ตอนที่ 205 โกลด์เซนต์หวังลู่เฟย ปะทะ ซูเปอร์ราชันย์ทะเลลึกร่างสอง?
ตอนที่ 205 โกลด์เซนต์หวังลู่เฟย ปะทะ ซูเปอร์ราชันย์ทะเลลึกร่างสอง?
"???" ยูลิอุส ฟังแล้วก็ขมวดคิ้วด้วยความงุนงง
"กันเมือง? ต่อโปร?"
นี่มันพล่ามภาษาอะไรของมันวะ?
"เชี่ยยย! ลูกพี่ลู่เฟยหน้าด้านเกินไปแล้ว!"
"เวรเอ๊ย นี่คือการขอให้เอ็นพีซีออฟฟิเชียลเปิดโปรให้หน้าด้านๆ เลยเรอะ?"
"ลูกพี่ลู่เฟยฝันกลางวันอยู่รึไงวะ พี่หมิงจะไปเปิดโปรให้มันได้ยังไง?"
เหล่าผู้เล่นพากันส่ายหัวดิก มองว่าคำขอของ หวังลู่เฟย ไม่มีทางเป็นจริงได้แน่นอน
เวรเอ๊ย ตีบอสไม่ไหว เลยไปขอให้เอ็นพีซีเปิดโปรให้เนี่ยนะ?
มันเป็นไปได้ด้วยเหรอวะ?
เห็นชัดๆ ว่ามันไม่น่า...
"ได้สิ!" แต่ เหออี้หมิง กลับเหินทะยานลงมาจากฟ้า ยกมือตบลงบนแผ่นหลังของ หวังลู่เฟย
พริบตานั้น พลังของกายาเทพสีครามที่บริสุทธิ์และทรงพลังสุดขีด ก็ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของ หวังลู่เฟย ทันที!
ความสามารถในการยกระดับพลังบำเพ็ญเพียรให้อีกฝ่ายได้ชั่วคราวแบบนี้ มีเพียง เหออี้หมิง ที่ฝึกฝนวิชากายาเทพสีครามเหมือนกันเท่านั้นที่ทำได้!
วิชาเดียวกันเท่านั้น ถึงจะดูดซับพลังของกันและกันได้!
และมีเพียงผู้ที่มีร่างกายระดับสิบกายาเทพเท่านั้น ที่จะสามารถรองรับพลังที่ถ่ายทอดมา เพื่อช่วยทะลวงขอบเขตชั่วคราว และได้รับพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม!
"อ๊ากกก! ตูเก่งขึ้นแล้วโว้ย!" หวังลู่เฟย สัมผัสได้ถึงพลังระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดนขั้นต้นที่คุ้นเคย จนอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น!
ตัวเขาในตอนนี้ แข็งแกร่งกว่าเมื่อกี้เกินสิบเท่าเสียอีก!
นี่แหละ คือพลังของระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดน! แม้จะไม่สมบูรณ์ แม้จะมีเวลาจำกัด!
แต่นั่นก็คือความแข็งแกร่งอันล้นเหลือ!
เหล่าผู้เล่นพากันคอเอียงด้วยความงุนงง
อิหยังวะเนี่ย?
หรือว่า หวังลู่เฟย จะเป็นลูกเมียน้อยของพี่หมิงวะ?
เชี่ยยย แค่ตะโกนขอต่อโปร พี่หมิงก็ประทานโปรให้เฉยเลย?
ตูมีคำด่าเป็นพันคำที่อยากจะพ่นออกมา แต่ไม่รู้จะด่าคำไหนก่อนดีโว้ย!
"???" ยูลิอุส ถึงกับยืนเอ๋อแดกหน้าปลาเน่า
ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์มันมีพลังส้นตีนอะไรน่ากลัวขนาดนี้ด้วยเหรอวะ?
ระดับก่อเกิดเขตแดนขั้นปลายส่งพลังให้แค่นิดเดียว ก็ทำให้ระดับชีพจรวิญญาณขั้นปลายก้าวข้ามไปอยู่ระดับก่อเกิดเขตแดนได้เลยเรอะ?
ถึงจะอยู่ได้ไม่นาน แต่นั่นมันก็คือพลังของระดับก่อเกิดเขตแดนนะโว้ย!
"เมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน ข้าก็เคยประมือกับยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ระดับขอบเขตก่อเกิดเขตแดนมาสองสามคน... ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ ในช่วงเวลาสองร้อยปีนี้
เมื่อจิตใจหวั่นไหว การออกหมัดก็จะช้าลง!
และ หวังลู่เฟย ก็ฉกฉวยโอกาสนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ!
"ภายในสามกระบวนท่า ข้าจะคว่ำแกให้ได้!" หวังลู่เฟย จ้องมอง ยูลิอุส แล้วเอ่ยด้วยความมั่นใจ
"ร่างจำแลงเกราะทองคำ!!!" หวังลู่เฟย งัดพลัง ร่างจำแลงเกราะทองคำ ออกมาใช้อีกครั้ง!
