บทที่ 25: จักรพรรดินีโปรดอดทนหน่อย!

บทที่ 25: จักรพรรดินีโปรดอดทนหน่อย!

อีก​ด้าน​

หนึ่งคนกับอีกหนึ่งยุง ค่อยๆลัดเลาะฝ่าเข้าไปในป่าทมิฬอันรกทึบด้วยความระมัดระวัง

ยิ่งเดินลึกเข้าไป แสงสว่างรอบกายก็ยิ่งเลือนรางลง ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงตะวันจนแทบมิด

อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเสื่อมโทรมและภยันตราย เสียงคำรามของสัตว์อสูรที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะๆ ชวนให้รู้สึกขนหัวลุก

ฉู่เซิงเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ระหว่างทางเขาเร่งระดมพลขยายกองทัพของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อครู่นี้ เพื่อจัดการกับเจ้าโง่เฉินฮ่าวและพรรคพวก กองกำลัง "แมลงระเบิดพลีชีพ" ของเขาต้องสังเวยชีวิตไปไม่น้อย

ในเมื่อตอนนี้ความจุของ [มิติเผ่าแมลง] อัปเกรดเป็นหนึ่งพันตัวแล้ว เขาย่อมต้องรีบเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไป แถมยังตั้งเป้าว่าจะกวาดต้อนมาให้เกินโควตาด้วยซ้ำ!

ในป่าทมิฬแห่งนี้ สิ่งที่หาได้ง่ายที่สุดก็คือแมลงนานาชนิด เขาจึงเปิดรับไม่อั้น

ไม่ว่าจะเป็นด้วงหรือมดที่ไต่ตามพื้น หรือจะเป็นผีเสื้อกลางคืนและจั๊กจั่นที่เกาะอยู่ตามต้นไม้ ขอแค่เป็นแมลง เขาเพียงแค่ส่งกระแสจิตแวบเดียว ก็กวาดพวกมันเข้ามาไว้ในครอบครองได้ทั้งหมด

เพียงไม่นาน มิติที่เคยว่างเปล่าโหวงเหวง ก็กลับมาคึกคักไปด้วยเสียง "หึ่งๆ" ของกองทัพแมลงอีกครั้ง จำนวนดูเหมือนจะมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเสียด้วยซ้ำ!

“เริ่มมีมูลของสัตว์อสูรระดับสามปรากฏให้เห็นแล้ว...”

กู่เยว่ซีก้มมองกอง 'อุนจิ' ก้อนมหึมาบนพื้นหญ้า แววตาของเจ้าฉายแววเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

“ขืนดุ่มๆ เข้าไปแบบนี้ คงไม่รอดแน่...”

ทันใดนั้น นางก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ประสานนิ้วเป็นมุทราลึกลับอย่างรวดเร็ว ปากก็พึมพำบทสวดบางอย่าง

วิ้ง—

ระลอกคลื่นโปร่งแสงราวกับผิวน้ำที่มองแทบไม่เห็นด้วยตาเปล่า แผ่ขยายออกจากตัวเจ้าเป็นศูนย์กลาง ครอบคลุมทั้งร่างของนางและฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนไหล่เอาไว้จนมิด

“เคล็ดวิชาซ่อนปราณ...”

นี่คือหนึ่งในวิชาลับสายสนับสนุนขั้นสูงที่เจ้าเคยได้รับมาโดยบังเอิญในชาติปางก่อน

แม้จะไม่มีพลังโจมตีใดๆ แต่มันมีความสามารถในการปกปิดกลิ่นอายและคลื่นพลังชีวิตของผู้ใช้ได้อย่างยอดเยี่ยมถึงขีดสุด

เมื่อใช้วิชานี้แล้ว ตราบใดที่ไม่ใช่ตัวตนระดับ 'ราชัน' ขึ้นไปที่จงใจเข้ามาตรวจสอบในระยะร้อยเมตร ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตรวจจับร่องรอยของเจ้าเจอ

และนี่คือ 'ไพ่ตาย' ใบสำคัญที่ทำให้จอมยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นกลางตัวเล็กๆ อย่างเจ้า กล้าบุกฝ่าเข้ามาในส่วนลึกของป่าทมิฬที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านเช่นนี้!

