ตอนที่ 1349 โดนเต๊าะเข้าให้แล้ว

ตึก ตึก ตึก...

ฮู่เตียนสวมรองเท้าส้นสูงผลึกแก้ว เดินนวยนาดมาที่หน้าห้องหนังสือ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

"มู่เหลียง ยุ่งอยู่หรือเปล่า?"

เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

เสียงทุ้มกังวานของมู่เหลียงดังลอดออกมา

"ไม่ได้ยุ่งหรอก เข้ามาสิ"

ฮู่เตียนจึงผลักประตูเดินเข้าไปในห้องหนังสือ และเห็นมู่เหลียงกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่

เธอเดินเข้าไปใกล้มู่เหลียง วางมือลงบนไหล่ของเขาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"มู่เหลียง ผลึกสัตว์อสูรที่เป็นรายได้จากถนนการค้าและภัตตาคารเต่าทมิฬในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันนำมาให้หมดแล้วนะ"

"มีเท่าไหร่?"

มู่เหลียงชะงักมือที่กำลังเขียน นัยน์ตาสีดำทอประกาย

"เยอะแยะเลยล่ะ..."

ฮู่เตียนยิ้มจนหางตาโค้งลง

"ไป ไปดูกันเถอะ"

มู่เหลียงวางดินสอลงแล้วลุกขึ้นยืน

ฮู่เตียนควงแขนมู่เหลียง เอ่ยหยอกล้อด้วยรอยยิ้มงดงาม

"ผลึกสัตว์อสูรวางทิ้งไว้มันก็ไม่งอกขาเดินหนีไปไหนหรอกน่า งานในมือไม่สำคัญแล้วเหรอ?"

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ที่เขียนอยู่คือบทละครโทรทัศน์น่ะ ยังไม่ได้ใช้เร็วๆ นี้หรอก ก็เลยไม่รีบ"

ฮู่เตียนร้องอ้อ พยักหน้าตอบรับ

"ก็จริงที่ไม่รีบ เพราะขนาดภาพยนตร์ยังไม่ได้เริ่มถ่ายทำเลยนี่นา"

มู่เหลียงก้าวเดินออกไปพลางพูดว่า

"ก็ใกล้แล้วล่ะ ยุทธภัณฑ์วิญญาณสำหรับตัดต่อวิดีโอกับยุทธภัณฑ์วิญญาณสำหรับฉายภาพเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว"

"น่าตื่นเต้นจังเลยนะ"

ฮู่เตียนยกยิ้มมุมปาก

เธอเดินตามมู่เหลียงออกจากห้องหนังสือมายังโถงใหญ่ของพระราชวัง ที่นี่มีหีบไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ยี่สิบกว่าใบ เป็นของที่กองกำลังป้องกันเมืองขนกลับมาจากภัตตาคารเต่าทมิฬและย่านการค้า

ข้างๆ หีบไม้ สาวใช้ตัวน้อยกำลังยืนเฝ้าอยู่อย่างทำหน้าที่ เมื่อเห็นมู่เหลียงเดินออกมาก็รีบทำความเคารพอย่างว่าง่าย

"ท่านมู่เหลียง"

"เปิดหีบไม้ทั้งหมดออกเถอะ"

มู่เหลียงสั่งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ค่ะ"

เว่ยหยูหลันและคนอื่นๆ ขานรับ ก่อนจะลงมือเปิดหีบไม้ทีละใบอย่างคล่องแคล่ว

ภายในหีบไม้เต็มไปด้วยผลึกสัตว์อสูรหลากสีสัน ซึ่งมีคุณภาพและขนาดที่แตกต่างกันไป

ซูซูเบิกตากลมโต ร้องอุทานด้วยความตกตะลึง

"ผลึกสัตว์อสูรเยอะขนาดนี้เลย!"

