานที่มั่น
ผู้เล่นที่หนีตายออกมาก่อนหน้านี้ค่อยๆ ได้สติคืนมาหลังจากไปถึงที่ปลอดภัย
พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำตัวเหมือนคนบ้า ตัดสินใจบุกเข้าไปในฐานที่มั่นอย่างบ้าบิ่นแบบนั้น
ตำแหน่งของไอเทมนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
ทุกคนเคยตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาก่อนหน้านี้
สถานที่แห่งนั้นมีทางเข้าออกเพียงทางเดียว
ไม่จำเป็นต้องใช้ยุทธวิธีรุกรานขนาดนั้น แค่รออยู่ข้างนอกเฉยๆ ก็ได้
จะบุกเข้าไปแย่งชิง หรือจะยืนดูละครฉากใหญ่จากวงนอก ก็เลือกได้อย่างอิสระ
แต่ดูตอนนี้สิ
พวกเขากลับพุ่งเข้าไปในที่ที่ศัตรูวางกับดักไว้ล่วงหน้า
ศัตรูอยู่ในที่ลับ พวกเขาอยู่ในที่แจ้ง
บาดเจ็บล้มตายกันระนาว!
ผู้เล่นเหล่านี้คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก ท้ายที่สุดก็โยนความผิดให้กับตัวดันเจี้ยนเอง
บางทีการปรากฏตัวของหมอกสีแดง หรือภารกิจลับ อาจจะไปกระตุ้นอารมณ์ของพวกเขาให้รุนแรงขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
นอกจากนี้ ยังมีอีกประเด็นหนึ่ง
หลังจากได้บุกเข้าไปในฐานที่มั่นและถอยออกมาได้อย่างปลอดภัย พวกเขาก็ค้นพบว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ยากอย่างที่จินตนาการไว้
พืชพวกนั้นแปลกประหลาดมากจริงๆ
วิธีการโจมตีก็หลากหลายและพิสดาร
แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะรับมือไม่ได้เลยซะทีเดียว!
สาเหตุหลักที่ทำให้ทีมผู้เล่นบาดเจ็บสาหัส เป็นเพราะการขาดข้อมูล
ทัศนวิสัยถูกบดบัง ถ้ามองไม่เห็น แล้วจะเตรียมตัวล่วงหน้าได้ยังไง?
พอกระสุนมาถึงตัว ก็ยากที่จะหลบพ้นแล้ว
ยิ่งผู้เล่นเหล่านี้คิดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บใจมากเท่านั้น
กลุ่มของพวกเขาเป็นกลุ่มแรกที่บุกเข้าไป นอกจากจะไม่ได้ประโยชน์อะไรแล้ว ยังกลายเป็นการเบิกทางให้คนอื่นอีก
นี่เห็นพวกเราเป็นหนูทดลองงั้นเหรอ?
ไม่มีทาง
ผู้เล่นคนอื่นก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้เหมือนกันสิ!
และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะยอมให้ไอ้คนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในเอาไอเทมหนีออกจากดันเจี้ยนไปเงียบๆ ไม่ได้เด็ดขาด
หมอนั่นต้องชดใช้!
ภายใต้อิทธิพลของความต้องการแก้แค้น ผู้เล่นที่ล้มเหลวในการโจมตีระลอกแรกเหล่านี้จึงเข้าร่วมกับเฉินเฟิง ในการยุยงปลุกปั่นให้ผู้เล่นคนอื่นบุกโจมตีฐานที่มั่น
ผู้เล่นมารวมตัวกันที่หน้าฐานที่มั่นมากขึ้นเรื่อยๆ
คนพวกนี้ไม่รีบร้อนที่จะโจมตี แต่รอคอยอย่างเงียบสงบ
รอให้หมอกสีแดงที่หนาแน่นที่สุดค่อยๆ จางหายไป รอโอกาสที่ดีกว่า
เมื่อเวลาผ่านไป หมอกสีแดงก็ค่อยๆ เบาบางลง
ทัศนวิสัยโดยรอบกลับมาเป็นเหมือนตอนที่พวกเขาเพิ่งเข้ามาในดันเจี้ยน
ในช่วงเวลานี้ ทุกคนจับจ้องไปที่ไอเทมซึ่งอยู่ไม่ไกลอย่างไม่วางตา
ไอเทมไม่ได้ขยับไปไหน
มันยังคงอยู่ในส่วนลึกของฐานที่มั่น ต่อหน้าต่อตาทุกคนตลอดเวลา
เมื่อมีเป้าหมายร่วมกัน ระยะห่างระหว่างผู้เล่นจึงลดลงอย่างมาก
หลังจากความระแวดระวังในตอนแรก พวกเขาก็เริ่มลองแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน
"พวกเราเคยลองบุกไปแล้วรอบนึง แต่ไปไม่ถึงข้างในสุด การโจมตีของพืชพวกนี้มันพิสดารเกินไป"
"ตายไปตั้งแปดคน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย"
พอได้ยินแบบนี้ ผู้เล่นรอบๆ ก็รีบมุงเข้ามาทันที
"เร็วเข้า เล่ามาสิ ข้างในเป็นยังไงบ้าง?"