“หืม?”

ฉู่เซิงเองก็สัมผัสได้ถึงพลังมหัศจรรย์นี้ เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

เขาพบว่าตอนนี้ทั้งตัวเขาและกู่เยว่ซี ราวกับกลายสภาพเป็นก้อนหินไร้ชีวิตสองก้อน ที่กลมกลืนไปกับป่าแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรู้สึกชื่นชมในตัวจักรพรรดินีผู้นี้เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนในใจเขา

“สมกับที่เป็นอดีตจักรพรรดินี มีของดีซ่อนไว้จริงๆ! นึกว่าจะเดินดุ่มๆ เข้าไปให้เขาเชือดซะแล้ว!”

เขาได้แต่ทึ่งในใจ ทว่าก็ไม่ประมาท

เขารีบปลุกสติสัมปชัญญะให้ตื่นตัวถึงขีดสุด พร้อมกับเร่งการทำงานของสกิล [เเกะรอยโลหิต Lv.2] ให้เดินเครื่องเต็มกำลังทันที!

ชั่วพริบตานั้น สรรพสิ่งภายในรัศมีสามร้อยเมตรก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา ราวกับถูกวาดเป็น 'แผนที่สัญญาณชีพ' แบบสามมิติที่ชัดเจนแจ่มแจ้ง!

ไม่ว่าจะเป็นโพรงเม่นที่กำลังนอนหลับใหล งูพิษที่ขดตัวซุ่มรอเหยื่ออยู่บนกิ่งไม้เพื่อเตรียมลอบโจมตี หรือแม้แต่ฝูงนกที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว...ทุกสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อไหลเวียน ล้วนไม่อาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้!

“ลำพังแค่ข้าดูเองคนเดียวมันยังช้าไปหน่อย แถมขอบเขตการค้นหาก็ยังแคบเกินไป...”

ไวเท่าความคิด ฉู่เซิงส่งกระแสจิตสั่งการทันที เขาแบ่งกองทัพแมลงนานาพันธุ์ที่เพิ่งกวาดต้อนเข้ามาจนเต็ม [มิติเผ่าแมลง] ออกเป็นหน่วยย่อยนับสิบหน่วย แล้วส่งพวกมันกระจายกำลังออกไปลาดตระเวนรอบทิศทาง

“หน่วยที่หนึ่งไปทางตะวันออก หน่วยที่สองไปทางตะวันตก หน่วยที่สามบินขึ้นไปสังเกตการณ์บนฟ้า...ทั้งหมดตั้งใจสอดแนมให้ดี ถ้าเจอ 'ถุงเลือดขนาดยักษ์' เมื่อไหร่ ให้รีบรายงานข้าทันที!”

แต่ทว่า...ฉู่เซิงก็ค้นพบความจริงอันน่าเศร้าในไม่ช้า

ทันทีที่เหล่าลูกสมุนบินห่างออกไปเกินระยะห้าร้อยเมตร การเชื่อมต่อทางจิตระหว่างเขากับพวกมันก็เริ่มขาดๆ หายๆ ราวกับสัญญาณ Wifi คุณภาพต่ำที่ติดๆ ดับๆ เสียอย่างนั้น

เขาทำได้เพียงรับรู้สัญญาณเลือนรางที่ไม่ปะติดปะต่อ จนไม่สามารถสั่งการที่ซับซ้อนใดๆ ได้เลย

เขาได้แต่เหลือบมองหน้าต่างสถานะของตัวเองด้วยความหดหู่ใจ

[ค่าพลังจิต: 10.2]

“พลังจิตยังอ่อนด้อยเกินไปจริงๆ...”

