ตอนที่ 12 บทเรียนการนวด? นักศึกษามหาวิทยาลัยก็ทุ่มเทเกินไปแล้ว

"โอ้แม่เจ้า นี่มัน...การนวดนั่นเอง!"

"ตอนนี้ในมหาวิทยาลัยสอนเรื่องนี้แล้วเหรอ? เด็กสาวพวกนี้ทุ่มเทเกินไปแล้ว!"

เธอไอไปพูดไป มองไปที่มู่ชิงเสวี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจว่า "พวกคนมีการศึกษานี่เล่นกันเก่งจริงๆ"

เจียงซวิ่นก็ตกใจไปชั่วขณะ

การนวดอุ้งเชิงกราน?

ในหัวของเขาผุดขึ้นบทความสองบทที่เคยอ่านก่อนจะข้ามมิติ

บทหนึ่งเกี่ยวกับการวิเคราะห์ความต้องการประจำวันของประชาชนในประเทศหญิง

อีกบทหนึ่งเป็นวิธีการรักษาที่เคยถูกใช้จริงในยุโรปศตวรรษที่ 19:

อาการฮิสทีเรียสามารถแก้ไขได้เล็กน้อยด้วยการขี่ม้าอย่างบ้าคลั่งในทุ่งนา ถ้าอานม้าไม่สามารถบรรเทาอาการได้ วิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุดคือ 'การนวดอุ้งเชิงกราน'

   (นี่ไม่ใช่เรื่องที่แต่งขึ้น ผู้อ่านสามารถตรวจสอบได้ ในยุคกลางคริสตจักรมองว่า**เป็นบาป แต่ถ้าเป็นกระบวนการทางการแพทย์ก็ยอมรับได้ ซึ่งต้องใช้แขนที่แข็งแรง)

เขาเข้าใจทันที (เข้าใจเร็วเหมือนผู้อ่านที่นอนอ่านนิยายอยู่ตอนนี้)

…….

เจียงซวิ่นรู้สึกว่ามุมมองของเขาถูกปรับเปลี่ยนอีกครั้ง

เขานึกถึงทักษะที่ได้รับจากการจับสลาก

【ความเชี่ยวชาญในการขี่ม้า】

ไม่รู้ว่าเชี่ยวชาญในการขี่ม้าจริงๆ

หรือ...เชี่ยวชาญในเรื่องอย่างอื่น

พอดีที่จะลองดู

เจียงซวิ่นวางแก้วนมลง ใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปากอย่างช้าๆ

แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"งั้นไปเรียนขี่ม้ากันเถอะ"

ทันทีที่เจียงซวิ่นพูดจบ สีหน้าของมู่ชิงเสวี่ยและซูชิงอวี่ก็เปลี่ยนไปทันที

มู่ชิงเสวี่ยแสดงความกังวลอย่างไม่ปิดบัง เธอเปิดแท็บเล็ตและเรียกดูเอกสาร: "คุณคะ การขี่ม้ามีความเสี่ยงบางอย่าง ตามกฎความปลอดภัยของคุณ ฉันขอแนะนำว่า..."

"โอ้แม่เจ้า! ขี่ม้า?" ซูชิงอวี่ตาเป็นประกาย ตบต้นขาอย่างตื่นเต้นและเข้ามาใกล้ "นี่มันน่าตื่นเต้น! พี่ซวิ่น ฉันบอกคุณเลยว่าการขี่ม้ามีเทคนิค ต้องมีเอวที่ดี!"

เธอพูดพร้อมกับยืดอกให้เจียงซวิ่นดู รูปร่างที่เซ็กซี่ของเธอทำให้มู่ชิงเสวี่ยขมวดคิ้ว

เจียงซวิ่นไม่สนใจความเคลื่อนไหวของพวกเธอ ลุกขึ้นยืนตรง

"พวกคุณไม่มีงานทำหรือ?"

คำพูดเดียวทำให้ผู้หญิงทั้งสองคนเงียบไป

ที่หน้าประตูวิลล่า มู่ชิงเสวี่ยยังคงไม่วางใจและเตือนว่า: "คุณคะ ฉันได้ติดต่อกับทางโรงเรียนแล้ว พวกเขาจะจัดหาครูฝึกที่ดีที่สุดและม้าที่เชื่องที่สุดให้คุณ แต่โปรดระวังความปลอดภัย"

ซูชิงอวี่จับประตูรถอย่างไม่เต็มใจ: "พี่ซวิ่น คุณต้องรอฉันกลับมานะ! อย่าให้ม้าป่าตัวเล็กๆ ที่สนามม้าหลอกตาคุณ!"

