บทที่ 150 เป็นไอ้โบ้คลั่งรัก ท้ายที่สุดก็ไม่เหลืออะไรเลย! (ฟรี)

ซ่งอวิ๋นหยาง: [มึงมันไอ้โบ้ มึงมันเป็นไอ้โบ้คลั่งรักแน่ๆ! เป็นไอ้โบ้คลั่งรัก ท้ายที่สุดก็ไม่เหลืออะไรเลยนะเว้ย!]

เซี่ยซู: [...... กูก็แค่จีบเธอตามปกติ สารภาพรัก แล้วเธอก็ตกลง จากนั้นเราก็คบกัน]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [ปกติในพจนานุกรมของมึงคือยังไงวะ? มึงใช้เวลาจีบเธอนานแค่ไหน? นานเท่าตอนที่มึงจีบซูเชี่ยนอีหรือเปล่า?]

[ซ่งอวิ๋นหยาง ยกเลิกข้อความ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [มาตรฐานความปกติตามพจนานุกรมมึงคืออะไรวะ? มึงใช้เวลาจีบนานแค่ไหน? เป็นปีๆ อีกแล้วใช่ไหม? แบบที่คอยตามเทคแคร์เอาใจใส่ตลอดเวลาอะไรทำนองนั้นน่ะ?]

[ซ่งอวิ๋นหยาง ยกเลิกข้อความ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [ที่มึงบอกว่าปกตินี่หมายความว่าไงวะ? มาตรฐานเดียวกับตอนมัธยมปลายปะ?]

[ซ่งอวิ๋นหยาง ยกเลิกข้อความ]

เซี่ยซู: [...... กูก็แค่ให้ของขวัญเธอแล้วก็สารภาพรัก เธอก็ตกลง แล้วเราก็คบกัน]

หลังจากส่งข้อความนี้ไป เซี่ยซูก็รีบส่งไปอีกหนึ่งประโยค: [กูใช้เวลาจีบเธอประมาณ...... หนึ่งสัปดาห์ว่ะ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [??? สัปดาห์เดียวเนี่ยนะ!]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! มึงรู้ไหมว่าหร่วนเนี่ยนซีเป็นคนเย็นชาเข้าถึงยากขนาดไหน? ตอนมัธยมปลายมีคนตามจีบเธอไม่น้อยไปกว่าซู... เผลอๆ จะเยอะกว่าด้วยซ้ำ! แต่ไม่มีใครจีบติดเลยสักคน แล้วมึงจะไปจีบติดภายในสัปดาห์เดียวได้ยังไงวะ! มึงหลอกเพื่อนได้นะ แต่หลอกตัวเองไม่ได้หรอกเว้ย!]

เซี่ยซู: [ก็ประมาณนั้นแหละ กูจะโกหกมึงทำไมล่ะ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [กูไม่เชื่อ! มึงน่าจะรู้ดีนะว่าตอนนั้นหร่วนเนี่ยนซีเป็นถึงนางฟ้าประจำสายชั้นของพวกเราเลยนะเว้ย! ขนาดพวกโรงเรียนข้างๆ ยังแห่มาตามจีบเธอเลย! แล้วมึงจะไปจีบเธอติดภายในสัปดาห์เดียวได้ยังไงวะ? เธอต้องหวังผลประโยชน์อะไรแน่ๆ! เธอต้องเล็งความสูง 186 ของมึง เล็งหน้าตาหล่อๆ กับหุ่นล่ำๆ ของมึง... เธอหวังเคลมร่างกายมึงแน่ๆ!]

เซี่ยซู: [......]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [เธอต้องหวังฟันร่างกายมึงแน่ๆ! ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ไม่แน่สักวันเธออาจจะสูบเลือดสูบเนื้อมึงจนหมดตัวแล้วก็ทิ้งไปไม่ยอมรับผิดชอบก็ได้!]

เซี่ยซู: [...... กูเป็นคนตามจีบเธอเองนะเว้ย]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [กูก็รู้อยู่แล้วสิวะว่ามึงเป็นคนจีบ หรือมึงจะบอกว่าหร่วนเนี่ยนซีมาตามจีบมึงล่ะ? เลิกคลั่งรักแล้วลืมตาดูโลกความเป็นจริงได้แล้ว มึงรับมือกับผู้หญิงที่หวังแค่ร่างกายมึงไม่ได้หรอกนะ!]

