528 - แผนลวงสังหาร
528 - แผนลวงสังหาร
528 - แผนลวงสังหาร
แสงอันเจิดจ้าทำให้ท้องฟ้ายามราตรีกลายเป็นกลางวัน บรรดาพระภิกษุบางรูปที่อดไม่ได้เงยหน้ามอง พริบตานั้น ดวงตาของพวกเขาก็ถูกเผาไหม้ด้วยแสงพุทธะจนกลายเป็นหลุมเลือด!
ขณะเดียวกัน หยางฟ่านก็ขยับตัวในที่สุด
เขามองขึ้นไปยังท้องฟ้าเหนือวัดฝ่าหลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เบื้องหน้าของเขาคือการปะทะของสองพลังพุทธะที่มหาศาลจนมองเห็นได้เพียงเงารางๆ แต่กลับพบว่าทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะสูสีพอๆ กัน!
"ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเจ้าก็เปิดศึกกันเองเสียแล้ว นี่มัน…"
เขาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะกระชับปมร้อยพรของตนเองแน่น แล้วลื่นไถลจากหลังคาลงไป ก่อนจะมุดเข้าไปในศาลาบูชาอย่างรวดเร็ว
ภายในศาลาบูชาเงียบสงัด ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ
หยางฟ่านกระโดดพรวดเดียวลงไปยืนอยู่กลางโถงใหญ่ที่ว่างเปล่า
"จื้อหมิงซ่อนร่างอดีตของข้าไว้ที่ไหนกัน?"
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาแตะพื้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเล็กน้อย เพราะบนแท่นบูชานั้นกลับมีร่างทองคำอีกร่างหนึ่งตั้งอยู่แทนที่ของเดิม แสงทองเจิดจ้า ดูเหมือนกับร่างเดิมไม่มีผิด!
"แปลกนัก! ทำไมถึงมีโผล่มาอีกตัว!"
หยางฟ่านขมวดคิ้วแน่น
เจ้าเฒ่าจื้อหมิงนี่มีนิสัยประหลาดอะไรกัน? หรือว่ามันชอบสะสมผิวหนังของผู้คนไว้?
หรือว่า...
นี่คือร่างอดีตของจูหวน?
"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดูจะง่ายเกินไปหน่อยนะ!"
หยางฟ่านกระพริบตาปริบๆ
"ช่างเถอะ! มันจะใช่หรือไม่ใช่ก็ตาม อย่างน้อยข้าได้ร่างทองคำมาใช้เปล่าอีกหนึ่งร่างก็ไม่เลว!"
หยางฟ่านไม่มีทางปฏิเสธของดี ยิ่งมากยิ่งดี!
ทันใดนั้นเขายิ้มกริ่ม ฝีเท้าเบาเหมือนแมวป่า กระโจนเข้าไปใกล้ทันที แล้วยื่นมือคว้าหัวของร่างทองคำตรงหน้า
"มาเถอะ เจ้าสมบัติล้ำค่า!"
แต่ทันทีที่มือของเขาสัมผัสถึงศีรษะของร่างทองคำที่ดูแห้งกรอบ ไร้ชีวิต ร่างนั้นกลับลืมตาขึ้นทันที!
ดวงตาคู่นั้นส่องประกายเย็นยะเยือกวาบผ่านอากาศ
"อาจารย์ปู่จื้อหมิงไม่ได้พูดผิด! มีคนมาขโมยร่างของเขาจริงๆ!"
ร่างทองคำที่ดูแห้งเหี่ยว เมื่อครู่กลับพองโตขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังปราณพุ่งพล่าน กล้ามเนื้อเต้นเร่า ในพริบตาก็กลายเป็นพระเฒ่าผู้หนึ่งที่นั่งสมาธิอยู่!
"เจ้าขโมยตัวแสบ!"
"วันนี้ เจ้ากับหลิวฟ่านต้องตายที่นี่ทั้งคู่!"
