582 - พี่ใหญ่สุนัขเก่งขนาดนี้เลยหรือ

582 - พี่ใหญ่สุนัขเก่งขนาดนี้เลยหรือ

เขาหิ้วร่างพี่ใหญ่สุนัขออกไปหมุนวนหนึ่งรอบ มุ่งตรงไปยังหอโคมแดง

ด้วยวิชาใช้จิตควบคุมจิต เขาควบคุมหญิงสาววัยรุ่นหกเจ็ดคนโดยตรง ฝังความทรงจำสามวันลงในจิตของพวกนาง

สายใยแห่งความทรงจำสมบูรณ์แบบ ไม่มีรอยรั่วแม้แต่น้อย

ตำราฉบับหนึ่งของ*มุราคามิที่เคยศึกษาในอดีตชาติ บัดนี้ได้แสดงประโยชน์อย่างใหญ่หลวง หากไม่มี ก็คงทำให้ความแตกได้ง่ายๆ

*(ฮารูกิ มุราคามินักเขียนนิยายร่วมสมัย งานเขียนของเขาส่วนมากจะเป็นแนวโลกคู่ขนานที่เน้นเชิงปรัชญาและการผสมผสานความจริงกับสิ่งลี้ลับเข้าไปด้วยกัน)

เมื่อลงมือทำสิ่งชั่ว ต้องทำให้สุด

นี่คือหลักการของหยางฟ่าน

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย หยางฟ่านก็เดินออกไป

ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเห่าของสุนัขดังมาจากห้อง!

ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องของหญิงสาวหลายคน!

หยางฟ่านรีบผลักประตูเข้าไป ก็เห็นพี่ใหญ่สุนัขกำลังแยกเขี้ยวใส่เหล่าหญิงสาว แววตาเต็มไปด้วยแววกร้าวเกรี้ยวกราด สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเคือง

“พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ข้าพี่ใหญ่สุนัขมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

เขาจำได้ชัดเจนว่ากำลังกินข้าวกับหยางฟ่าน แล้วทำไมตื่นมาอีกทีกลับมาอยู่ในที่แบบนี้?

หรือว่าตนควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว?

พี่ใหญ่สุนัขสีหน้าแย่หนัก

ขณะนั้นเอง หยางฟ่านก็เข้ามาพอดี มองหญิงสาวที่กลัวจนตัวสั่นแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”

“เจ้าค่ะ!”

เหล่าหญิงสาวรีบหนีออกไปดั่งสายลม

“เจ้าหนูหยาง? เจ้าอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”

พี่ใหญ่สุนัขมองมาด้วยแววตาสงสัย

หยางฟ่านกระแอมเล็กน้อย กล่าวพร้อมรอยยิ้มปั้นแต่ง “วันนั้นพี่ใหญ่สุนัขดื่มจนเมามาย ร้องโวยวายอยากจะมาที่นี่ ข้าก็จำต้องพาท่านมาเท่านั้นเอง”

“แปลกจริง ข้าไม่เห็นจำได้เลย...”

พี่ใหญ่สุนัขขมวดคิ้วแน่น ครุ่นคิดในใจ

“พี่ใหญ่สุนัขกล้าหาญเกรียงไกร รบราไม่หยุดสามวันยังคึกคักดั่งพยัคฆ์ ข้ารับใช้ยังอดอิจฉาไม่ได้”

หยางฟ่านเห็นว่าพี่ใหญ่สุนัขกำลังสับสน จึงรีบกล่าวชมอย่างไม่ให้ตั้งตัว พรรณนาจนพี่ใหญ่สุนัขกลายเป็นเทพเหนือโลก

เมื่อเป็นเรื่องแบบนี้ พี่ใหญ่สุนัขก็เริ่มมีความภูมิใจทันที เชิดศีรษะ แกว่งหางพลางกล่าวว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว อย่าลืมว่าข้าคือใครกัน!”

"พวกเจ้าน่ะ พอไม่มีอาวุธประจำกาย ก็ได้แค่ลูบคลำเล่นเท่านั้น ไหนจะเทียบได้กับข้าพี่ใหญ่สุนัขที่สุขสบายเช่นนี้?"

พี่ใหญ่สุนัขส่ายหัวอย่างอวดดี พูดด้วยความภาคภูมิใจ

แม้จะฟื้นสติแล้ว แต่ฤทธิ์ของสุราเซียนเมามายก็ยังหลงเหลืออยู่ สมองยังไม่แจ่มชัดนัก

พอรวมเข้ากับคำชมที่หยางฟ่านสาธยายไปก่อนหน้า ก็เกือบทำให้พี่ใหญ่สุนัขไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนชื่อแซ่อะไร

กระทั่งหยางฟ่านจากไป พี่ใหญ่สุนัขจึงเริ่มสังเกตเห็นหนังของตัวเองที่ห้อยย้อยลงไป แล้วเหลือบไปเห็นกระจกทองเหลืองข้างๆ ก็พลันยืนอึ้ง

"ข้าถูกสุราสตรีทำร้าย ถึงกับโทรมได้ถึงเพียงนี้…"

นอกหอโคมแดง

หยางฟ่านถอนหายใจเบาๆ

"ยังดีที่สมองพี่ใหญ่สุนัขไม่เฉียบแหลมเท่าไหร่"

จากนั้นเขาก็จากไปอย่างอารมณ์ดี

ไม่นานก็กลับถึงตงฉ่าง เมื่อแสดงพลังระดับมหาปรมาจารย์ต่อหน้าพี่ใหญ่สุนัขไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังต่อหน้าเถาอิงอีก

"มหาปรมาจารย์?"