เจียงซวิ่นโบกมืออย่างไม่อดทน บอกให้คนขับรถออกเดินทาง

สโมสรขี่ม้าราชวงศ์มหาวิทยาลัยจินหลิง

แทนที่จะบอกว่าเป็นสถานที่ของชมรมมหาวิทยาลัย ควรบอกว่าเป็นคฤหาสน์ส่วนตัวระดับสูง

สนามหญ้าขนาดใหญ่ที่ตัดแต่งอย่างดี รั้วสีขาวสไตล์ยุโรป คอกม้าที่มีกลิ่นหญ้าแห้งและหนังอยู่ไกลๆ

ทันทีที่เจียงซวิ่นลงจากรถ สนามม้าทั้งหมดก็เงียบลงอย่างประหลาด

สถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงคน กลับเงียบสงัดในพริบตา

สาวๆ หลายร้อยคนที่สวมชุดขี่ม้าหลากหลายแบบ หยุดการกระทำทั้งหมดและมองไปที่เขาเหมือนเศษเหล็กที่ถูกแม่เหล็กดึงดูด

ในสายตานั้น มีความตื่นตะลึง ความหลงใหล ความคลั่งไคล้ และความปรารถนาที่ลึกซึ้ง

"คุณคะ เชิญทางนี้"

ผู้หญิงที่รับผิดชอบสนามม้าวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหงื่อเม็ดเล็กๆ เต็มหน้าผาก เสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น

เธอรู้ดีว่าเธอไม่ได้ต้อนรับนักเรียนธรรมดา แต่เป็นสมบัติล้ำค่าของทั้งโรงเรียน

ถ้าคุณชายคนนี้เกิดอะไรขึ้นในพื้นที่ของเธอ เธออาจจะถูก "สมาคมดูแลผู้ชาย" ลงโทษทันที

เจียงซวิ่นไม่สนใจสายตารอบข้าง เดินไปยังสนามฝึก

ขณะที่เขากำลังเดิน เขาหยุดชั่วครู่

สายตาของเขามองข้ามฝูงชนไปยังร่างสูงที่กำลังสอนนักเรียนอยู่กลางสนาม

เธอสูงอย่างน้อย 175 ซม. สวมชุดขี่ม้าสีดำที่พอดีตัว แสดงให้เห็นถึงเส้นสายร่างกายที่เต็มไปด้วยพลัง

กางเกงขี่ม้าที่รัดแน่นห่อหุ้มขาที่เรียวยาวและกล้ามเนื้อที่สวยงาม รองเท้าบู๊ตขี่ม้าสีดำที่ขัดเงา เดินบนสนามหญ้าอย่างมั่นคง

ผิวสีแทนที่เปล่งประกายสุขภาพดีในแสงแดด ผมสั้นที่ถูกมัดเรียบร้อยใต้หมวกกันน็อค เผยให้เห็นขมับที่เปียกเหงื่อ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์

ใบหน้าของเธอมีความคมชัด ไม่มีเครื่องสำอาง แต่ดึงดูดสายตามากกว่าเครื่องสำอางที่ละเอียดอ่อนใดๆ

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น คมกริบเหมือนเหยี่ยวที่บินอยู่บนท้องฟ้า ขณะนี้กำลังแก้ไขท่าทางของนักเรียนด้วยความไม่พอใจ

เธอไม่มีเสน่ห์ที่จงใจเหมือนซูชิงอวี่ หรือความละเอียดอ่อนทางธุรกิจเหมือนมู่ชิงเสวี่ย แต่มีบรรยากาศที่แข็งแกร่งที่ไม่ให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้ เหมือนดาบที่ออกจากฝัก

เธอคือผู้หญิงผมสั้นที่ "ยุ่งเรื่องคนอื่น" บนรถไฟใต้ดิน

ดูเหมือนว่าเธอจะสังเกตเห็นความวุ่นวายที่นี่ เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจและเงยหน้าขึ้น

เมื่อสายตาของเธอและเจียงซวิ่นพบกันในอากาศ ดวงตาที่คมกริบเหมือนเหยี่ยวของเธอก็มีการสั่นไหวเล็กน้อย

แต่การสั่นไหวนั้นถูกแทนที่ด้วยความระมัดระวังและความรำคาญที่ลึกซึ้งกว่า

อีกครั้ง

คนๆ นี้ทำให้เกิดความวุ่นวายทุกที่ที่เขาไป ฮอร์โมนที่เดินได้

ผู้รับผิดชอบสนามม้าเดินไปหาเธออย่างรวดเร็ว พูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะขอร้อง: "โค้ชฉินหลาน! นี่คือ...นี่คือคุณเจียงซวิ่น อธิการบดีสั่งให้คุณรับผิดชอบการสอน!"

