บทที่ 29 ร่างกายแห่งโชคของจางถิงถิง

บทที่ 29 ร่างกายแห่งโชคของจางถิงถิง

ขณะที่พี่น้องทั้งสองกำลังต่อสู้อยู่นั้นเย่หนิงก็เหลือบมองไปยังสถานที่ที่ซอมบี้กรูตาย หากไม่ใช่เพราะฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้ามา เขามั่นใจว่าร่างของซอมบี้กรูนั้นจะถูกดูดซับโดยดวงตาขวาของเขา

น่าเสียดายที่มันไม่เป็นเช่นนั้น

เมื่อพวกเขาออกมาจากห้องน้ำ พี่น้องทั้งสองก็จัดการซอมบี้สามตัวเรียบร้อยแล้ว โดยไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก

เย่หนิงเดินนำไปข้างหน้า ขณะที่เขาเดินผ่านคอกแรก ดาบในมือของเขาก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างอัตโนมัติ ซอมบี้ที่หมอบอยู่บนพื้นถูกทะลุศีรษะ และผนึกเลือดสีเลือดก็พุ่งเข้าสู่มือของเขา

พี่น้องจางรั่วหลันและจางเฟิงต่างตกตะลึง นี่เขาเห็นได้ยังไง? สิ่งนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้พวกเขาเริ่มเชื่อว่า ดวงตาของเขานั้นพิเศษมาก หรือไม่ก็เป็นเพราะพลังของเขาทั้งหมด

“ฉันก็อยากแข็งแกร่งแบบนั้นบ้าง” จางเฟิงกล่าวด้วยความอิจฉา

“เธอจะทำได้ พี่เชื่อในตัวเธอ” จางรั่วหลันยิ้มและลูบศีรษะเขา

หลังจากกลืนผนึกเลือดไปเจ็ดถึงแปดเม็ดจางถิงถิงก็รู้สึกว่าร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพลัง

ตอนนี้เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นในแขนขา เธอจึงถือดาบใหญ่และก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ซอมบี้สี่ตัวที่ได้ยินเสียงเข้ามาใกล้

เธอฟันออกไปครั้งเดียว หัวของซอมบี้ถูกตัดออกไปครึ่งหนึ่งและตายคาที่

เธอไม่ได้ชะลอความเร็วลงเลย ร่างของเธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วเหมือนแมว ใช้ขาเตะซอมบี้สองตัวล้มลง

เธอใช้แรงนั้นพลิกตัวและพุ่งออกไปอีกครั้ง ร่างกายหมุนกลางอากาศอย่างแปลกประหลาด เหมือนกับตอนที่เธอต่อสู้กับซอมบี้กรู

แต่คราวนี้ การหมุนของเธอพาให้ดาบใหญ่ส่องประกายเย็นเฉียบ ฟาดออกไปเป็นเส้นตรงบนพื้น ซอมบี้สองตัวที่ล้มลงถูกตัดหัว

ปลายดาบขูดกับพื้นจนเกิดประกายไฟ

จางถิงถิงลงสู่พื้น เหยียบศีรษะของซอมบี้ คล้ายกับแมวใหญ่ที่กำลังเล็งไปยังลำคอของเหยื่อแล้วฟันออกไป

หัวหนึ่งถูกฟันจนปลิวออกมา

ซอมบี้ทั้งสี่ตัว เธอใช้เวลาไม่ถึงนาทีในการต่อสู้

จางรั่วหลันและจางเฟิงต่างตกตะลึงอีกครั้ง

เดิมทีพวกเขาคิดว่าในกลุ่มของพวกเขา มีเพียงเย่หนิงที่แข็งแกร่ง จางถิงถิงก็น่าจะเป็นเพียงคนธรรมดาเหมือนกับพวกเขา

แต่การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้พวกเขาต้องเผชิญกับความจริง ฝั่งตรงข้ามดูเหมือนผู้เล่นระดับสูงสุด ในขณะที่พวกเขายังอยู่ในระดับ 1 เท่านั้น

จางถิงถิงมองเขาด้วยความภาคภูมิใจและเช็ดจมูกของตัวเอง รอคำชมเชยจากเขา ใครจะคิดว่า เย่หนิงปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เขาฆ่าซอมบี้ตัวหนึ่งด้วยการสะบัดมือ และกล่าวว่า “ในขณะที่ยังไม่มั่นใจว่าปลอดภัย อย่าได้ลดการระมัดระวัง เพราะอาจตายได้”

