336 - ปรมาจารย์แห่งคลังอาวุธ ตี้จินถง

336 - ปรมาจารย์แห่งคลังอาวุธ ตี้จินถง

การปรากฏตัวของหานจงลู่ และการแก้แค้นของหยางฟ่านเป็นเพียงคลื่นลูกเล็กๆ ที่จมหายไปในมหาสมุทร ไม่ได้อยู่ในสายตาของเซ่าหมิงไห่ และหม่าหย่งเจิ้งแม้แต่น้อย

ตงฉ่างโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีเช่นนี้เสมอ

พวกเขาไม่ได้ไม่รู้จักหานจงลู่ ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ดูแลในตงฉ่างมีเพียงไม่กี่คน การออกปฏิบัติภารกิจร่วมกันทำให้พวกเขาเคยพบหน้ากันบ้าง

แต่เมื่อหานจงลู่ถูกปลดจากตำแหน่งผู้ดูแล ทุกความสัมพันธ์ก็สลายหายไปเหมือนควันไฟ

"หากวันนั้นข้าไม่ถูกลอบโจมตีและเสียรหัสลับ ข้าจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรือ? ไอ้หยางฟ่านชั่วช้า! กล้าดูถูกข้าเช่นนี้ ข้าจะทำให้มันชดใช้!"

ทันทีที่หานจงลู่ออกจากตงฉ่าง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปด้วยโทสะ

แผนการต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว แต่ไม่อาจระงับความโกรธแค้นของเขาได้

จู่ๆ หานจงลู่ก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น

"แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ยังไม่เปลี่ยนโลหิตครั้งที่เจ็ด หากข้าหาโอกาสซุ่มโจมตีมัน มันจะต้องอับอายจนไม่อาจยืนหยัดในตงฉ่างได้อีก!"

ขณะที่หานจงลู่กำลังครุ่นคิดถึงแผนการแก้แค้น หยางฟ่านก็กล่าวล่ำลาเซ่าหมิงไห่ และหม่าหย่งเจิ้ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคลังอาวุธต้าหมิง

ว่ากันว่า ของฟรีไม่รับคือคนโง่

เขาเองก็อยากเห็นว่า ปรมาจารย์แห่งการตีเหล็กของต้าหมิงและช่างเทวะที่ร่ำลือกัน มีฝีมือระดับไหนกันแน่

ไม่นาน เขาก็มาถึงคลังอาวุธต้าหมิง

สถานที่นี้ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของพระนคร หลังกำแพงสูงข้างอุทยานสัตว์หลวง

หลังจากแสดงป้ายประจำตัวแล้ว หยางฟ่านก็เดินเข้าสู่ภายในคลังอาวุธต้าหมิง

โดยแท้จริงแล้ว ที่นี่คือคลังอาวุธของราชวงศ์

อาคารขนาดมหึมา ราวกับป้อมปราการขนาดย่อม ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นไอร้อนก็พุ่งเข้าปะทะ พร้อมเสียงค้อนกระทบโลหะดังไม่ขาดสาย

หยางฟ่านเพ่งมองไปเห็นเหล่าช่างตีเหล็กที่เปลือยท่อนบน กำลังหลอมอาวุธกันอย่างขะมักเขม้น

แต่ละคนเหงื่อชุ่มโชก กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ โชว์ให้เห็นพละกำลังมหาศาล ขณะเหวี่ยงค้อนหนักหลายร้อยจินได้อย่างไม่แสดงท่าทีเหนื่อยล้า

ด้านหลังพวกเขา มีชายร่างอ้วนใหญ่นั่งเอกเขนกบนเก้าอี้ สวมเสื้อผ้าหยาบๆ ในมือถือพัด อีกมือหนึ่งถือตะเกียงน้ำชา ดื่มอย่างสบายอารมณ์

ขณะที่หยางฟ่านกำลังจะกล่าวอะไรออกมา ลูกแก้วพลังบนต้นเต๋าในร่างกายก็สั่นไหวเล็กน้อย

"หืม?"

เขาสะดุ้งเฮือกโดยสัญชาตญาณ

ทักษะ ‘แปดมังกรล่าสังหาร’ เกิดปฏิกิริยา!

"หืม? เจ้าเป็นใคร?"