ฉู่เซิงถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก

จากไอ้ไก่อ่อนที่มีพลังเลือดแค่ 0.01 วิวัฒนาการมาถึงสองครั้งจนเกือบจะกลายเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งอยู่แล้ว แต่พลังจิตดันเพิ่มจาก 0.01 มาเป็นแค่ 10.2 เนี่ยนะ?

อัตราการเติบโตมันจะเหลื่อมล้ำกันเกินไปหน่อยไหม?! ระบบบ้านี่ลำเอียงเข้าข้างสายกายภาพชัดๆ!

แต่เอาเถอะ...อย่างน้อยการขยายขอบเขตการสำรวจออกไปได้ห้าร้อยเมตร ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

เขาเริ่มส่งต่อภาพเหตุการณ์ที่เขา "มองเห็น" ผ่านการรับรู้ ส่งไปยังกู่เยว่ซีด้วยกระแสจิตที่เรียบง่ายที่สุด

“ซ้ายมือ...บนต้นไม้...มีงู...”

“ข้างหน้า...ใต้ดิน...กระต่าย...”

แม้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่สามารถสื่อสารกับกู่เยว่ซีเป็นประโยคยาวๆ ได้อย่างลื่นไหล แต่การส่งคำศัพท์สั้นๆ เพื่อบอกตำแหน่งและทิศทาง ก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

ตามกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ มีเพียงสัตว์อสูรพันธสัญญาที่มีระดับ 'ราชัน' ขึ้นไปเท่านั้น ที่จะสามารถสร้างการสื่อสารทางจิตวิญญาณที่แท้จริงกับผู้ใช้สัตว์อสูรได้

ในตอนแรกกู่เยว่ซียังไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่หลังจากที่เจ้าลองทำตาม "คำใบ้" ของฉู่เซิงอยู่หลายครั้ง แล้วพบว่าสามารถหลบหลีกอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ได้อย่างแม่นยำ หรือแม้กระทั่งค้นพบสัตว์อสูรที่อำพรางตัวอยู่ได้ก่อน...

สีหน้าเรียบเฉยของเจ้าก็เริ่มจะเก็บอาการไม่อยู่

เจ้าหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน หันขวับกลับมาจ้องมองฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนไหล่เขม็ง ด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว

“เจ้า...ยังมีความสามารถในการตรวจสอบพื้นที่ด้วยงั้นหรือ?!”

เจ้าสัมผัสได้ว่าข้อมูลที่ฉู่เซิงส่งมาให้นั้น ทั้งระยะขอบเขตและความแม่นยำ มันเหนือชั้นยิ่งกว่าประสาทสัมผัสของเจ้าเองหลายเท่าตัวนัก!

เจ้านี่...สรุปแล้วยังซ่อนความลับเอาไว้อีกมากมายแค่ไหนกันแน่?!

ทั้งการวิวัฒนาการ, การควบคุมฝูงแมลง, แล้วตอนนี้ยังมีทักษะการตรวจสอบที่แม่นยำราวกับเรดาร์เพิ่มมาอีก...

นี่มันใช่ความสามารถที่ 'ยุง' ตัวหนึ่งพึงมีจริงๆ หรือ?!

กู่เยว่ซีรู้สึกว่าสมองของเจ้าเริ่มจะประมวลผลตามไม่ทันเสียแล้ว

เมื่อฉู่เซิงเห็นท่าทางตกตะลึงของเจ้า เขาก็อดยิ้มกระหยิ่มในใจไม่ได้

“หึ่ง หึ่ง! (เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า ทำใจร่มๆ ไว้ นี่แค่น้ำจิ้ม อย่าเพิ่งตกใจ!)”

ประจวบเหมาะกับเวลานั้น เลือดหมาป่าในท้องของเขาก็ย่อยสลายเสร็จสิ้นพอดี

[ติ๊ง! การย่อยสลายเลือดเสร็จสมบูรณ์! แต้มวิวัฒนาการ +2.8! แต้มวิวัฒนาการรวมปัจจุบัน 14.6!]