ฉินหลาน

เจียงซวิ่นท่องชื่อนี้ในใจ

ฉินหลานขมวดคิ้วแน่นขึ้น เธอมองดูผู้รับผิดชอบที่มีท่าทางเหมือนฟ้าถล่ม แล้วมองไปที่ชายที่ถูกล้อมรอบด้วยฝูงชนแต่ยังคงมีใบหน้าที่สงบ

ให้ตายเถอะ ให้สมบัติของชาติแบบนี้มาเรียนขี่ม้า? ถ้าล้มไปใครจะรับผิดชอบ?

แต่ด้วยหน้าที่ เธอยังเดินไปหาเขา

"คุณเจียงซวิ่น" เธอยืนอยู่หน้าเจียงซวิ่น รักษาระยะห่างทางสังคมสามก้าว เสียงเย็นชา ไม่มีอารมณ์เกินจำเป็น "ฉันเป็นโค้ชของคุณ ฉินหลาน"

"อืม" เจียงซวิ่นตอบ

ฉินหลานสูดหายใจลึก เริ่มอธิบายหลักการพื้นฐานด้วยภาษาที่กระชับที่สุด

"ขึ้นม้า เหยียบที่เหยียบให้มั่น เอวและหลังตรง มือทั้งสองจับบังเหียน"

เสียงของเธอไม่ดัง แต่ชัดเจนในหูของทุกคน

เมื่ออธิบายเสร็จ เธอนำม้าขาวที่ดูสง่างามมา

"นี่คือ 'จูเฟิง' ม้าที่เชื่องที่สุดในสนามของเรา ไม่เคยพลาดก้าว"

แม้กระนั้น ใบหน้าของเธอยังคงแสดงความไม่วางใจ

เมื่อเห็นเจียงซวิ่นเตรียมขึ้นม้า ฉินหลานคิดอย่างรวดเร็ว

ไม่ได้

ห้ามให้เขาขี่คนเดียว

ถ้าม้าตัวนี้เกิดบ้าขึ้นมา ผลลัพธ์จะไม่ดีแน่!

"เดี๋ยวก่อน"

ในขณะที่เจียงซวิ่นกำลังจะขึ้นม้า ฉินหลานตัดสินใจที่ทำให้ทุกคนในสนามหายใจเข้าลึกๆ

เธอขึ้นม้าอย่างรวดเร็วและหันกลับมา บอกเจียงซวิ่นด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้: "คุณนั่งข้างหลัง ฉันจะพาคุณสัมผัสก่อน"

เจียงซวิ่นยกคิ้วขึ้น

เขามองไปที่ใบหน้าด้านข้างที่ดื้อรั้นของฉินหลานที่เขียนว่า "ฉันทำเพื่อคุณ หยุดพูดมาก" และรู้สึกอยากหัวเราะ

เขาไม่ได้พูดอะไรมาก ข้ามขาและนั่งบนหลังม้าอย่างมั่นคง อยู่หลังฉินหลาน

ทันใดนั้น ร่างกายสองร่างที่ร้อนระอุสัมผัสกันผ่านเนื้อผ้าบางๆ

ร่างกายของฉินหลานแข็งทื่อ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่จากชายหนุ่มแทรกซึมเข้าจมูกของเธอ

หน้าอกกว้างที่อยู่ด้านหลังเหมือนกำแพงร้อนแนบชิดกับหลังของเธอ ได้ยินเสียงหัวใจเต้นชัดเจนและแข็งแรง

เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของชายหนุ่มที่พัดผ่านหูของเธอ

แก้มของฉินหลานแดงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

เธอมีชีวิตอยู่มากว่ายี่สิบปี แต่ไม่เคยมีการสัมผัสใกล้ชิดกับชายใดมาก่อน

"นั่งให้มั่น"

เธอพยายามระงับความรู้สึกแปลกๆ ในใจ เสียงของเธอแน่นขึ้น ขาหนีบม้าพยายามใช้ท่าทางมืออาชีพเพื่อปกปิดความตื่นเต้นของเธอ

"ฮึบ!"

ม้าขาว "จูเฟิง" เริ่มวิ่งเหยาะๆ บนสนามหญ้าอย่างมั่นคง

แต่ทันทีที่ฉินหลานถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

ม้าขาว "จูเฟิง" เหมือนถูกฉีดด้วยระเบิดที่รุนแรงที่สุด ส่งเสียงร้องดังลั่น!

"ฮี้——"

มันยืนขึ้นอย่างกะทันหัน ขาหน้าตะกุยอากาศอย่างบ้าคลั่ง แล้วกระแทกลงมาอย่างหนัก เริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่ง กระโดดและสะบัดอย่างไร้ทิศทาง!

"อ๊า!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นจากฝูงชน

"เกิดอะไรขึ้น!"

(จบตอน)