ตอนที่ 35: เธอกำลังหลอกเขาอยู่

ลู่จือจือไม่รู้เลยว่าความจริงแล้ว ซือหวนรับรู้ความเคลื่อนไหวของเธอตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

สิ่งที่เธอคิดในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวคือจะตอบคำถามของเขาอย่างไรดี คำถามนี้ไม่ควรถูกตีความเป็นคำถามที่ตอบเพียง "ใช่" หรือ "ไม่" แต่เธอควรตอบแบบปลายเปิดแล้วโยนคำถามกลับไปให้เขา

ดังนั้นคำตอบสุดท้ายของลู่จือจือคือ "ฉันอยากเป็นคนรักของคุณนะ แต่คุณนั่นแหละที่ไม่เต็มใจจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราต่อสาธารณะ"

"ฉันเต็มใจ" ซือหวนตอบกลับทันควัน ดวงตาของเขาลุ่มลึกและหม่นแสงลง "ถ้าฉันเปิดตัวแล้ว เธอจะเป็นของฉันคนเดียวใช่ไหม?"

"ใช่!" ครั้งนี้ลู่จือจือกล้าตอบอย่างมั่นใจ เพราะถ้าเปิดตัวสำเร็จ ภารกิจหนึ่งของเธอก็จะเสร็จสิ้นทันที!

ก็เห็นอยู่ว่าฉันเป็นแฟนเขา ทำไมยังต้องถามอีกนะ?!

"ดี"

"เมื่อไหร่ล่ะ?" ลู่จือจือสนเพียงว่าภารกิจจะสำเร็จเมื่อไหร่ ความกระตือรือร้นที่มากเกินไปของเธอเริ่มทำให้ซือหวนสงสัย และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นในตอนนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

"ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ? เพราะอะไร?" ซือหวนถาม

หรือว่าจะเป็น... ภารกิจที่จำเป็นต้องทำอีกแล้ว? ความคิดนี้ทำให้ความรู้สึกในใจที่อัดแน่นอยู่แล้วยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก เธอคาดหวังในตัวเขาในฐานะตัวบุคคล หรือคาดหวังในสิ่งอื่นกันแน่?

"ทำไมถามเซ้าซี้จัง คุณไม่อยากทำเหรอ?" ลู่จือจือเริ่มรู้สึกผิดหลังจากโดนซือหวนยิงคำถามใส่ เธอจึงชิงเป็นฝ่ายรุกก่อน

บางทีอาจเป็นเพราะความอ่อนโยนและอ้อมกอดที่อบอุ่นของซือหวน ทำให้ลู่จือจือเรียกความกล้ากลับคืนมาได้ เขาเป็นเจ้าชายก็จริง แต่ดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด!

"ฉันไม่ได้ไม่อยากทำ" ซือหวนอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนขอบหน้าต่าง "ฉันแค่ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเธอถึงยืนกรานเรื่องนี้หนักหนา"

เมื่อมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าลุ่มลึก ลู่จือจือเผลอนึกถึงเจ้าโกลเด้นที่บ้านซึ่งชอบมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนและเชื่อมั่นแบบนี้เหมือนกัน เธอจะตอบยังไงดีล่ะ? ลู่จือจือรีบเปิดคู่มือคำคมออเซาะในหัวทันที และเธอก็เจอประโยคที่เหมาะสม

เช่น: เพราะฉันอยากให้คนทั้งโลกสู้ว่าคุณรักฉันที่สุดไงคะเบบี๋

หรือ: เพราะฉันชอบคุณที่สุด ฉันก็เลยอยากครอบครองคุณไว้คนเดียว

มันน่าจะเพียงพอสำหรับสถานการณ์ตอนนี้

แต่พอจ้องตาคู่นั้น เธอกลับพูดไม่ออก สุดท้ายทำได้เพียงยื่นมือไปกุมใบหน้าของซือหวนไว้แล้วพูดว่า "คุณทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นคง ฉันก็เลยอยากให้คุณทำแบบนี้"

คำตอบนี้สั้นและดูแห้งแล้ง แต่ข้อสงสัยในใจซือหวนกลับลดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอทำท่าทางเขินอาย หลบสายตา และก้มหน้าลงในที่สุด

"เธอไม่เคยพูดแบบนี้มาก่อนเลย" ซือหวนพูดเบา ๆ ราวกับรำพึงกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง "งั้นตกลงตามนี้ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เธอเป็นของฉัน"

คืนนี้เหรอ?

"คุณจะเปิดตัวคืนนี้เลยเหรอ?" ลู่จือจือคาดคั้น

"ใช่" ในที่สุดซือหวนก็รับปาก

ลู่จือจือดีใจสุดขีด เธอโผเข้ากอดคอเขาไว้ "เบบี๋น่ารักที่สุดเลย!"

ซือหวนที่ถูกกอดไว้ท่ามกลางแสงแดดจ้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขาสัมผัสได้ถึงความสุขที่ออกมาจากใจจริงของเธอ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง อารมณ์ของเขากลับดิ่งลึกลงไปยิ่งกว่าเดิม

การกลับมาพบกันที่เขาจินตนาการไว้มันไม่ตรงกับความเป็นจริงเลยสักนิด เขาคิดว่าเธอจะกอดเขาด้วยความดีใจ แต่เธอกลับร้องไห้ เขาคิดว่าเธอจะเล่าให้ฟังว่ายี่สิบวันที่ผ่านมาเธอทำอะไรบ้าง แต่เธอกลับเรียกร้องให้เขาเปิดตัวเธอต่อโลก

เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดว่า: ฉันคิดถึงเธอมากนะ

ความสงสัยในใจเริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง

เธอหลอกเขามาตลอดเลยใช่ไหม?