พระเฒ่าหัวเราะเหี้ยมเกรียม ฉับพลันก็ดีดขาพุ่งทะยานออกไปเหมือนอสรพิษพุ่งโจมตี หมัดอำมหิตซัดตรงไปยังหน้าอกของหยางฟ่าน
ปัง!
สายลมพุ่งกระโชกแรง!
"เวรเอ๊ย! ไอ้สมบัติล้ำค่าของข้านี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!"
"จื้อหมิง! จื้อหมิง! เจ้าไม่ทิ้งหนังมนุษย์ไว้ให้ข้า แต่กลับทิ้งเจ้าหัวล้านยักษ์นี่มาทำไมกัน! เจ้าคิดอะไรกันแน่!"
หยางฟ่านสบถเสียงต่ำ รีบกระโดดถอยหลังทันที
แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว!
หมัดของพระเฒ่าเคลื่อนที่เร็วและหนักหน่วง ราวกับสายฟ้าฟาดซัดเข้าใส่หน้าอกของหยางฟ่านเต็มแรง
ร่างของเขากระเด็นออกไปกระแทกพื้นอย่างแรง ทะลุลงไปในดินลึกไม่รู้กี่วา
"แค่ก!"
หยางฟ่านพ่นเลือดออกมาอย่างรุนแรง กระดูกและกล้ามเนื้อแทบแหลกละเอียด!
เขานึกตำหนิตัวเองที่ประมาทเกินไป
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน ก็สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่กระแทกลงมาจากพื้นดินด้านบน
พื้นดินทั้งผืนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที!
พระเฒ่าจอมเจ้าเล่ห์ผู้นี้คิดจะใช้แรงกระแทกของชั้นดินบดขยี้เขาให้ตายอยู่ข้างล่างนี้อย่างนั้นหรือ!
หยางฟ่านกัดฟัน สวมเกราะโลหิตเรืองแสงทั่วร่าง กระตุ้นพลังลับแห่งเลือดเนื้อของตน
ปัง!
หยางฟ่านเผยร่างมหึมาอีกครั้ง ขยายขนาดถึงสิบสองวา แรงกดดันที่เกิดขึ้นทำให้พื้นดินใต้ดินถูกแหวกออกจนเกิดโพรงขนาดมหึมา พื้นดินด้านบนถูกดันจนปูดขึ้น ดินแตกร้าวออกเป็นแนวยาว ทันใดนั้นเขาก็พุ่งตัวทะยานขึ้นจากใต้ดิน
หมัดทรงพลังพุ่งตรงไปยังพระเฒ่า!
แต่แทนที่พระเฒ่าจะหลบ เขากลับมองหยางฟ่านด้วยรอยยิ้มเย็นชา ราวกับไม่มีความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น
"หมัดเดียวฆ่าเจ้าไม่ได้ แสดงว่าเจ้าก็มีดีอยู่บ้าง!"
"ก็ได้ เช่นนั้นให้ข้าแสดงให้เจ้าดูเองว่า 'เทพ' ของเจ้ามีฝีมือเพียงใด!"
กล่าวจบ กล้ามเนื้อของพระเฒ่าก็พองโตขึ้นทันที ราวกับมีพลังอันน่าสะพรึงไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง
ในขณะเดียวกัน เกราะกระดูกหนาทึบก็ผุดขึ้นทั่วร่าง ทับซ้อนเป็นชั้นราวกับเกราะเหล็กแข็งแกร่ง ขณะที่แขน ขา และแนวสันหลังของเขากลับปรากฏกระดูกแหลมคมขนาดมหึมาทิ่มแทงออกมา
เหนือศีรษะของเขามีกลุ่มพลังปราณโลหิตพวยพุ่งขึ้นสูง
ภายใต้รัศมีแสงโลหิตอันแดงฉาน ร่างสูงเพียงหกวาของเขาดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับร่างสิบสองวาของหยางฟ่าน แต่พลังอำนาจที่ปล่อยออกมากลับไม่มีความแตกต่างกันเลย!