ในตอนนั้นเอง ชายร่างอ้วนใหญ่ก็หันมามองเขาด้วยสายตาสงสัย

หัวใจของหยางฟ่านเต้นแรง

เขารู้สึกว่าการสั่นสะเทือนของลูกแก้วพลังในร่าง คงมีต้นเหตุมาจากบุรุษตรงหน้า เขาจึงรีบตอบอย่างระมัดระวัง พร้อมอธิบายจุดประสงค์ของตน

"ข้าคือปรมาจารย์แห่งคลังอาวุธ ตี้จินถง!"

ชายร่างอ้วนกวาดตามองเขาจากหัวจรดเท้า ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้าง "ไม่คิดเลยว่าจะเป็นผู้ดูแลจากตงฉ่าง! หากต้องการให้อาวุธ ขอเชิญตามข้ามา!"

กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

ร่างกายของเขาสูงใหญ่มหึมา กว่า สามวา ทุกย่างก้าวของเขาส่งผลให้พื้นดินสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับภูเขากำลังเคลื่อนที่

หยางฟ่านเผยสีหน้าประหลาดใจ

ร่างกายของชายผู้นี้ช่างมหึมายิ่งนัก!

ชื่อของเขาสมกับตัวจริงๆ!

แม้ว่าตี้จินถงจะไม่ได้เผยพลังโลหิตออกมา แต่หยางฟ่านสามารถสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลจากร่างกายของฝ่ายตรงข้าม จนกระทั่งเขาเองยังรู้สึกกดดันอยู่บ้าง

ภายใต้การนำทางของตี้จินถง หยางฟ่านก็มาถึงโรงตีเหล็กแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว

ภายในเพียบพร้อมด้วยอุปกรณ์ครบครัน ทว่าทุกอย่างกลับมีขนาดใหญ่กว่าปกติถึงสองเท่า โดยเฉพาะค้อนยักษ์ที่ตั้งอยู่ด้านข้าง ซึ่งมีขนาดเท่ากับถังเก็บน้ำขนาดมหึมา มองแล้วน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้ำหนักเลย

"ที่นี่ข้ามีวัตถุดิบหลักสำหรับการตีอาวุธ รวมถึงวัสดุอื่นๆ แต่ราคานั้นไม่ถูกเลย หากเจ้ามีวัสดุของตัวเองก็สามารถนำมาให้ข้าใช้ได้!"

"นอกจากนี้ เจ้าต้องวาดแบบของอาวุธหรือเกราะที่ต้องการออกมา ข้าจะช่วยปรับแต่งให้เหมาะสมก่อนทำการหลอมให้! แน่นอน หากเจ้าต้องการดัดแปลงอาวุธหรือเกราะเก่าก็สามารถเสนอเงื่อนไขเพิ่มเติมได้!"

"ตงฉ่างของพวกเจ้าคือลูกค้ารายใหญ่ของพวกเรา มีอะไรต้องการ เจ้าบอกมาเถอะ ข้าพร้อมเจรจาได้ทุกเรื่อง"

ชายร่างอ้วน ตี้จินถง ตบหน้าอกตัวเอง สีหน้าดูใจกว้างเต็มที่

"ดัดแปลงอาวุธ?"

การตีอาวุธใหม่ยังพอเข้าใจ แต่การดัดแปลงทำให้หยางฟ่านรู้สึกสงสัย จึงอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

ตี้จินถงหัวเราะพลางกล่าว "เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเคล็ดลับเฉพาะของพวกเรา มันคือการเพิ่มคุณสมบัติเสริมให้กับอาวุธเท่านั้น!"

เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ "แต่สำหรับพวกเจ้าในฐานะผู้ดูแลตงฉ่าง จะได้รับโอกาสเพียงครั้งเดียว ดังนั้นต้องเลือกว่าจะตีอาวุธใหม่หรือดัดแปลงอาวุธเก่า"

"......"

หยางฟ่านเข้าใจทันที

แม้จะบอกว่าเป็นโอกาสหลอมอาวุธฟรี แต่พวกปรมาจารย์แห่งการตีเหล็กกลับแบ่งเป็นสองตัวเลือก นี่มันคุ้มค่าใช้โอกาสฟรีจริงๆ หรือ?

"เพิ่มคุณสมบัติเสริม? มันมีอะไรบ้าง?"

เขาอดไม่ได้ที่จะถามต่อ

ตี้จินถงยิ้มกว้างและเริ่มโฆษณาทันที

"สามภูผา! ใช้หัวใจของจิ้งจกเจาะภูเขาบดเป็นผง ผ่านการชุบด้วยเปลวเพลิงรุนแรงและหลอมด้วยความร้อนสูง หากเพิ่มเข้าไปในอาวุธ จะสามารถปลดปล่อยพลังทำลายภูเขาหรือทำลายเกราะได้!"