ระหว่างที่อยู่ต่างประเทศ ซือหวนค้นพบสิ่งที่แปลกประหลาด

—เครือข่ายอินเทอร์เน็ตปกติที่เขาใช้ล้วนถูกจำกัด หากไม่เข้าถึง "ดาร์กเว็บ" สิ่งที่เขาเห็นก็มีแต่ข้อมูลขยะที่ไร้ค่า แต่ทันทีที่เขาเข้าสู่เว็บมืด ข้อมูลทุกอย่างที่จินตนาการได้ก็พรั่งพรูออกมา

เขาเคยพยายามค้นหาข้อมูลของ "ลู่จือจือ" ในนั้นแต่ก็ยังไม่พบอะไร ทว่าคำที่เกี่ยวข้องที่เด้งขึ้นมากลับทำให้เขาประหลาดใจ

มนุษย์เสมือน, แฟนสาวหุ่นยนต์, ภาพโฮโลแกรมสามมิติ

สิ่งที่มีอยู่แค่ในนิยายวิทยาศาสตร์กำลังเกิดขึ้นกับเขา จากประสบการณ์ทั้งหมดที่ผ่านมา ซือหวนเกิดข้อสันนิษฐานอย่างหนึ่ง

—เขาน่าจะกำลังถูกองค์กรประหลาดบางอย่างเพ่งเล็งอยู่

ตอนนี้ เด็กสาวในอ้อมกอดให้สัมผัสที่อบอุ่น เธอมีเลือดเนื้อ ไม่ใช่คนเสมือน ไม่ใช่หุ่นยนต์ หรือโฮโลแกรม แม้เขายังอธิบายพฤติกรรมแปลก ๆ ของเธอไม่ได้ แต่ซือหวนมั่นใจว่าเธอคือสมาชิกขององค์กรนั้น และเธอมาหาเขาด้วยวิธีที่ต่างจากพวกคนอื่น ๆ ก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง นี่คือทางเดียวที่จะอธิบายการกระทำของเธอตั้งแต่ต้นจนจบได้

ความจริงแล้วเขาไม่สนเรื่องนั้นอีกต่อไป ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร ในเมื่อเธอมาหาเขา เธอก็ต้องเป็นของเขา เขาเคยบอกแล้วว่าสิ่งที่เธอต้องการ เธอต้องแลกมันด้วยตัวเธอเอง

ซือหวนค่อย ๆ แกะแขนของลู่จือจือออกแล้วเปลี่ยนมาโอบเอวเธอไว้ "ลู่จือจือ บอกฉันได้ไหมว่าเธอมาหาฉันเพราะมีบางอย่างที่เธอต้องการจากฉันใช่ไหม?"

ลู่จือจือตั้งตัวไม่ติดกับคำถามที่ตรงไปตรงมา สีหน้าช็อกวูบหนึ่งของเธอเผยให้เห็นร่องรอยของความจริง

"ฉัน..." ความคิดของเธอหยุดชะงัก คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ

"อยากได้อะไร บอกฉันมาเถอะนะ?" น้ำเสียงของซือหวนอ่อนโยน ไม่มีวี่แววของความโกรธเลย

ถึงอย่างนั้น ลู่จือจือก็ไม่สามารถปริปากพูดความจริงออกมาได้แม้แต่คำเดียว

เธอพยายามข่มความตื่นตระหนก "เบบี๋ ฉันไม่อยากได้อะไรจากคุณเลย! ถ้าจะให้พูดจริง ๆ สิ่งที่ฉันต้องการก็คือตัวคุณ และอยากให้คุณชอบฉัน"

ซือหวนหัวเราะเบา ๆ "ฉันเคยบอกไปแล้วนะ ว่าต้องการความจริงใจของเธอ ดูเหมือนเราสองคนจะต้องการสิ่งเดียวกันนะ"

ลู่จือจือทำได้เพียงยิ้มแห้ง ๆ

"ในเมื่อเธออยากได้ร่างกายของฉัน ฉันก็อยากได้ความจริงใจของเธอ งั้นฉันขอแลกร่างกายนี้กับความจริงใจของเธอได้ไหม?" ซือหวนใช้มือข้างหนึ่งเชยคางลู่จือจือขึ้น "เธอแต่งหน้าเหรอ?"

นิ้วหัวแม่มือของเขาคลึงที่ริมฝีปากของเธอ ทิ้งรอยปื้นยาวของลิปสติกสีคอรัลไว้ เหมือนกลีบดอกไม้ที่ถูกบดขยี้

ดวงตาของซือหวนเข้มขึ้นเรื่อย ๆ เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนชิด

เด็กสาวที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืนกำลังถูกเขาช่วงชิงลมหายใจอย่างเอาแต่ใจ

โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เขาสามารถได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจและจังหวะหัวใจของกันและกัน

เมื่อจูบจบลง ซือหวนหน้าผากชนกับเด็กสาวที่สติเริ่มพร่าเลือน "ชอบไหม?"

ลู่จือจือเหมือนตุ๊กตาที่ถูกเชิด เธอทำได้เพียงพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย

ซือหวนดึงเธอเข้ามากอด "เธอเคยส่งข้อความบอกฉันว่า ถ้าฉันกลับมา ให้ฉันสัมผัสดูหน่อยว่าเธอดีพอจะเป็นแฟนฉันไหม"

"คืนนี้ หลังจากฉันประกาศว่าเธอเป็นแฟนแล้ว ฉันจะสัมผัสเธอเอง ตกลงไหม?"