"พืชพวกนั้นโจมตียังไง?"
"จากมุมของเรา เห็นแค่ตอไม้เรียบๆ เรียงกันเป็นแถวเอง"
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้เล่นที่รอดตายมาได้จึงรีบแชร์ประสบการณ์ทันที
"อย่าดูถูกตอไม้พวกนั้นเชียวนะ มันไม่ใช่ไม้ธรรมดาแน่นอน"
"การโจมตีธรรมดาแทบจะสร้างรอยขีดข่วนให้มันไม่ได้เลย"
"พวกเราเสียเวลาไปเยอะมากเพื่อพยายามเปิดทาง แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีอันตรายซ่อนอยู่ใต้เท้าด้วย!"
"หนามแหลมคมจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากดิน โดนเข้าไปถ้าไม่ตายก็พิการ"
"ลึกเข้าไปข้างในยังมีพืชที่ยิงกระสุนออกมาได้ตลอดเวลา จะรับมือตรงๆ ไม่ได้เด็ดขาด"
"นอกจากนี้ ฉันสงสัยว่าอาจจะมีวิธีการโจมตีแบบอื่นอีก แต่ตอนนั้นเรายังไม่เจอ"
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อุปสรรคเยอะ แต่อยู่ที่ไม่รู้ว่าอุปสรรคอยู่ตรงไหนต่างหาก
เมื่อทุกคนได้สื่อสารกัน ข้อมูลเกี่ยวกับพืชที่มีอยู่ในฐานที่มั่นและวิธีการโจมตีของพวกมันก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
ผู้เล่นต่างก็คิดมาตรการรับมือต่างๆ นานาออกมา
พวกเขาเริ่มเตรียมตัวอย่างเต็มที่สำหรับการโจมตีรอบถัดไป
วันที่แปดของดันเจี้ยน
ผู้เล่นภายนอกฐานที่มั่นเตรียมพร้อมเต็มอัตราศึกและเริ่มเปิดฉากโจมตีอย่างเป็นทางการ
ด้วยความระมัดระวัง การโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่ศึกตัดสินชี้ชะตา
ผู้เล่นไม่ใช่คนโง่
อาจยังมีความลับอีกมากมายที่ซ่อนอยู่ในลานกว้าง และพวกเขาต้องใช้การโจมตีนี้เพื่อหยั่งเชิงดู
ว่ายังมีอันตรายอื่นใดอีกบ้าง
มีพืชที่ไม่รู้จักอีกไหม
และวิธีการโจมตีของพวกมันเป็นอย่างไร?
ตราบใดที่ค้นพบการมีอยู่ของพวกมัน ก็ย่อมหาทางรับมือได้แน่
เพื่อแก้ปัญหาด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุด!
เมื่อถึงตอนนั้น ฐานที่มั่นแห่งนี้ก็จะถูกตีแตกได้อย่างง่ายดาย!
ผู้เล่นสามคนปรากฏตัวขึ้นเป็นกลุ่มแรกในรอบนี้
ทั้งสามคนนี้มาพร้อมอุปกรณ์ครบมือ
พวกเขาไม่มีพรสวรรค์ 'กายาศิลา' แต่มีไอเทมป้องกันที่ให้ผลคล้ายกัน
พวกเขาสวมชุดเกราะหนาเตอะตั้งแต่หัวจรดเท้า และสวมหมวกกันน็อคใบใหญ่บนหัว
รูปลักษณ์ของพวกเขา...