"พันสายน้ำ! ใช้เลือดหัวใจของมังกรอัคคีติดปีกในการชุบอาวุธ เมื่อเสริมเข้าไป อาวุธจะสามารถเพิ่มความเร็วโจมตีหรือสร้างภาพลวงตาของแสงเงาได้!"

"ห้าธาตุมรณะ! สกัดจากซากศพของปีศาจต่างๆ..."

"ปราบมาร! สกัดจากกระดูกศักดิ์สิทธิ์ของพรรคเต๋า..."

"สะกดปีศาจ! ใช้จากอัฐิแห่งพุทธศาสนา..."

ตี้จินถงพูดอย่างคึกคัก แต่หยางฟ่านเข้าใจในทันที

สิ่งที่เรียกว่าการดัดแปลงอาวุธก็คือการใช้ชิ้นส่วนของมนุษย์ผู้แข็งแกร่งหรือซากศพของปีศาจมาหลอมรวมเข้ากับอาวุธเพื่อเสริมพลัง

"นี่มันก็แค่การฝังเวทย์ลงในอาวุธเท่านั้น!"

หยางฟ่านคิดในใจ จนกระทั่งได้ยินคำว่า "ขยายและย่อขนาดตามใจ" จากปากของชายร่างอ้วน

"ขยายและย่อขนาด?"

หยางฟ่านรีบขัดจังหวะเขาทันที

ตี้จินถงเห็นท่าทีของหยางฟ่านก็ตาวาวขึ้นมาทันที แล้วกล่าว "ใช่แล้ว! อาวุธจะสามารถย่อขนาดให้พกพาสะดวก และขยายออกมาใช้งานเมื่อจำเป็น ลองคิดดูสิ หากเจ้าต้องเข้าร่วมสถานที่ที่ห้ามพกอาวุธ แต่เจ้าก็ต้องการพกอาวุธติดตัว! ตอนนั้น ทุกคนไม่มีอาวุธ แต่เจ้ากลับสามารถหยิบออกมาจากที่ซ่อน แล้วเจ้าก็สามารถกวาดล้างศัตรูได้ในพริบตา!"

ตี้จินถงพูดไปก็ยิ่งตื่นเต้น ประหนึ่งว่าเขากำลังจินตนาการเห็นฉากนั้นด้วยตาตัวเอง

แต่หยางฟ่านยิ่งฟังยิ่งรู้สึกแปลกๆ รีบยกมือห้ามแล้วกล่าว "ก่อนอื่นบอกข้ามาก่อนว่าราคาเท่าไร!"

ตี้จินถงที่กำลังเพลินกับคำอธิบายของตัวเองก็ชะงักไป ก่อนจะยิ้มแหยๆ แล้วลูบมือทำหน้าตาซื่อๆ

"อันที่จริงก็ไม่ได้แพงมากนัก...แต่ขอให้เข้าใจก่อนว่า ‘ขยายและย่อขนาด’ ต้องใช้หัวใจของนกโพรงมิติเป็นตัวกระตุ้น! เจ้าต้องรู้ว่านกโพรงมิตินั้นสามารถทะลวงมิติโลกได้ หาได้ยากยิ่ง ปกติแล้วต้องเป็นยอดฝีมือระดับด่านฟ้าจึงจะสามารถล่าได้ ด้วยเหตุนี้ ค่าดัดแปลงจึงอยู่ที่หนึ่งหมื่นตำลึงเงิน...ก็ไม่ได้แพงเกินไปใช่หรือไม่?"

"หนึ่งหมื่นตำลึง? ข้าขอตัว!"

หยางฟ่านกล่าวจบก็หันหลังเดินออกไปทันที

พวกดูดเลือดนี่!

เขาเพิ่งจะได้รับเงินมาจากสี่หมื่นตำลึง แต่พริบตาเดียวเขาก็ต้องยกให้อาจารย์เถาอิงไปหนึ่งหมื่นตำลึงแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงสามหมื่นตำลึงในมือ

แต่เดิมเขาคิดว่าจะมาหาโอกาสรับของฟรี แต่กลับต้องมาจ่ายหนึ่งหมื่นตำลึงเพื่อการดัดแปลง!

นี่มันไม่ใช่การเอาเปรียบคนซื่อหรอกหรือ!

……….