กลับกัน มันยังดูดุดันยิ่งกว่าเดิม!
เพราะเขาคือปรมาจารย์ผู้ฝึกฝนพลังโลหิต เนื้อ และกระดูกจนทะลวงผ่านสามด่านได้อย่างแท้จริง!
"เจ้าหนู วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนให้เจ้าเอง! บางครั้ง...ขนาดใหญ่ไม่ได้แปลว่าแข็งแกร่ง!"
"ข้าต่างหากที่เรียกว่าสั้นแต่ทรงพลัง!"
เขากวาดหมัดออกไปอย่างรุนแรง แม้ว่าจะลงมือทีหลังแต่กลับพุ่งถึงตัวก่อน!
ปัง!
หมัดมหึมาสองข้างปะทะกัน เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
หยางฟ่านตัวโยกไปด้านหลังเล็กน้อย พลังหมัดของพระเฒ่าทำให้ร่างกายอันใหญ่โตของเขาแทบจะล้มลงกับพื้น
แรงกระแทกที่เกิดขึ้นทำให้วิหารบูชาทั้งหลังพังทลายกลายเป็นซากปรักหักพังในพริบตา!
"บัดซบ!"
หยางฟ่านรู้สึกถึงสถานการณ์ที่เลวร้าย
แม้ว่าเขาจะใช้พลังเพชรคงกระพันที่ก้าวหน้าอย่างมากและทำให้เขาสามารถขยายร่างได้ถึงสิบเท่า แต่กลับยังไม่สามารถต่อกรกับปรมาจารย์ผู้ผ่านสามด่านสวรรค์ได้อย่างแท้จริง!
และพระเฒ่าผู้นี้ที่ถูกจื้อหมิงทิ้งไว้ที่นี่ ก็คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!
พอเห็นหยางฟ่านเสียจังหวะ พระเฒ่าก็พุ่งตามเข้าไปต่อทันที พลังอันบ้าคลั่งพุ่งออกมา เขายกหมัดขึ้นเป็นรูปสัญลักษณ์สวัสดิกะจากทั้งสองมือ หมายจะบดขยี้หยางฟ่านให้แหลกเป็นชิ้นๆ!
หยางฟ่านไม่ต้องการกลายเป็นเป้านิ่ง เขาหดร่างกลับคืน แล้วหันหน้าวิ่งหนีทันที!
"คิดจะหนีหรือ!"
พระเฒ่ากระทืบพื้นอย่างแรง ทำให้พื้นดินระเบิดเป็นโพรงขนาดใหญ่ ก่อนจะกระโจนไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนกระโจนไล่ล่ากันอย่างดุเดือด จนทะลุออกจากเขตวัดฝ่าหลัว เข้าสู่เขตของวัดฝ่าฮวาที่อยู่ใกล้เคียงกัน!
พระเฒ่ายังคงไล่ตามอย่างไม่ลดละ พลางตะโกนเสียงกร้าว
"คิดจะหนี เจ้าต้องถามอาตมาเสียก่อนว่าจะยอมให้เจ้าหนีหรือไม่!"
"ถามเจ้าหรือ!"
หยางฟ่านหยุดฝีเท้า มองไปรอบๆ เห็นว่าตัวเองออกห่างจากวัดฝ่าหลัวไปมากแล้ว ก่อนจะหัวเราะเหี้ยม
จากนั้นเขาก็เร่งกระตุ้นพลังศักดิ์สิทธิ์!
"เมื่อกี้ข้ายอมหนีเพราะไม่อยากถูกล้อมโจมตีในวัด ไม่อย่างนั้น หมาเฒ่าอย่างเจ้าจะกล้าส่งเสียงเห่าหอนต่อหน้าข้าได้อย่างนั้นหรือ!"
………..