บทที่ 14 ไร้ความได้เปรียบทางธาตุงั้นหรือ? เคยได้ยินชื่อปรมาจารย์สวนธาตุบ้างไหม?

บทที่ 14 ไร้ความได้เปรียบทางธาตุงั้นหรือ? เคยได้ยินชื่อปรมาจารย์สวนธาตุบ้างไหม?

การแข่งขันคัดเลือกนักศึกษาใหม่ดำเนินไปรวดเร็วกว่าที่คาดไว้มาก

สาเหตุก็เพราะบรรยากาศในกลุ่มของเจียงเฉินนั้นได้กลายเป็นเหมือนฉากในภาพยนตร์สยองขวัญไปเสียแล้ว

ทุกครั้งที่เจ้ากาโอเก็นสวมผ้ากันเปื้อนขึ้นไปยืนบนเวที โปเกมอนของคู่ต่อสู้ส่วนใหญ่จะติดสถานะชะงักงันโดยอัตโนมัติ

มีกระทั่งโครัตตะตัวหนึ่งถึงกับกัดเทรนเนอร์ของตัวเองแล้ววิ่งหนีไปเพราะมันไม่อยากขึ้นไปบนเวทีนั้น

ด้วยเหตุนี้ เจียงเฉินจึงผ่านเข้ารอบมาได้อย่างง่ายดายจนถึงรอบรองชนะเลิศ

รอบรองชนะเลิศ คู่ต่อสู้คือเด็กหนุ่มในชุดวอร์มสีน้ำเงินที่มีความมั่นใจเขียนไว้เต็มใบหน้า

คาเม็กซ์ที่เขาส่งออกมานั้นถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีเยี่ยม ปืนใหญ่ทั้งสองกระบอกทอประกายเย็นวาบ ดูแล้วไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะเคี้ยวได้ง่ายๆ เลย

"โชคเข้าข้างฉันแล้ว" เด็กหนุ่มแสยะยิ้มให้เจียงเฉิน "ธาตุน้ำเจอธาตุไฟ ความได้เปรียบทางธาตุชัดๆ รอบนี้ชัยชนะเป็นของฉัน! คาเม็กซ์ ใช้ไฮโดรปั๊มเต็มกำลัง!"

คาเม็กซ์คำรามต่ำ ปืนใหญ่เริ่มชาร์จพลังพร้อมที่จะยิง

ผู้ชมต่างพากันสูดหายใจด้วยความลุ้นระทึก หากท่าไฮโดรปั๊มนั่นเข้าเป้าจริงๆ โปเกมอนธาตุไฟคงไม่แคล้วต้องลอกคราบ หรือไม่ก็อาจจะถึงขั้นหมดสภาพในทันที

เจียงเฉินยืนอยู่บนแท่นสั่งการโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเพียงแค่หาวออกมาคำหนึ่ง "เจ้าเสือใหญ่ จบเรื่องนี้เร็วๆ หน่อย นั่นมันอาหารทะเลนะ อย่าเผามันจนแห้งล่ะ"

เดิมทีกาโอเก็นกำลังจัดผ้ากันเปื้อนของมันอยู่ แต่เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาที่ดุดันของมันก็เบิกกว้างขึ้นทันที

ก่อนที่คาเม็กซ์จะได้ยิงท่าไฮโดรปั๊ม มันก็พุ่งวับไปปรากฏตัวตรงหน้าคาเม็กซ์แล้วตบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง

ท่าไม้ตาย: ตบให้ร่วง

"เพียะ!" เสียงตบที่ดังสนั่นสะท้อนไปทั่วทั้งลานประลอง

ฝ่ามือขนาดเท่าพัดของกาโอเก็นฟาดลงบนหน้าผากของคาเม็กซ์อย่างรวดเร็ว แม่นยำ และอำมหิต คาเม็กซ์ถึงกับเห็นดาวเคว้งคว้างและตกอยู่ในสภาวะชะงักงันทันที

รู้ไหมว่าการตบครั้งนั้นสร้างความเสียหายทางจิตใจให้คาเม็กซ์มากแค่ไหน?