เมื่อเถาอิงได้ยินหยางฟ่านบอกว่าได้ทะลวงพลังแล้ว เขากลับแสดงท่าทีสงบนิ่ง "เป็นอย่างที่ข้าคาดไว้แต่แรกว่าสักวันเจ้าต้องมาถึงขั้นนี้"

"ล้วนเป็นพระคุณของกงกง หาไม่แล้วข้ารับใช้จะมีวันนี้ได้อย่างไร?"

หยางฟ่านกล่าวด้วยความเคารพ

เถาอิงรับคำชมอย่างตรงไปตรงมา แล้วกล่าวว่า "เจ้าทะลวงได้ถูกเวลา พอดีกับช่วงนี้ฝ่ายนอกตัดสินใจเปลี่ยนระบบใหม่ อาจจะขยายจำนวนผู้ตรวจการ บางทีเจ้าอาจมีโอกาส..."

"ขยายจำนวนผู้ตรวจการ?"

หยางฟ่านถึงกับชะงัก

เผิงอันเคยทำเช่นนี้มาแล้ว เจี่ยสืออันก็จะทำตามด้วยอย่างนั้นหรือ?

"ใช่"

ในแววตาเถาอิงวาบผ่านแววเหี้ยมลึกๆ

เพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่ ย่อมหมายถึงอำนาจของพวกเขาลดลง เขาย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา

เสียดายที่สถานการณ์ย่อมใหญ่กว่าคน เขาก็จำต้องก้มหัวเช่นกัน

"เจ้าเตรียมตัวไว้ให้ดี"

เถาอิงพูดต่อ "อีกเรื่อง ภายในตำหนักชั้นในกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลง ตำแหน่งฮองเฮาอาจเปลี่ยนมือ เฉินเฟยอาจได้ก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น ทว่า ตำแหน่งของเจ้ากลับอาจตกอยู่ในอันตราย!"

"กงกงหมายความว่าอย่างไร?"

หยางฟ่านตกใจ

เฉินเฟยจะเลื่อนขึ้น เขารู้มานานแล้ว

แต่แล้วอันตรายจะมาจากไหน?

หรือจะเป็นหวังฮองเฮา?

เถาอิงพูดอย่างราบเรียบว่า "พวกขุนนางฝ่ายนอกต่างมีสายสัมพันธ์กันอย่างแน่นแฟ้น เจ้าอย่าคิดว่าหวังฮองเฮาจะขึ้นมาได้โดยไม่มีพลังหนุนหลัง"

"บางที พวกเขาอาจทำอะไรเฉินเฟยไม่ได้ แต่กับเจ้าเล่า?"

"อีกทั้ง แม้เฉินเฟยจะมีโอกาสเลื่อนขั้น แต่ก็ยังไม่แน่นอน และที่สำคัญ...เสวียนเว่ยโหว อาจไม่ได้เป็นกำลังเสริม..."

น้ำเสียงของเถาอิงแฝงความชี้แนะอยู่เต็มเปี่ยม

สีหน้าหยางฟ่านเปลี่ยนไปทันที เขานึกบางอย่างออก กล่าวเสียงต่ำว่า "ขอบคุณกงกงสำหรับคำชี้แนะ"

"ไปเถิด รอเจ้าผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้ ข้าจะมีของขวัญชิ้นโตมอบให้"

เถาอิงโบกมือ หยางฟ่านจึงถอยจากไปทันที

มุ่งตรงสู่ตำหนัก

ในขณะเดียวกัน

พี่ใหญ่สุนัขกลับยิ่งคิดยิ่งรู้สึกแปลก

สามวันติดกัน จะไม่รู้สึกอะไรเลยเชียวหรือ?

ผอมโซไร้เรี่ยวแรงถึงเพียงนี้ อย่างน้อยก็ควรมีอะไรให้รู้สึกบ้างสิ!

"หรือจะเป็นเจ้าหนูหยางทำอะไรไว้?"

สีหน้าเขาเริ่มดำคล้ำ ผิวหนังสะบัดเล็กน้อย พลันปิดผนึกทั้งหอโคมแดงอย่างไร้สุ้มเสียง

จากนั้น เขาก็เรียกหญิงสาวเหล่านั้นมา สอบถามเรื่องราวอย่างละเอียด

"อ่านจิต!"

น่าตกใจนัก...พี่ใหญ่สุนัขกลับมีเคล็ดวิชาใกล้เคียงกับพลังเหนือธรรมดา!

ดวงตาคู่นั้นปรากฏดวงตะวันสีดำ!

ทันใดนั้นก็ทำให้หญิงสาวเหล่านั้นตัวสั่นงันงก แล้วเริ่มดึงข้อมูลจากความทรงจำของพวกนาง!

ภาพเหตุการณ์สามวันจึงเริ่มผุดขึ้นมา

พี่ใหญ่สุนัขเห็นเข้า ก็นิ่งอึ้งไปทันที

อย่างไรเสีย หยางฟ่านก็ลอกฉากจากตำราขั้นเทพ ภาพความทรงจำที่พุ่งเข้ามาจึงมีคุณภาพสูงลิ่ว พี่ใหญ่สุนัขจึงเสมือนได้รับบริการระดับมุมมองบุคคลที่หนึ่งอย่างสมบูรณ์แบบ

"ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าตัวเองเก่งขนาดนี้..."

เขาดูไปก็เผลอน้ำลายไหลออกมุมปาก

ในสมองของเขาก็คล้ายจะมีความทรงจำบางอย่างเพิ่มเข้ามา ราวกับว่า...สามวันนี้เขาใช้ชีวิตอย่างนั้นจริงๆ

………..