ความรู้สึกหิวโหยอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามาในทันที

ฉู่เซิงเหลือบตามองหน้าต่างสถานะของตัวเอง ค่าพลังเลือดรวมอยู่ที่ 96.1 อีกเพียงนิดเดียว...นิดเดียวเท่านั้นก็จะแตะเส้นชัยที่ 100 แต้มแล้ว!

ขอแค่ได้ดูดอีกสักอึกเดียว ไม่เพียงแต่จะได้พลังเลือดเพียงพอสำหรับการวิวัฒนาการ...

แต่เขาจะก้าวข้ามขีดจำกัด เข้าสู่ทำเนียบ 'สัตว์อสูรระดับหนึ่ง' อย่างเป็นทางการอีกด้วย!

โอกาสมาจ่อตรงหน้าขนาดนี้ ใครมันจะไปทนไหว?!

สายตาของฉู่เซิงเลื่อนไปจับจ้องที่ลำคอของ "ถุงเลือดเคลื่อนที่" ข้างกายโดยไม่รู้ตัว

ลำคอระหงขาวผ่องดุจหงส์งาม ภายใต้แสงสลัวของป่าทึบ มันช่างดูเย้ายวนใจเหลือเกิน...

ขอโทษนะองค์จักรพรรดินี!

เพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของพวกเรา ยอมเจ็บตัวหน่อยนะ!

ฉู่เซิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เล็งเป้าไปที่ผิวขาวดุจหิมะบริเวณนั้น แล้วปัก [เข็มเจาะเกราะ] ที่ยาวกว่าห้าเซนติเมตร ซึ่งมีความคมและความแข็งไม่ต่างจากเข็มฉีดยาขนาดเล็ก ลงไปอย่างแรงและรวดเร็ว!

ฉึก!

“อึก...!”

ร่างของกู่เยว่ซีสะดุ้งเฮือก ส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอด้วยความเจ็บปวด ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว

ความเจ็บปวดรวดร้าวชนิดที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนแล่นพล่านออกมาจากลำคอ!

ความรู้สึกนี้มันไม่ใช่แค่โดนยุงกัดแล้ว แต่มันเหมือนโดนใครเอาเข็มเหล็กที่เผาไฟจนร้อนแดง แทงทะลุเนื้อลงไปลึกๆ ต่างหาก!

เจ้าหันขวับไปมอง ก็เห็นเจ้าสัตว์ประหลาดสีดำตัวยาวกว่าสิบเซนติเมตร กำลังเกาะแน่นอยู่บนไหปลาร้าของนาง

ปากแหลมที่ทั้งหนาและยาวของมัน ฝังลึกลงไปในเนื้อหนังของนางไปกว่าสองในสามส่วน!

“เจ้า...!”

ขอบตาของกู่เยว่ซีแดงก่ำขึ้นมาทันที  นางแทบจะสติแตกอยู่รอมร่อ

มันจะเกินไปแล้วนะ!

เจ้าหมอนี่นับวันยิ่งได้คืบจะเอาศอก! เมื่อก่อนเวลาจะดูดเลือด อย่างน้อยก็ยังรู้จักไปดูดตรงต้นขาที่มีเนื้อเยอะๆ แต่นี่อะไร...เล่นเจาะที่คอเลยงั้นเหรอ?!

นี่เห็นข้าเป็นอะไร? บุฟเฟต์เปิดใหม่หรือไง?!

เมื่อสัมผัสได้ถึงโทสะอันเดือดดาลและความน้อยเนื้อต่ำใจของจักรพรรดินี ฉู่เซิงที่กำลังดูดเลือดอย่างเมามัน ก็รีบส่งกระแสจิตไปปลอบประโลมทันที

“ทน...ทนหน่อยน่า...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว...”

กู่เยว่ซี: “......”

ทนกับผีน่ะสิ!

โอ๊ยยยย! เจ็บจะตายอยู่แล้วโว้ย!!

…………….