ใบหน้าของเธอซีดลงเมื่อมองเห็นซอมบี้ตัวหนึ่งที่หมอบอยู่ใต้คอกเตรียมจะกัดขาของเธอ เธอเตะหัวมันด้วยความโกรธ

แต่ด้วยความบังเอิญ หัวของซอมบี้กระแทกปุ่มสัญญาณเตือนบนผนัง

เสียงกริ่งที่เร่งรีบและแสบแก้วหูดังขึ้น

เสียงฝีเท้าจากทุกทิศทางดังขึ้น เย่หนิงไม่มีเวลาแม้แต่จะสาปแช่งโชคของเธอ

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว สั่งให้ทุกคนขึ้นไปที่ชั้นสอง เมื่อพวกเขาก้าวขึ้นบันได ซอมบี้สามด้านก็พุ่งเข้ามาเหมือนงูยาว

“รีบไป เข้าไปในห้องที่อยู่ลึกที่สุด ฉันจะถ่วงเวลาไว้สักพัก”

เย่หนิงอยู่ข้างหลัง ควบคุมโซฟาห้าหกตัวมาบล็อกบันได ซอมบี้ที่ชนเข้ามายังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกซอมบี้ที่อยู่ข้างหลังเหยียบย่ำจนตาย

เขาใช้โซฟากำจัดซอมบี้ที่พยายามจะขึ้นมาที่ชั้นสองเป็นกลุ่มๆ จางถิงถิงรออยู่ที่มุมห้องและโบกมือเรียกเขา

เย่หนิงไม่เสียเวลามากนัก เขาใช้สนามแรงโน้มถ่วงในทิศทางย้อนกลับเพื่อลดน้ำหนัก แต่ทุกก้าวที่เขาลงนั้นกลับใช้พลังทั้งหมด จนทำให้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นในลักษณะที่แปลกประหลาด

ทันทีที่เขามาถึงมุมห้อง เสียงโซฟาหักก็ดังขึ้น ซอมบี้ต่างปีนข้ามมาและพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

พวกเขาเลี้ยวมุมสองครั้งติดต่อกัน ก่อนจะเข้าสู่ห้องที่อยู่ลึกที่สุด ซึ่งเป็นห้องใหญ่หรูหราที่มีประตูเปิดสองบาน พี่น้องทั้งสองรออยู่ที่นั่น

พวกเขาผ่านเข้าไปอย่างรวดเร็ว ประตูก็ปิดลงทันที เย่หนิงเลื่อนโซฟาไปกั้นประตูไว้

ทันทีที่ทั้งสี่คนช่วยกันดันโซฟา เสียงกระแทกแรงก็ดังขึ้น โชคดีที่ประตูของห้องแข็งแรงดี ซอมบี้ไม่สามารถกระแทกผ่านไปได้

เสียงกระแทกดำเนินไปหลายนาที จนเมื่อซอมบี้ไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวในห้อง พวกมันก็หยุดการกระแทก

ทั้งสี่คนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก จางถิงถิงก็หัวเราะขึ้นมา “พวกเรายังมีชีวิตอยู่ ฮ่าฮ่า เมื่อกี้นี้มันน่าตื่นเต้นมาก ฉันนี่สุดยอดจริงๆ”

ท่าทางโอ้อวด ของเธอทำให้บรรยากาศในห้องที่รอดชีวิตมาจากความตายผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เย่หนิงหยิบน้ำและอาหารออกมาจากกระเป๋าและแจกจ่ายให้ทั้งสามคน “กินอะไรหน่อย พวกเราจะพักที่นี่สักครู่”

“ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?” จางเฟิงเข้าใกล้และพูดเบาๆ ขณะพูดก็ยังมองไปที่หน้าต่างกระจกของประตู กลัวว่าการพูดจะทำให้เกิดเสียงดังจนดึงดูดอะไรเข้ามา

“ว่ามา” เย่หนิงรู้ดีว่าพวกเขาต้องการถามอะไร ก็ถึงเวลาบอกพวกเขาแล้ว

“นายทำยังไง...” จางเฟิงเริ่มลังเล “ทำยังไงถึงแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ฉันดูแล้วนายก็เหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วไป นายเป็นคนในองค์กรลับของต้าซย่าใช่ไหม?”