มู่เหลียงเดินเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นปัดผ่านผลึกสัตว์อสูรในหีบ พลางนึกในใจ เปลี่ยนเป็นแต้มวิวัฒนาการ

-ติ๊ง เปลี่ยนแปลงสำเร็จ-

เสียงแจ้งเตือนของระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเขา

มือของมู่เหลียงยังคงขยับอย่างต่อเนื่อง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นทุกๆ สองสามวินาที

เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาที ผลึกสัตว์อสูรทั้งหมดก็ถูกเปลี่ยนเป็นแต้มวิวัฒนาการ

ซูซูมองหีบไม้ยี่สิบกว่าใบที่ว่างเปล่าตรงหน้าด้วยความอ้าปากค้างและเบิกตากว้าง

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นมู่เหลียงเปลี่ยนผลึกสัตว์อสูร ปฏิกิริยาของเธอถึงได้รุนแรงขนาดนี้

มู่เหลียงใช้ความคิดเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา

แต้มฝึกฝน: 46820 แต้มวิวัฒนาการ: 12,628,754,340

มู่เหลียงนับหลักตัวเลขของแต้มวิวัฒนาการ นัยน์ตาสีดำยิ่งทอประกายเจิดจ้า หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

"หมื่นสองพันล้านแต้มวิวัฒนาการ สามารถวิวัฒนาการสัตว์อสูรระดับ 11 ได้อีกตัวแล้ว"

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดหน้าต่างสถานะลง ยังไม่คิดจะวิวัฒนาการอสูรฝึกฝนระดับ 11 ในตอนนี้ รอให้สะสมครบหนึ่งแสนล้านแต้มก่อน ค่อยวิวัฒนาการเต่าทมิฬให้เป็นระดับ 12

ฮู่เตียนกะพริบตาสีแดงอมชมพู เอ่ยถามด้วยแววตาคาดหวัง

"มู่เหลียง เต่าทมิฬน้อยกำลังจะวิวัฒนาการอีกแล้วเหรอ?"

มู่เหลียงได้ยินดังนั้นก็แค่นยิ้มขื่น ส่ายหน้าพลางตอบว่า

"ยังหรอก ยังขาดอีกเยอะเลย"

ฮู่เตียนเบ้ปากเล็กน้อย ถามต่อ

"ที่ว่าเยอะน่ะ เท่าไหร่เหรอ?"

มู่เหลียงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า

"ขอแค่มีผลึกอสูรระดับราชันอีกเก้าเม็ด ก็จะทำให้เต่าทมิฬน้อยวิวัฒนาการได้อีกครั้งแล้ว"

ผลึกสัตว์อสูรระดับราชันหนึ่งเม็ด สามารถเปลี่ยนเป็นแต้มวิวัฒนาการได้หนึ่งหมื่นล้านแต้ม

ตอนนี้มีอยู่หมื่นสองพันล้านแต้มวิวัฒนาการ ยังห่างจากหนึ่งแสนล้านแต้มวิวัฒนาการอยู่อีกแปดหมื่นแปดพันล้านแต้ม ถึงจะทำให้เต่าทมิฬระดับ 11 วิวัฒนาการไปสู่ระดับ 12 ได้

"ผลึกสัตว์ระดับราชันเก้าเม็ด..."

หางตาของฮู่เตียนกระตุกยิกๆ

"ผลึกสัตว์ระดับราชันเหรอ?"

เซียวมี่เอียงคอมองด้วยความสงสัยเล็กน้อย

"ผลึกของสัตว์อสูรขั้น 10 น่ะ"

ฮู่เตียนเอ่ยขึ้นลอยๆ

เว่ยหยูหลันและคนอื่นๆ ร้องอุทานออกมา

"...ถ้าอย่างนั้นการที่เต่าทมิฬน้อยจะวิวัฒนาการ ต้องใช้ผลึกของสัตว์อสูรขั้น 10 ถึงเก้าเม็ดเลยงั้นเหรอ?"

"พูดให้ถูกก็คือ ผลึกอสูรระดับราชันแปดเม็ด กับผลึกอสูรระดับเก้าอีกแปดเม็ดต่างหาก"

มู่เหลียงถอนหายใจยาว

"นั่นก็เยอะอยู่ดีค่ะ..."

เซียวมี่พึมพำเสียงเบา

หางจิ้งจอกของฮู่เตียนแกว่งไปมาเบาๆ เธอเอ่ยอย่างมั่นใจและเย้ายวน

"ไม่ถือว่าเยอะหรอก รอให้เมืองซ้อนเมืองของเมืองซาลุนเอ๋อสร้างเสร็จ จัดงานประมูลสักสองสามงาน แล้วค่อยขยายธุรกิจไปยังอาณาจักรโดยรอบ ภายในหนึ่งปีเราก็น่าจะหาผลึกสัตว์อสูรพวกนี้มาได้ครบแล้วล่ะ"

"คิดตรงกับฉันเลย"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส

ฮู่เตียนทัดผมจอนไว้ที่ใบหู ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา

"เพราะงั้นไงล่ะ หลังจากนี้ไปเราคงจะยุ่งกันน่าดู"

"ทุกอย่างก็เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นไง"

มู่เหลียงตบไหล่ฮู่เตียนเบาๆ

แววตาของฮู่เตียนไหวระริก เธอหัวเราะคิกคัก

"เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ชีวิตตอนนี้ก็ถือว่าดีมากแล้วนะ"

มู่เหลียงมีสีหน้าจริงจังขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"คนเราต้องแสวงหาคุณภาพชีวิตที่สูงขึ้น และต้องพยายามแข็งแกร่งขึ้น ถึงจะสามารถรักษาสันติสุขและชีวิตที่สวยงามนี้ไว้ได้"

ซูซูพึมพำเสียงเบา

"ลึกซึ้งจัง..."

ฮู่เตียนพูดติดตลก

"ฟังนายพูดแบบนี้แล้ว ฉันไม่กล้าอู้เลยล่ะ"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"ขอแค่ฉันแข็งแกร่งพอ เธอก็สามารถใช้ชีวิตให้มีความสุขต่อไปได้แล้ว"

ฮู่เตียนชะงักงัน ภายในใจถูกคำพูดประโยคเดียวของมู่เหลียงสั่นคลอนเข้าอย่างจัง

"นายนี่นะ พูดจาซึ้งกินใจขนาดนี้"

หูจิ้งจอกของเธอกระดิกเบาๆ โดนเต๊าะเข้าให้แล้วสิ

"งั้นเหรอ?"

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ใช่ค่ะ"

เหล่าสาวใช้ตัวน้อยตะโกนขึ้นพร้อมกัน

มู่เหลียงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขายกมือขึ้นขยี้หัวหญิงสาวผู้มีหางจิ้งจอกจนผมสีขาวโพลนยุ่งเหยิงไปหมด

ฮู่เตียนส่งสายตาตัดพ้อ ผมที่เพิ่งสระเมื่อเช้า ตอนนี้ยุ่งอีกแล้ว

"ฮ่าๆๆ พวกเธอเก็บกวาดหีบไม้พวกนี้หน่อยนะ ฉันไปทำงานต่อก่อนล่ะ"

มู่เหลียงทำทีเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน หมุนตัวเดินจากไป

ฮู่เตียนกลอกตาบนอย่างมีจริต หันกลับมาสั่งความ

"จัดเก็บหีบไม้ไว้ให้เรียบร้อย แล้วส่งกลับไปที่ถนนการค้านะ "

"ค่ะ"

เว่ยหยูหลันตอบรับด้วยรอยยิ้มหวานเจี๊ยบ

ช่วงบ่ายวันนี้ฮู่เตียนพักผ่อน เธอจึงหมุนตัวเดินตามไปที่ห้องทำงานเช่นกัน

หลังจากมู่เหลียงนั่งลง เขาก็ไม่ได้เขียนบทละครโทรทัศน์ต่อ แต่กำลังครุ่นคิดหาวิธีหาผลึกสัตว์อสูรให้ได้มากกว่าเดิม

"คิดอะไรอยู่เหรอ?"

ฮู่เตียนนั่งตะแคงลงบนตักของมู่เหลียง เอี้ยวตัวใช้สองแขนโอบรอบคอของเขาเอาไว้

"ไม่มีอะไรหรอก"

มู่เหลียงออกแรงรั้งหญิงสาวผู้มีหางจิ้งจอกเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

"งั้นเหรอ แล้วทำไมถึงขมวดคิ้วล่ะ?"

ฮู่เตียนยื่นมือไปนวดคลึงหว่างคิ้วของมู่เหลียงเบาๆ

"ไม่สำคัญหรอก"

มู่เหลียงพูดพลางลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปยังห้องพักผ่อนที่เชื่อมต่อกับห้องหนังสือ

ฮู่เตียนอุทานเสียงหลงอย่างออดอ้อน

"มู่เหลียง นายจะทำอะไรน่ะ?"

"ลองทายดูสิ?"

มู่เหลียงฉีกยิ้มกว้าง

"..."

ฮู่เตียนปิดริมฝีปากสีแดงระเรื่อ หางจิ้งจอกที่ทิ้งตัวลงมาตวัดพันรอบแขนของมู่เหลียง

ประตูห้องถูกปิดลง