เซี่ยซู: [ที่มึงบ่นมายืดยาวขนาดนี้ เป็นเพราะมึงกลัวกูจะได้ดีใช่ไหมเนี่ย?]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [จะเป็นไปได้ไงวะ? กูไม่ได้คิดแบบนั้นแน่ๆ ดูคำพูดคำจามึงสิ กูจะไปกลัวมึงได้ดีได้ไง เราเป็นเพื่อนซี้กันนะเว้ย เพื่อนซี้! ไอ้เวรเอ๊ย มึงแม่งน่าไปตายซะ! มึงไปจีบสาวระดับนางฟ้าอย่างหร่วนเนี่ยนซีติดภายในสัปดาห์เดียวได้ยังไงวะ แงๆๆๆ!]

เซี่ยซู: [......]

นี่มึงหมดมุกจะแถแล้วใช่ไหม?

บทสนทนาของพวกเขาหยุดชะงักไปไม่กี่วินาที เซี่ยซูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่งข้อความไปอีกประโยค: [ช่วงนี้มึงไปโดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจมาหรือเปล่าวะเนี่ย]

เมื่อก่อนพวกเขาสนิทกันมาก ขนาดช่วงปิดเทอมฤดูหนาวปีที่แล้วก็ยังนัดไปกินข้าวด้วยกันอยู่เลย เขารู้นิสัยใจคอของเพื่อนคนนี้ดี ไอ้ท่าทีการพูดการจาแบบเมื่อกี้มันดูผิดปกติไปหน่อย

ซ่งอวิ๋นหยาง: [เปล่า กูก็แค่เพิ่งเลิกกับแฟนเมื่อสองสามวันก่อนอะ]

เซี่ยซู: "......"

ที่แท้ก็มาหาที่ระบายอารมณ์นี่เอง!

ไอ้เด็กเวรนี่!

แน่นอนว่าในฐานะ (อดีต) พ่อบังเกิดเกล้า เซี่ยซูตัดสินใจที่จะคุยเป็นเพื่อนมันต่ออีกสักพัก แล้วค่อยหัวเราะเยาะมัน...... จากนั้นก็ค่อยปลอบใจ ช่วยให้มันก้าวผ่านความเจ็บปวดจากการอกหักไปให้ได้

เซี่ยซู: [มึงไปคบกันตอนไหนวะ ตอนกินข้าวกันช่วงปิดเทอมหน้าหนาวกูยังไม่เห็นมึงพูดถึงเลย]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [เฮ้อ กูก็เพิ่งเริ่มคบกันเทอมนี้นี่แหละ เพิ่งจะคบได้ไม่กี่เดือนเอง แล้วก็เพิ่งไปนัดเจอกันตัวเป็นๆ เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว]

เซี่ยซู: [หือ? คบกันผ่านเน็ตเหรอ? แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะ? หน้าตาไม่ตรงปกเหรอ? แต่มึงก็หน้าตาไม่ได้แย่นี่นา อีกฝ่ายไม่น่าจะรังเกียจมึงนะ?]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [มันไม่ใช่ปัญหาที่กูว่ะ]

เซี่ยซู: [งั้น... อีกฝ่ายใช้รูปปลอมเหรอวะ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [เปล่า เราสองคนไม่เคยส่งรูปให้กันเลย]

เซี่ยซู: [อ้าว? แล้วพวกมึงเลิกกันทำไมวะ?]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [แม่งเอ๊ย! กูคุยออนไลน์กับเขามาตั้งหลายเดือน คุยกันถูกคอมาก กูก็เลยอยากจะนัดเจอกันก่อนถึงวันหยุดแรงงานเพื่อคอนเฟิร์มสถานะซะหน่อย วันเสาร์ที่แล้วกูอุตส่าห์ซื้อตั๋วนั่งรถไฟไปหาเขาที่ต่างเมืองตั้งเป็นวันๆ ไปนัดเจอเขาเป็นครั้งแรก กูซื้อทั้งของขวัญทั้งดอกไม้เตรียมไว้ แถมยังจองร้านอาหารไว้ดินเนอร์ด้วย ใครจะไปคิดวะว่าพอไปเจอหน้ากัน กูถึงเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายแม่งเป็นผู้ชาย!!]

เซี่ยซูจ้องมองข้อความนั้นอยู่หลายวินาที ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป:

[ขำขี้แตกเลยกู!]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [ไอ้เวร! มึงจะมาขำกูทำไมเนี่ย!]

เซี่ยซู: [ไม่ใช่สิวะเพื่อน มึงคุยกับเขามาตั้งนาน มึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติอะไรเลยเหรอวะ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [ไม่อะ ใครแม่งจะไปคิดล่ะวะว่าผู้ชายตัวโตๆ แม่งจะเอารูปผู้หญิงมาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์เนี่ย! บัดซบเอ๊ย!]

