บทที่ 925: ตั้งแต่วันนี้ จะไม่มีเลเวล 46 คนใหม่เพิ่มขึ้นอีกต่อไป (ตอนพิเศษ)

ป่าโบราณ นครหนาน

หลังจากนำร่างของซ่งเหอกลับมาที่นครหนานแล้ว อู๋หยวนเซิงก็แยกตัวออกจากกลุ่มเงียบๆ แล้วมุ่งหน้าไปยังกระท่อมของตัวเอง

ภาพนั้นถูกสวี่หมิงเห็นเข้า เขาจึงถามว่า: "นายจะไปไหน?"

อู๋หยวนเซิงเผยสายตาแน่วแน่: "ไปทำเรื่องใหญ่"

สวี่หมิงมองตามเขาเดินเข้ากระท่อมไป แล้วพึมพำอย่างงงๆ: "กลับบ้านจะไปทำเรื่องใหญ่อะไรได้? หรือจะไปนอน? ไม่สิ… มีแต่หนานเฟิงเท่านั้นแหละที่มองว่าการนอนเป็นเรื่องใหญ่"

ไม่นานเขาก็ส่ายหัว มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

ครู่ต่อมา สวี่หมิงก้าวยาวๆ ไปหาเฉิงโม่ พูดเสียงเคร่งขรึม: "แทงฉันที"

เขาพูดเสียงดังมาก จนคนรอบข้างได้ยินชัดเจน

ทุกคนหันมามองสวี่หมิงพร้อมกัน

เฉิงโม่ถึงกับหน้าซีด ถอยหลังหลายก้าว: "นะ… นายจะทำอะไร?"

"ฉันอยาก…" :สวี่หมิงตบกล้ามอกตัวเองสองครั้ง แล้วหัวเราะ: "ฉันแค่อยากลองดูว่าฉันจะรับดาบของนายได้กี่ครั้ง"

"อ๋อ… หมายถึงใช้ดาบแทงนายเหรอ" :เฉิงโม่ถอนหายใจโล่งอก

ตกใจหมดเลย!

จู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างกำยำเดินเข้ามาบอกว่า ‘แทงฉันที’ ใครได้ยินก็ต้องสะดุ้งทั้งนั้นแหละ

ซูเจอหรานพูดว่า: "สวี่หมิง นายได้สกิลใหม่เหรอ?"

สวี่หมิงยิ้มเจ้าเล่ห์: "ฮ่าๆๆ พูดไปพวกนายอาจไม่เชื่อ แต่ฉันน่าจะได้เชื่อมต่อกับระบบใหม่เหมือนกัน"

ทุกคนมองหน้ากันไปมา แล้วหันมามองสวี่หมิงเหมือนมองคนบ้า

"รู้อยู่แล้วว่าพวกนายไม่เชื่อ" :สวี่หมิงหัวเราะลั่น: "ไอ้โรคจิตนั่นแข็งแกร่งพอตัวเลยใช่ไหม?"

ทุกคนสบตากัน แล้วพยักหน้าเบาๆ

แม้คังเจียซูจะดูบ้าและวิปริต แต่ฝีมือไม่เลวเลย

ในหมู่เลเวล 45 ก็ถือว่าอยู่ระดับกลางค่อนไปทางสูง

แต่… มันเกี่ยวอะไรกับระบบของสวี่หมิง?

"การต่อสู้เมื่อกี้ ฉันรับการโจมตีไปตั้งหลายที แต่เลือดลดสักหน่วย" :สวี่หมิงเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

"พวกนายว่า มีโอกาสไหมที่ฉันจะได้เชื่อมต่อระบบเหมือนไอ้โรคจิตนั่น?"

ก่อนหน้านี้ สวี่หมิงถูกคังเจียซูต่อยปลิวไปหลายร้อยกิโลเมตร

พอกลับมา การต่อสู้ก็จบลงแล้ว เขาแค่รู้ว่าหนานเฟิงกับเสี่ยวลั่วเป็นคนจัดการคังเจียซู

แต่เขาไม่รู้เลยว่าระบบที่คังเจียซูเรียกหาก็คือหนานเฟิง

จนตอนนี้ เขายังคิดว่าที่ตัวเองไม่เสียเลือดเลยสักหน่วย เป็นเพราะตัวเองได้เชื่อมต่อกับระบบ

คนรอบข้างเม้มปาก พยายามกลั้นหัวเราะ

"พวกนายหัวเราะอะไร?" :สวี่หมิงกวาดตามอง

"ฉันบอกเลย ตอนนี้ฉันถึกจนน่ากลัว ต่อให้เสี่ยวลั่วก็ทำอะไรฉันไม่ได้"

"ยังหัวเราะอีก? ได้! งั้นลองเลย! เฉิงโม่แทงฉันสิ แทงแรงๆ แล้วดูว่าฉันเสียเลือดไหม?"

เฉิงโม่โบกมือพร้อมกับยิ้ม: "ช่างเถอะ เดิมทีนายก็พลังป้องกันสูงอยู่แล้ว"

ไม่ว่าจะมีระบบหรือไม่ สวี่หมิงก็เป็นแทงค์อันดับหนึ่งของนครหนาน ถึกยิ่งกว่ากำแพงเมือง

รับดาบเฉิงโม่สักสองร้อยครั้งก็ไม่มีปัญหา

"ก็จริง… มีใครพลังโจมตีสูงกว่านี้ไหม? มาโจมตีฉันทีสิ" :สวี่หมิงมองไปรอบๆ แต่จู่ๆ ก็ตาเป็นประกาย

"จ้าวหนาน! มานี่หน่อย! ต่อยฉันที!"