"คาเม็กซ์ ตื่นสิ! ใช้ระบำกงล้อ!"

เทรนเนอร์ฝั่งตรงข้ามพยายามใช้สายสัมพันธ์เพื่อเรียกสติคาเม็กซ์ แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว

จากนั้น กาโอเก็นก็กระทำในสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง มันคว้าขอบกระดองอันหนักอึ้งของคาเม็กซ์ด้วยมือข้างเดียว ราวกับกำลังถือจานข้าว

หมุน เร่งความเร็วการหมุน

ร่างของคาเม็กซ์ที่มีน้ำหนักหลายร้อยปอนด์กลายเป็นลูกข่างความเร็วสูงในมือของมัน

"ไปเลย!"

เพียงแค่การสะบัดข้อมือของกาโอเก็น คาเม็กซ์ก็กลายเป็นดาวตกสีน้ำเงิน วาดเส้นโค้งพาราโบลาที่สมบูรณ์แบบก่อนจะลงไปกองอยู่บนเบาะรองนอกลานประลองอย่างแม่นยำ

เด็กหนุ่มผู้มั่นใจอ้าปากค้างกว้างจนแทบจะยัดหลอดไฟเข้าไปได้ทั้งดวง "นะ... นี่มันธาตุไฟแน่เหรอ? กาโอเก็นของนายมันถูกกฎหมายหรือเปล่าเนี่ย?"

ผู้ชมระเบิดอารมณ์ออกมา "นี่มันสายกายภาพชัดๆ! ขว้างคาเม็กซ์ด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ? มันฝึกกำลังแขนด้วยการยกโกโรเนียหรือไง?"

"ความได้เปรียบทางธาตุอะไรกัน? ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างมันก็แค่เรื่องไร้สาระ!"

"ตรวจสอบเลย! เจ้านี่ต้องใช้สารกระตุ้นแน่ๆ!"

ในขณะเดียวกัน ที่ลานประลองรอบรองชนะเลิศอีกฝั่งหนึ่ง

"ไคริว ความเร็วสุดยอด"

ภาพติดตาสีเหลืองวูบผ่านไป ไคริกิของคู่ต่อสู้ยังไม่ทันเห็นว่าศัตรูอยู่ไหน ก็ถูกแรงมหาศาลซัดจนกระเด็นออกนอกสนามและสลบไปในทันที

หลงห่าวหรานยืนอยู่บนเวที สองมือล้วงกระเป๋าพลางทำสีหน้าเย่อหยิ่ง

ในฐานะลูกชายของจตุรเทพสายมังกรแห่งตงเซี่ย เขาครอบครองความภาคภูมิใจอย่างล้นเหลือของ "ทายาทผู้ฝึกมังกร"

เขาหันหน้ามา สายตาพุ่งตรงข้ามฝูงชนเพื่อล็อกเป้าไปที่เจียงเฉิน หลงห่าวหรานค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นแล้วทำท่าปาดคออย่างโอหังใส่เจียงเฉิน

หลี่ข่ายที่ยืนอยู่ใต้เวทีสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวพลางคว้าแขนเสื้อของเจียงเฉินไว้ "พี่เจียง! นั่นมันไคริว โปเกมอนกึ่งตำนานเลยนะ! แถมยังเป็นไคริวที่ใช้ท่าความเร็วสุดยอดได้ด้วย! พวกเราจะไหวไหมเนี่ย?!"

เจียงเฉินขยับแว่นสายตา มองดูท่าทางยั่วยวนนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"แน่นอน มีอะไรน่ากลัวกัน?" เขาชำเลืองมองข้อความแจ้งเตือนยอดเงินในธนาคารบนโทรศัพท์ "นั่นมันเงินห้าหมื่นหยวนเชียวนะ ใครก็ตามที่ขวางทางรวยของผม ผมจะจับพวกมันทำเป็นอาหารให้หมด"