เซี่ยซู: [ฮ่าๆๆๆ ไหนขอดูหน่อยสิ]

อีกไม่กี่วินาทีต่อมา ซ่งอวิ๋นหยางก็แคปหน้าจอส่งมาให้

เซี่ยซูกดเข้าไปดู เนื่องจากพวกเขาสานสัมพันธ์รักออนไลน์กันผ่านแอปเพนกวิน (QQ) หน้าโปรไฟล์ของอีกฝ่ายก็เลยเป็นหน้าโปรไฟล์ของแอปเพนกวิน อีกฝ่ายเอารูปผู้หญิงมาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์จริงๆ แถมยังดูไม่เหมือนรูปที่เซฟมาจากเน็ตด้วย ก็ไม่แปลกหรอกที่คนอื่นจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นรูปเจ้าตัวจริงๆ

เดาว่าอีกฝ่ายก็คงช็อกไม่แพ้กัน ถึงขนาดเปลี่ยนสเตตัสแนะนำตัวเป็น "ถ้ากูคบใครผ่านเน็ตอีก ขอให้กูกลายเป็นหมา!"

พอเห็นแบบนี้ เซี่ยซูก็แทบจะขำจนขาดใจตาย และเข้าใจถึงสาเหตุความเกรี้ยวกราดของซ่งอวิ๋นหยางเมื่อกี้ได้ในทันที

ความล้มเหลวของตัวเองก็เจ็บปวดอยู่แล้ว แต่ความสำเร็จของเพื่อนรักกลับยิ่งทิ่มแทงใจให้เจ็บปวดเข้าไปอีก

จิ๊ๆ

เซี่ยซู: [แล้วหลังจากนั้นพวกมึงจัดการกันยังไงต่อวะ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [จะให้ทำไงล่ะวะ? พอเจอหน้ากันก็ช็อกแดกกันทั้งคู่ คืนนั้นกูก็เลยนั่งรถไฟกลับมหา'ลัยเลย ถึงมหา'ลัยตอนเช้ามืดวันอาทิตย์ แล้วกูก็ใช้เวลาทั้งวันมานั่งเคลียร์บิลคิดบัญชีกับเขา โอนเงินที่เขาเคยเปย์กูคืนไปให้หมดเลย แม่งเอ๊ย! กูนึกว่ากูจะได้เป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกินซะแล้ว ก็ตอนนั้นเขาเปย์กูหนักมากอะ แงๆๆๆ หงุดหงิดโว้ย!]

เซี่ยซู: [พวกมึงคบกันมาตั้งพักนึง เขาเปย์มึงไปเท่าไหร่วะ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [(ลบข้อความ......)]

เซี่ยซู: [ดูทรงแล้วเขาก็ดูแลเทคแคร์มึงดีออก มึงอย่าไปฟิกซ์เรื่องเพศให้มันมากนักเลยน่า จะเกาะใครกินมันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [ไสหัวไปไกลๆ เลยมึง!]

เซี่ยซู: [พวกมึงนี่ก็สุดยอดจริงๆ คุยกันมาตั้งนานแต่ไม่โป๊ะเลยสักนิด โคตรจะฮาเลยว่ะไอ้ลูกชาย!]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [......]

หลังจากหัวเราะเยาะจนพอใจ ท้ายที่สุดเซี่ยซูก็เริ่มพูดปลอบใจเพื่อน

เขาบอกให้ถือซะว่าเรื่องนี้เป็นบทเรียน และเตือนว่าอย่าไปหลงเชื่อพวกความรักออนไลน์ให้มันมากนัก คราวนี้แค่โป๊ะแตกเรื่องเพศสภาพแต่ไม่ได้เดือดร้อนอะไรก็ถือว่าบุญโขแล้ว ขืนไปเจอพวกมิจฉาชีพหลอกลวงเข้า มึงอาจจะโดนล้วงตับไตไส้พุงไปขายแล้วก็ได้

ปลอบใจเสร็จ เซี่ยซูก็ส่งรูปคู่ของเขากับหร่วนเนี่ยนซีไปให้ซ่งอวิ๋นหยางดู

[เซี่ยซู ยกเลิกข้อความ]

เซี่ยซู: [โทษทีว่ะ ส่งผิดคน]

ซ่งอวิ๋นหยาง: [...... ไอ้เวร มึงนี่มันสมควรตายจริงๆ]