ดูคล้ายกับชุดเครื่องแบบเทอะทะของนักกีฬาอเมริกันฟุตบอล
แม้เครื่องแต่งกายจะดูแปลกตาไปบ้าง แต่มันก็ไม่ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของพวกเขาเลย
นี่คือไอเทมที่เตรียมมาเพื่อรับมือกับพืชยิงถั่วและหนามใต้ดินโดยเฉพาะ
พวกเขาเพิ่มพลังป้องกันสูงสุดในขณะที่ยังรักษาความคล่องตัวเอาไว้
"ลุย! ฉันอยากจะเห็นนักว่าข้างในมันมีอะไร!"
ทั้งสามคนหอบแฮ่กๆ ขณะวิ่งไปที่หน้ากำแพงถั่ว จากนั้นก็เริ่มระดมทุบกำแพงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
เป็นไปตามที่ทุกคนคาดไว้ การระดมยิงกระสุนเริ่มตกลงมาราวกับห่าฝน
กระสุนที่ตกลงมากระทบชุดเกราะหนาของพวกเขาดังเปรี๊ยะๆ
ไอเทมป้องกันชิ้นนี้ได้ผลดีจริงๆ
อย่างน้อยในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ไม่เผยจุดอ่อนใดๆ ทำให้พวกเขาสามารถทำงานต่อไปได้ท่ามกลางดงกระสุน
นอกจากนี้ ข้อดีของการมีคนน้อยก็ปรากฏให้เห็น
พวกเขาสามารถใช้กำแพงถั่วเป็นที่กำบัง ซึ่งช่วยลดการโจมตีจากกระสุนที่ต้องรับมือไปได้เกินครึ่ง
"ระวังเท้าด้วย เตรียมหลบตลอดเวลานะ!"
"รับทราบ!"
ทั้งสามคนเหวี่ยงหมัดทุบกำแพงไปพลาง ระวังภัยจากใต้เท้าไปพลาง
ด้วยความที่ต้องแบ่งสมาธิ พวกเขาจึงไม่กล้าทุบกำแพงเต็มแรง ต้องเหลือแรงไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน
สิ่งนี้ทำให้ความคืบหน้าในการพังกำแพงช้าลงอย่างมาก
"ไอ้นี่มันอะไรกันวะเนี่ย แข็งเกินไปแล้วมั้ง?"
"ถ้าเป็นแบบนี้... คงต้องใช้เวลาทั้งวันกว่าจะพังได้"
"แต่เราก็ไม่เจ็บตัวนะ!"
พวกเขาทำแบบนั้นต่อไปอีกสองชั่วโมง
กำแพงถั่วเสียหายไปเพียง 20% เท่านั้น และอุปกรณ์ป้องกันของพวกเขาก็เริ่มจะพัง
"ไม่ไหวแล้ว ต้องถอยก่อน ต้องกลับไปซ่อมไอเทม!"
"ไป ไป ไป ถอยออกไปข้างนอก!"
ทั้งสามคนออกจากฐานที่มั่นและกลับไปยังโซนปลอดภัยด้านนอก
การโจมตีครั้งนี้ ในแง่หนึ่งถือว่าเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่
ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ และมีความคืบหน้าในการเจาะฐานที่มั่น
ถ้าเข้าออกสักห้าหกรอบ ตอไม้ยักษ์นั่นต้องพังแน่นอน
ถึงตอนนั้นอะไรๆ ก็คงง่ายขึ้นเยอะ
ผู้เล่นคนอื่นๆ ก็ไม่มีข้อโต้แย้ง
ก็แค่แข่งความอึดกัน
พวกเขามีเวลาเหลือเฟือ และไอเทมก็ไม่ได้หนีไปไหน
ความได้เปรียบอยู่ที่พวกเขา!
อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไป ไอเทมได้รับการซ่อมแซมเรียบร้อย
ผู้เล่นทั้งสามสวมอุปกรณ์อีกครั้งและเดินเข้าสู่ลานกว้าง
พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมการโจมตีด้วยหนามใต้ดินถึงไม่โผล่มาเลยก่อนหน้านี้
แต่พวกเขาก็ยังประมาทไม่ได้
พวกเขาต้องเตรียมพร้อมเต็มที่เพื่อค่อยๆ ดันป้อมฐานที่มั่นตรงหน้านี้ให้แตก!
แต่เมื่อพวกเขามาถึงบริเวณกำแพงถั่วเดิม พวกเขาก็ต้องยืนอ้าปากค้าง
มันเพิ่งผ่านไปแค่แป๊บเดียวเองนะ
ทำไมไอ้สิ่งนี้...
ถึงฟื้นสภาพกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิมได้ล่ะ?!
พื้นผิวของมันเงาวับเป็นมันเลื่อม ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว!