ตอนที่ 1357 สัตว์อสูรตัวใหม่

มู่เหลียง มองไปทางหยู่ฉินหลาน  นัยน์ตาสีดำของเขากะพริบปริบๆ

"เป็นอะไรไป?"

หยู่ฉินหลาน  เผยแววตาสงสัย

"ไม่มีอะไร"

มู่เหลียงยิ้มเจื่อน ล้มเลิกความคิดที่จะใช้หยู่ฉินหลานเป็นหนูทดลองพลังใหม่

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะหันหน้าไปบอกว่า

"ฉินหลาน ไปเอาแอปเปิลมาให้สองลูกสิ"

"ท่านมู่เหลียง  เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เองค่ะ!"

ป๋าฟูที่แอบฟังอยู่ตรงหน้าประตูตำหนักตะโกนเสียงใส ก่อนจะวิ่งกระตือรือร้นเข้าไปในตำหนักเพื่อหยิบแอปเปิล

ไม่นานนัก สาวใช้ตัวน้อยก็ถือแอปเปิลออกมาส่งให้มู่เหลียง

มู่เหลียง รับแอปเปิลมา แล้วใช้พลังใหม่ เร่งเวลาสามเท่า

เมื่อเร่งเวลาสามเท่า  ลงบนแอปเปิล เวลาผ่านไปเจ็ดแปดนาที ทว่าแอปเปิลก็ยังดูไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

"แอปเปิลมันเก็บได้นานเกินไป ต่อให้เร่งเวลาให้ผ่านไปเร็วขึ้นสามเท่า ก็ยังเห็นการเปลี่ยนแปลงไม่ชัดขนาดนั้นสินะ"

มู่เหลียงเริ่มเข้าใจ

หยู่ฉินหลานและอั๋นเจี่ยน  มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหน้า นี่เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

มู่เหลียง ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาแค่หั่นแอปเปิลออกเป็นสองซีก แล้วใช้การเร่งเวลาสามเท่า  กับซีกหนึ่ง

ครั้งนี้ผ่านไปไม่นานนัก รอยตัดของแอปเปิลซีกที่โดนเร่งเวลาสามเท่า ครอบคลุมไว้ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ซึ่งเป็นผลจากการเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน ในขณะที่แอปเปิลอีกซีกยังคงดูสดใหม่

"ได้ผลจริงๆ ด้วย"

นัยน์ตาสีดำของมู่เหลียง  เป็นประกาย

"มู่เหลียงนี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

หยู่ฉินหลานถามด้วยความสงสัย

มู่เหลียงอธิบาย

"นี่คือพลังใหม่ที่ฉันเพิ่งได้มา มันสามารถเร่งเวลาของวัตถุให้เดินเร็วขึ้นสามเท่าได้"

"เร็วขึ้นสามเท่างั้นเหรอ?"

หยู่ฉินหลาน  ร้องอุทาน

"อยากลองดูไหมล่ะ?"

มู่เหลียงยกมือขึ้น มองหญิงสาวผู้สง่างามด้วยรอยยิ้ม

หยู่ฉินหลานกลืนน้ำลายลงคอ ถามอย่างระแวดระวัง

"แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะ?"

มู่เหลียงครุ่นคิด ก่อนจะสรรหาคำมาอธิบาย

"พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าฉันใช้พลังใหม่นี้คลุมตัวเธอไว้หนึ่งปี คนอื่นจะแก่ขึ้นหนึ่งปี แต่เธอจะแก่ขึ้นสามปี"

พอได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาสวยของหยู่ฉินหลาน  ก็เบิกโพลง เธอรีบถอยหลังไปหลายก้าวพลางร้องลั่น

"ไม่เอา!!!!! นายอยู่ห่างๆ ฉันเลยนะ!"

มู่เหลียงอมยิ้ม ผู้หญิงนี่กลัวความแก่กันทุกคนจริงๆ สินะ

"ไม่ต้องกลัว ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ"

เขารีบพูดปลอบ

"รักษาระยะห่างไว้ดีกว่า"

หยู่ฉินหลาน ส่งยิ้มตามมารยาท ไม่คิดจะขยับเข้าไปใกล้อีก

มู่เหลียงทั้งลำบากใจทั้งขำ นี่เขาคงหยอกแรงไปสินะ

"อู้ววว..."

อสูรกาลเวลา เข้ามาคลอเคลียที่ขาของมู่เหลียง  มันส่งเสียงร้องในลำคออย่างออดอ้อน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

"เด็กดี"

มู่เหลียงโค้งตัวลง ลูบหัวอสูรกาลเวลาอย่างเอ็นดู

เขาออกคำสั่งในใจ

“ระบบวิวัฒนาการอสูรกาลเวลาให้ถึงระดับแปด”

-ติ๊ง! วิวัฒนาการจากระดับสามไปเป็นระดับแปด หักลบแต้มวิวัฒนาการ…-

-ติ๊ง! วิวัฒนาการอสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยระดับแปด สำเร็จแล้ว-

-ติ๊ง! ต้องการรับความสามารถ เร่งเวลาแปดเท่าหรือไม่?-

"รับ"

มู่เหลียง  พยักหน้า

"กำลังถ่ายทอดความสามารถสู่ร่างเจ้านาย..  ปรุบปรุง..... สำเสร็จ-

เมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ร่างกายของมู่เหลียง  ก็ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งขึ้นอีกเล็กน้อย แม้จะน้อยนิดแต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

"อู้ววว..."

ร่างของอสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยสั่นสะท้าน ทั่วทั้งตัวเปล่งแสงสีทองเรืองรอง ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า มันส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ขนาดตัวยาวขึ้นจากหนึ่งเมตรเป็นแปดเมตร และระดับพลังก็พุ่งทะยานจากขั้นสามขึ้นไปถึงขั้นแปด

ใบหูเล็กๆ ที่เดิมทีมีเพียงคู่เดียว หลังจากการวิวัฒนาการก็เพิ่มขึ้นเป็นหกคู่ บนร่างสีทองอร่ามมีริ้วรอยสีทองหม่นเพิ่มขึ้นมาแปดเส้น ซึ่งถ้าไม่สังเกตให้ดีก็แทบจะมองไม่เห็น

"โอ้โห โตขึ้นพรวดพราดขนาดนี้เลยแฮะ"

มู่เหลียงมองดูอสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยที่ยังคงดูน่ารักเหมือนเดิม

"อู้ววว..."

อสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยก้มหัวลง ยังคงออดอ้อนเหมือนเด็กน้อยไม่เปลี่ยน

"เด็กดี เล่นคนเดียวไปก่อนนะ"

มู่เหลียง  ยื่นมือออกไปวางลงบนตัวอสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยเบาๆ แล้วป้อนแต้มวิวัฒนาการให้มันไปหนึ่งพันแต้ม

อสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยดูพึงพอใจ มันกอดหางตัวเองแล้วขดตัวนอนอย่างเงียบๆ อยู่ริมลานกว้าง

"ไปอยู่บนต้นไม้เถอะ"

มู่เหลียงโบกมือไล่

อสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยลุกขึ้นอย่างว่าง่าย มันกระโดดเกาะลำต้นของต้นไม้แห่งชีวิต  แล้วปีนป่ายขึ้นไปบนเรือนยอดไม้ยักษ์อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะมุดซ่อนตัวเข้าไปในพุ่มใบที่หนาทึบ

"เร่งเวลาแปดเท่า..."

มู่เหลียงหยิบแอปเปิลอีกลูกขึ้นมา หั่นครึ่งแล้วใช้การเร่งเวลาแปดเท่าลงบนแอปเปิลซีกหนึ่ง

วูบ...

ไม่กี่นาทีผ่านไป แอปเปิลซีกที่ถูกเร่งเวลาแปดเท่าครอบคลุมไว้ก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองเข้ม ความเร็วในการเกิดออกซิเดชันเพิ่มขึ้นถึงแปดเท่า

"ถ้านำไปใช้กับคนเป็นเวลาหนึ่งปี คนคนนั้นคงแก่ขึ้นถึงแปดปีเลยนะ"

มู่เหลียง พูดพลางหันไปมองหยู่ฉินหลาน

"อย่า!!! เข้ามานะ"

หยู่ฉินหลานสะดุ้งโหยง รีบถอยหลังกรูดไปอีกหลายก้าว

"วางใจเถอะ ฉันไม่มีทางใช้พลังนี้กับเธอเด็ดขาด"

มู่เหลียงไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี หยู่ฉินหลาน  ระแวงหนักเกินไปแล้ว เขาจึงต้องรีบเอ่ยปากรับประกัน

หยู่ฉินหลานมองอย่างคลางแคลงใจ ก่อนจะโบกมือปัด

"นายไปดูสัตว์อสูรอีกตัวเถอะ"

"ก็ได้ๆ"

มู่เหลียง  ยักไหล่

เขาหันไปมองกรงเหล็กอีกใบ สัตว์อสูรที่อยู่ข้างในฟื้นแล้ว บางทีมันอาจจะตื่นเพราะเสียงดังตอนที่อสูรกาลเวลาแปดริ้วรอยวิวัฒนาการก็ได้...