พวกเขาพัฒนามาได้ไกลขนาดนี้เชียวหรือนี่? ยูลิอุส เริ่มรู้สึกหวั่นไหวในใจเป็นครั้งแรก!
เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อเกิดเขตแดน อานุภาพของ ร่างจำแลงเกราะทองคำ ก็พุ่งพรวดขึ้นอย่างมหาศาล!
แถมพรสวรรค์ทางร่างกาย ก็ย่อมแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล!
เหมือนผู้ฝึกตนสายกระบี่ที่มี ร่างจำแลงเกราะทองคำ มักจะบรรลุเคล็ดวิชากระบี่ธาตุทอง ซึ่งมีอานุภาพทำลายล้างสูงส่ง!
ส่วนผู้ฝึกตนสายเวทที่มี ร่างจำแลงเกราะทองคำ จะค่อยๆ ควบคุมตราประทับที่ทรงพลังเหนือชั้น หรือวิชาเวทที่กวาดล้างศัตรูได้อย่างราบคาบ!
ส่วนผู้ฝึกตนสายกายา...
ตู้มมม!!! เมื่อ หวังลู่เฟย ระเบิดพลังเต็มพิกัด พลังของ ร่างจำแลงเกราะทองคำ ในร่างกายก็แผ่ซ่านออกมา กลายสภาพเป็นชุดเกราะสีทองคำ ห่อหุ้มร่างของ หวังลู่เฟย เอาไว้ทั้งตัว!
ภาพที่เห็นนี้ มันดูเหมือน...
"เชี่ยยย! คลอธทองคำเรอะ?"
"แม่มเอ๊ย นี่มันเบียวเกินไปแล้วมั้ง?"
"โกลด์เซนต์? เชี่ย ลูกพี่ลู่เฟยอัปเกรดเป็นโกลด์เซนต์แล้วเรอะ?"
พวกผู้เล่นฮือฮากันยกใหญ่!
"พลังของ ร่างจำแลงเกราะทองคำ เขาเค้นมันออกมาได้ถึงขนาดนี้เชียวรึ?" เหออี้หมิง เองก็ยังตกใจ!
ปราณทองคำแปลงเป็นเกราะ นี่คือสัญญาณของ ร่างจำแลงเกราะทองคำ ที่ก้าวเข้าสู่ระดับความสำเร็จขั้นเล็ก!
อาจพูดได้ว่า การที่ หวังลู่เฟย สามารถยกระดับพลังของ ร่างจำแลงเกราะทองคำ มาถึงขั้นนี้ได้ มันไม่ได้ด้อยไปกว่าเจตจำนงดาบลมหายใจสรรพสิ่งขั้นเล็กของ ตี้สั่วหลง เลยแม้แต่น้อย!
แน่นอนว่า ที่ หวังลู่เฟย ดันพลังของ ร่างจำแลงเกราะทองคำ มาได้ถึงจุดนี้ สาเหตุหลักก็เพราะพลังที่ เหออี้หมิง อัดฉีดให้นั่นเอง!
"ก้าวพริบตา!!!" หวังลู่เฟย แค่คิด สกิล ก้าวพริบตา ก็ถูกใช้งานทันที!
ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรระดับก่อเกิดเขตแดน เมื่อใช้ท่านี้ ความเร็วของ หวังลู่เฟย ก็พุ่งทะยานขึ้นหลายเท่าตัว!
"เร็วขนาดนี้เชียวรึ?" คราวนี้แม้แต่ ยูลิอุส ก็ยังสะดุ้ง!
ผู้ฝึกตนสายกายาของเผ่ามนุษย์ ไปฝึกสุดยอดวิชาที่ร้ายกาจขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ตู้ม! ทว่าวินาทีต่อมา หมัดของ หวังลู่เฟย ก็ซัดเปรี้ยงเข้าที่ร่างของ ยูลิอุส!
"อั่ก!" ร่างกายของ ยูลิอุส ยุบยวบ โดน หวังลู่เฟย ต่อยจนต้องถอยร่นไปหลายเมตร!
แต่การโจมตีของ หวังลู่เฟย ยังไม่จบแค่นั้น!
"ทริปเปิล ก้าวพริบตา เร่งความเร็ว!" หวังลู่เฟย กดสกิล ก้าวพริบตา ต่อเนื่องสามครั้งติด!
เร่งความเร็วของตัวเองไปจนถึงขีดสุด!
จากนั้นก็ง้างหมัดขวา รวบรวม ฮาคิแห่งเกราะ ทั้งหมดไปรวมไว้ที่หมัดขวา!
บนชุดเกราะสีทองคำ ถูกเคลือบทับด้วย ฮาคิแห่งเกราะ สีดำทมิฬเป็นชั้นที่สอง!
"รับหมัดที่แกร่งที่สุดของข้าไปซะ!" หวังลู่เฟย ซัดหมัดออกไป กระแทกเข้าที่หน้าอกของ ยูลิอุส อย่างจัง!