หน้าร้านชานม จ้าวหนานกำลังเอนกายบนเก้าอี้ผ้าใบ ดื่มชานมไข่มุก และอาบแดดอย่างสบายใจ

เมื่อได้ยินเสียงเรียก เธอดันแว่นกันแดดลงต่ำ มองสวี่หมิง แล้วยิ้มเล็กน้อย: "เอาจริงเหรอ?"

สวี่หมิงตบอกอย่างมั่นใจ: "จริงสิ! เน้นๆ ตรงนี้เลย!"

จากนั้น จ้าวหนานก็ดีดไข่มุกหนึ่งเม็ดออกไป มันพุ่งใส่อกสวี่หมิงด้วยความเร็วสูงมาก

ฟิ้ว!

แอ่ก!

ฟิ้ว!

สวี่หมิงกระเด็นออกไปราวกับกระสุนปืน พุ่งออกนอกนครหนานในพริบตา และตกลงบนเนินเขาที่อยู่ไกลออกไป

"ฮ่าๆๆๆๆ ……"

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอดกลั้นไว้ไม่ได้ หลุดหัวเราะกันจนกลิ้งไปกับพื้น

จ้าวหนานดันแว่นกลับที่เดิม ดื่มชานมเข้าไปอึกใหญ่: "หายหน้าไปแป๊บเดียว จำไม่ได้แล้วเหรอว่าใครใหญ่สุดในนครหนาน?"

พูดไปพูดมา จู่ๆ เธอก็หันไปมองกระท่อมของอู๋หยวนเซิง: "หืม? เขากำลังทะลุ?"

"ทะลุเหรอ?" :ซูเจอหรานหยุดหัวเราะ แล้วรีบเดินมาหาจ้าวหน้าน: "จ้าวหนาน หมายความว่าอู๋หยวนเซิงจะทะลุเลเวล 46 แล้วใช่ไหม?"

จ้าวหนานพยักหน้า: "ใช่ เขามีความมุ่งมั่นมาก คืนนี้น่าจะทะลุได้สำเร็จ"

"เยี่ยมไปเลย!" :ซูเจอหรานกำหมัดแน่น แต่สีหน้าโล่งใจ

ในที่สุด นครหนานก็จะมีผู้แข็งแกร่งเลเวล 46 คนที่สามแล้ว!

"อู๋หยวนเซิงจะทะลุแล้วเหรอ?"

"บ้าเอ๊ย! แอบเก็บเลเวลคนเดียวเหรอ? คนแบบนี้ต้องโดนลงโทษ"

"ว่าไง? ตั้งโต๊ะฉลองให้เขาหน่อยไหม?"

ทุกคนเดินมาที่กระท่อมของอู๋หยวนเซิง แล้วจับกลุ่มคุยกันระหว่างยืนรอหน้ากระท่อม

เวลาผ่านไปจนถึงยามเย็น แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องทั่วนครหนาน

ทุกคนสัมผัสได้ชัดเจนว่า กระท่อมของอู๋หยวนเซิงกลายเป็นหลุมดำที่กำลังดูดพลังเวทย์ในรัศมีร้อยไมล์เข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

สวี่หมิงเดินกะเผลกๆ กลับเข้ามา แล้วบ่นด้วยความน้อยใจ: "เฮ้! พวกนาย ไม่มีใครสนใจฉันเลยเหรอ? มามุงหน้ากระท่อมอู๋หยวนเซิงทำไม?"

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของอู๋หยวนเซิงดังจากในกระท่อม: "ฮ่าๆๆ เลเวล 46 วันนี้แหละ!"

สีหน้าสวี่หมิงเปลี่ยนไปทันที

อะไรน? อู๋หยวนเซิงจะทะลุแล้วเหรอ?

ไม่มีระบบก็เจ็บใจพอแล้ว… เพื่อนรักก็ยังจะทะลุแซงหน้าในตอนนี้อีก?

ทำร้ายจิตใจกันมากเกินไปแล้ว! อู๋หยวนเซิง! นายมันไม่ใช่คนแล้ว!

"หืม?"

เสียงอุทานเบาๆ ดังจากด้านข้าง

จ้าวหนานถอดแว่นกันแดด ดวงตางดงามของเธอมองตรงไปยังขอบฟ้า และพึมพำเบาๆ: "ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้…"

ทุกคนไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ

"จ้าวหนาน…" :ซูเจอหรานกำลังจะถาม แต่จู่ๆ สีหน้ากลับซีดลงทันที

ความรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรงปกคลุมทุกคนที่อยู่ตรงนั้น!

ไม่ใช่แค่ที่นี่เท่านั้น! แต่ทั่วทั้งโลกบรรพกาล!

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพลังเวทย์ในอากาศหายไป?"

"ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก…"

"ความเข้มข้นพลังเวทย์ต่ำกว่าตอนที่พวกเราย้ายมาที่นี่ครั้งแรกอีก"

ในกระท่อม อู๋หยวนเซิงเส้นเลือดปูดโปน เขาโวยวายเสียงดังลั่น: "เวรเอ๊ย! พลังเวทย์ล่ะ? พลังเวทย์ของฉันหายไปไหน!!!"

อีกแค่นิดเดียว… เขาก็จะทะลุขีดจำกัดได้แล้ว!

การที่พลังเวทย์ถูกตัดขาดในตอนนี้ เท่ากับ…

จ้าวหนานเหลือบมองกระท่อม แล้วส่ายหน้าด้วยความเสียดาย: "น่าเสียดาย มันสายเกินไปแล้ว เขาช้าไปแค่นิดเดียว"

"และตั้งแต่วันนี้ไป จะไม่มีเลเวล 46 คนใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว"

"สถานการณ์นี้จะดำเนินต่อไป จนกว่า…"

"ผู้ถูกเลือกรุ่นใหม่จะมาถึง!"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]