เย่หนิงกระตุกที่หางตาและมองเขา “ฉันไม่รู้จักองค์กรลับอะไร ฉันได้พลังพิเศษจากการกลืนผนึกเลือดจากร่างซอมบี้ พวกนายก็ทำได้”

“นี่มันคือก้อนหินสีแดงเลือดนี่ใช่ไหม?” จางเฟิงหยิบผนึกเลือดก้อนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขาและพูด “มันดูเหมือนกินไม่ได้จริงๆ นะ จริงเหรอ?”

จางถิงถิงหยิบผนึกเลือดของเขาไป “เด็กน้อย ผู้ใหญ่พูดอะไรก็ไม่เชื่อ แล้วผนึกเลือดของนายเอามาให้ฉันสิ ฮิฮิ”

“คืนมานะ นั่นของฉัน” จางเฟิงรีบกระโจนเข้ามาด้วยความกระวนกระวายใจ พยายามจะแย่งคืน

แต่จางถิงถิงกลับหลบได้อย่างว่องไว ไม่สามารถแตะต้องเสื้อผ้าของเธอได้เลย

เย่หนิงมองเธอด้วยสายตา จางถิงถิงจึงจำต้องคืนผนึกเลือดให้เขา “ไม่มีอะไรสนุกเลย เอาคืนไปเถอะ พี่สาวมีเยอะอยู่แล้ว”

จางเฟิงรับคืนไป และไม่ถามอะไรอีก กลืนลงไปทันที

จางรั่วหลันพยายามจะหยุดเขา แต่พบว่าสายไปแล้ว “เสี่ยวเฟิง! นาย...ตายก็ตายด้วยกันสิ”

ในใจของเธอเชื่อว่าของที่ออกมาจากร่างซอมบี้เป็นพิษทั้งหมด จะทำให้คนกลายเป็นซอมบี้ได้

แต่ตอนนี้ผู้ชายที่แข็งแกร่งคนนี้บอกเธอว่า การกลืนมันจะทำให้ตื่นรู้

มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนแม่มดชั่วร้ายที่หลอกให้อลิซกินแอปเปิ้ลอาบยาพิษ ทำให้เธอคิดว่าเขาตั้งใจไม่ดี เพราะก่อนหน้านี้เธอถูกเขาทรมานมาก่อน

เย่หนิงดูทั้งสองคนที่กลืนลงไปแล้ว และรีบถอดเชือกรองเท้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว ถอดถุงเท้าออก และม้วนถุงเท้าสองข้างให้เป็นลูกบอลสองลูก รอให้ทั้งคู่มีปฏิกิริยาและเตรียมจะอุดปากของพวกเขา

จางเฟิงรู้สึกคลื่นไส้ แต่ปากของเขากัดแน่น ร่างกายบิดไปมาบนพื้นอย่างแรง ทุกการเคลื่อนไหวเขาใช้พลังทั้งหมด

ตรงกันข้าม จางรั่วหลันเจ็บปวดจนตาค้าง ผมของเธอลุกชัน และมีสนามแรงโน้มถ่วงที่มองไม่เห็นรอบๆ ร่างกายของเธอ

เย่หนิงมองไปที่ร่างของทั้งสอง บรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น

【จางรั่วหลัน, กำลังตื่นรู้พลังพิเศษ พลังตื่นรู้คือพลังจิตระดับ B】

【จางเฟิง, กำลังตื่นรู้พลังพิเศษ พลังตื่นรู้คือพลังสายฟ้าระดับ S】

จางเฟิงเป็นผู้ตื่นรู้ระดับ S เหรอ? ทำไมชีวิตที่แล้วไม่เคยได้ยินเลย?

เย่หนิงก็ไม่ได้สงสัยมาก คิดว่าเขาอาจจะตายเพื่อปกป้องพี่สาวของตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองฟื้นขึ้นมา พี่น้องทั้งสองคนรู้สึกถึงพลังในตัวเองและยิ้มให้กัน

จางเฟิงตื่นเต้นที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่จางถิงถิงรีบปิดปากเขาแล้วกระซิบว่า “มีคนอยู่ข้างนอก!”