กร๊อบ! เสียงกระดูกและเนื้อแหลกเหลวดังลั่น ยูลิอุส โดนหมัดของ หวังลู่เฟย ซัดจนลอยละลิ่ว กระเด็นไปกระแทกเข้ากับบัลลังก์อย่างแรง!
ตู้ม! บัลลังก์แตกกระจาย ร่างของ ยูลิอุส ร่วงหล่นลงไปกองอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
เมื่อฝุ่นควันจางลง หวังลู่เฟย ก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง
ผู้เล่นและ เผ่าสมุทร ที่เหลือต่างหยุดการต่อสู้ และพร้อมใจกันหันไปมองทางฝั่งบัลลังก์
ยูลิอุส ยอดฝีมือระดับขอบเขตวัฏจักรอัมฤทธิ์ของเผ่าสมุทร ตายแล้วอย่างนั้นหรือ?
"หึๆๆ กะอีแค่เผ่ามนุษย์ กลับต้อนให้ข้า ยูลิอุส ผู้นี้ ต้องงัดเอาพลังนี้ออกมาใช้ได้..." ในจังหวะนั้นเอง เมื่อฝุ่นควันค่อยๆ จางหายไป เสียงพึมพำอันดุร้ายก็ดังขึ้น
ร่างของ ยูลิอุส ค่อยๆ เดินก้าวออกมา รูปลักษณ์ของมันเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว!
ทั่วทั้งร่างของ ยูลิอุส เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างสมบูรณ์แบบ!
ลื่นคลื่นพลังงานแผ่กระจายไปทั่วร่าง!
มงกุฎบนหัวแตกกระจาย!
บนผิวของ ยูลิอุส เริ่มมีเกล็ดสีแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้น ใหญ่โตจนดูผิดสัดส่วนไปหมด!
และตรงกลางกระหม่อมของ ยูลิอุส ก็มีครีบปลายาวเหยียดสีแดงฉานงอกขึ้นมา!
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ใต้เท้าของ ยูลิอุส กลิ่นอายสีแดงค่อยๆ แผ่กระจายออกไป ที่ใดที่มันเดินผ่าน พื้นดินก็ผุกร่อนแตกร้าว พืชพรรณแห้งเหี่ยวตาย น้ำทะเลระเหยกลายเป็นไอ!
บรรยากาศโคตรหลอน!
"ฮ่าๆๆๆ นี่แหละคือร่างที่แท้จริงของข้า ยูลิอุส! ร่างที่สืบทอดพลังของปีศาจสมุทรเกล็ดชาดจากยุคโบราณกาล!"
"พวกมนุษย์เอ๋ย การที่ได้เห็นพลังนี้ พวกแกก็ภูมิใจตายได้แล้ว!"
"หลังจากนี้ จงสั่นเทาซะ จงหวาดกลัวซะ จงร้องขอชีวิตซะ! พวกแกจะได้พบกับความตายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ในห้วงแห่งความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุด!"
ยูลิอุส หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง เต็มไปด้วยความดุร้ายและหยิ่งผยอง
ยูลิอุส กวาดสายตามองออกไป หวังจะได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังของผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์พวกนี้
"เชี่ยยย! แม่งเอ๊ย ไอ้เดฟเสือดาวมันทำซูเปอร์ราชันย์ทะเลลึกร่างสองออกมาจริงๆ ด้วยเว้ย!"
"มีพิษ เกมนี้แม่งมีพิษชัดๆ!"
"ไอ้เดฟเสือดาวนี่มันถนัดแต่ก็อปชาวบ้านรึไงวะ หัดมีความคิดสร้างสรรค์บ้างได้มั้ยเนี่ย?"
"แม่มเอ๊ย ตูเพิ่งจะเดาไปหยกๆ ว่าน่าจะมีร่างสอง แม่งก็โผล่มาไวเกิ๊น!"
"ฮ่าๆๆ อหังการมากไอ้สัตว์ประหลาดยอดเขาแห่งมังกรของตู ซูเปอร์ราชันย์ทะเลลึกร่างสอง!"
"ฟวยเอ๊ย ราชันย์ทะเลลึกตัวนี้มีสายเลือดชาวไซย่าด้วยเรอะ บอสแม่งจะหน้าด้านไปไหน ไอ้เดฟเสือดาวตั้งใจจะกะซวกไส้พวกเราชัดๆ!"
พวกผู้เล่นโวยวายกันลั่น ส่วนใหญ่เริ่มด่ากราดตัวตนที่ชื่อว่าไอ้เดฟเสือดาว อะไรก็ไม่รู้
มีผู้เล่นส่วนน้อยที่คอยตบมือแปะๆ ส่งเสียงเชียร์ให้ ยูลิอุส
"???" ยูลิอุส ยืนอึ้งรับประทาน
ทำไมวะ?
ทำไมผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์พวกนี้ถึงไม่กลัวเลยวะ?
แถมยังเสือกมาตบมือเชียร์ข้าอีก?
นี่มันการต่อสู้ชี้เป็นชี้ตายนะโว้ย!
หรือว่า...
พวกมันนึกว่ากำลังดูงิ้วอยู่รึไงวะ?