มันเป็นสัตว์อสูรตัวสีขาวปลอด รูปร่างหน้าตาน่ารักน่าชังไม่แพ้กัน ดูคล้ายกับก้อนขนที่มีหนวดสองเส้นโผล่ออกมา ขนาดตัวของมันเล็กเพียงสามสิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น

มู่เหลียง หันไปมองอั๋นเจี่ยน  ส่งสายตาเป็นเชิงถาม

"นี่มันสัตว์อสูรอะไรเนี่ย?"

อั๋นเจี่ยน ทำตาปริบๆ ด้วยความแปลกใจ ก่อนจะส่ายหน้า

"คนขายก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เขาแค่ตั้งชื่อให้มันว่า เจ้าก้อนขาว "

"เจ้าก้อนขาว... ตั้งชื่อได้ตรงตัวดีนะ"

มู่เหลียง  หัวเราะเบาๆ

สัตว์อสูรตรงหน้าขาวจั๊วะไปทั้งตัว แถมยังกลมดิกเป็นลูกบอล จะไม่ใช่ก้อนขาวได้ยังไงล่ะ

"แล้วไปซื้อมันมาได้ยังไง?"

มู่เหลียง  ถามด้วยความอยากรู้

"คือว่า... เจ้าก้อนขาวนี่ เป็นของแถมตอนซื้ออสูรกาลเวลามาค่ะ"

อั๋นเจี่ยน  ตอบด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น

"เจ้าก้อนขาวเป็นของแถมงั้นเหรอ?"

มู่เหลียงมุมปากกระตุก ถึงกับพูดไม่ออก

พอได้ยินดังนั้น หยู่ฉินหลาน  ก็ขมวดคิ้วถามขึ้น

"อั๋นเจี่ยนถ้าเจ้าก้อนขาวเป็นของแถม งั้นมันก็ต้องมีสัตว์อสูรอีกตัวสิ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เธอจำได้ว่าตอนที่ไปสืบข่าวมา อีกฝ่ายมีสัตว์อสูรแปลกประหลาดสองตัวที่ต้องการจะขาย แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นซื้อหนึ่งแถมหนึ่งไปได้ล่ะ?

"เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ ตอนที่ฉันไปถึง สัตว์อสูรอีกตัวก็ถูกคนอื่นซื้อตัดหน้าไปแล้ว"

อั๋นเจี่ยนอธิบาย

"ใครเป็นคนซื้อไป?"

หยู่ฉินหลานซักไซ้

อั๋นเจี่ยนเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"รู้แค่ว่าเป็นผู้ชายอายุราวๆ สี่สิบปีค่ะ ฉันสืบไม่รู้ตัวตนที่แน่ชัดของเขา ฉันมันไม่ได้เรื่องเอง"

"ช่างมันเถอะ ปล่อยให้เป็นไปตามเวรตามกรรมก็แล้วกัน"

มู่เหลียงโบกมือปัด ความสนใจของเขากลับไปอยู่ที่เจ้าก้อนขาวอีกครั้ง

"ไม่ได้นะ ต้องส่งคนไปสืบดูอีกที เผื่อว่าจะขอซื้อต่อกลับมาได้"

หยู่ฉินหลาน  กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเด็ดขาด

เธอรู้ดีว่าสัตว์อสูรนั้นมีความสำคัญต่อมู่เหลียง  มากแค่ไหน เธอจึงไม่อยากยอมแพ้ง่ายๆ

"รับทราบค่ะ"

อั๋นเจี่ยนรับคำ

มู่เหลียงไม่ได้ห้ามปรามอะไรอีก เขากำลังต้องการสัตว์อสูรตัวใหม่อยู่จริงๆ ยิ่งแปลกประหลาดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะมันจะช่วยยกระดับความแข็งแกร่งและเพิ่มพูนความสามารถของเขาให้หลากหลายยิ่งขึ้น

"ถ้าหาไม่เจอจริงๆ ค่อยคอยมองหาสัตว์อสูรตัวอื่นแทนก็แล้วกัน"

หยู่ฉินหลาน  พูดเสียงเบาลง

"ไม่ต้องรีบร้อนหรอก"

มู่เหลียงยิ้ม

เขาพยักพเยิดหน้า

"เปิดกรงออกสิ"

"ครับ"

หน่วยพิทักษ์เนินสูง  เดินเข้าไปใกล้ แล้วเปิดกรงเหล็กที่ขังก้อนขนเอาไว้ออก

เจ้าก้อนขาวกลิ้งกระปุกกระปุยถอยหลังไป หนวดสองเส้นบนหัวของมันส่ายไปมา คอยระแวดระวังคนแปลกหน้าที่อยู่นอกกรง